Hermannsweg 1

Als je bijna op bestemming bent aangekomen is de kans verhoudingsgewijs groter deze te missen dan wanneer je er nog ver van verwijderd bent. Schroom niet een buschauffeur (of 2) aan te spreken om te weten waar je in moet stappen, en na enkele haltes een schooljongen (of 2) om te weten waar je uit moet stappen.
De schooljongens waren wat giechelig. Gekke vent, stomme toerist, zullen we hem verkeerd uit laten stappen?
Nee, niets van dat alles. Met name schooljongen 2 gedroeg zich voorbeeldig. Dat was maar goed ook, want een kwartier later bleek hij de zoon van de hoteleigenaar te zijn. Het had anders nog een vervelende avond kunnen worden.

Ik had nog tijd genoeg om een korte wandeling te maken, zo halverwege dag 1. Reisorganisatie SNP verbrak haar eigen record door me dit keer reeds na 200 meter de verkeerde kant uit te sturen. Niet voor niets hanteren zij de leus 'De kunst van het ontdekken'.
Even later, in een stukje bos moest ik onwillekeurig denken aan die keer in Limburg dat ik een boswandeling maakte: ik liep koud 10 meter het bos in, kansberekende de mogelijkheid om die dag hertjes te zien en zag prompt 2 hertjes op 20 meter van mij vandaan.
Ik glimlachte bij die gedachte en werd opgeschrikt door 2 hertjes op 10 meter afstand van mij vandaan.
[U denkt dat ik dit verzin, maar beide voorvallen hebben exact zo plaatsgevonden.]

Omdat ik, ook als ik treuzel, wandelingen altijd vóór op het beoogde tijdsschema loop, vooroorloofde ik mij een omweg en kwam op het beginpunt van de Hermannsweg uit, een punt dat ik de volgende dag anders niet gezien zou hebben wegens topografische onlogica. (Eigenlijk is dit niet waar: de Weg begint al 20 km ten oosten van Riesenbeck maar voert de eerste 20 km nog niet door het bos.)
Op het moment dat ik het beginpunt zag, brak de zon door. Wat een timing. De vakantie begon nu pas echt. Tegelijk ook ging de telefoon. Kantoor. Wat een timing.

Terug bij het hotel, de tijd volmakend tot het eten, werd ik aangesproken door een meneer met een haardos of hij de hele dag op een winderige golfbaan had gestaan. Hij bleek ook te golfen, en zijn vrouw ook, (en hun dochter ook), maar vandaag niet. Mochten zij aan mijn tafel plaatsnemen? Dat mocht natuurlijk. Kennelijk wilde hij zijn Nederlands oefenen, wat hij heel goed sprak. Niet zo vreemd ook, want hij was directeur van 200 filialen Groeneveld, voor al uw oogbenodigdheden.
Nu overkomt mij dat wel vaker - ik praat even makkelijk met een zwerver als met een directeur - en het heeft altijd iets verfrissends. De beste man wil ook wel eens, uit functie, normaal met iemand over ditjes en datjes praten, wat wel zo gezond is. Al weet ik dan zelf niet zoveel van golfen. Hij deed niet uit de hoogte, maar hij deed gelukkig ook zeker niet of hij 'iemand van de werkvloer' was. Hij deed gewoon normaal. Bijzonder aardige man.

Buiten rookte ik nog een sigaretje voordat ik met de fazanten op stok ging, en zag aan één kant van het gebouw het opschrift 'Festsaal'. Het begon meteen te jeuken. Beelden van verplichte feesten drongen zich op. Dít hier is de feestzaal, hier moet men feesten. Geen ander gedeelte, dít gedeelte. Ordelijk. Hier moeten x aantal stoelen staan voor x aantal mensen. Er zijn x stukken taart. Dát is feest. Zo hoort men te feesten.
Gelukkig was de feestzaal gesloten.
Ik heb 2 dagen heerlijk gewandeld. Dát was pas feest.

lutek Zaterdag 27 April 2013 at 12:42 pm | | default

twee reacties

Theo
Heerlijk stukkie, Lutek. Krijg meteen zin om te wandelen. Mijn voeten jeuken!
Theo, - 27-04-’13 13:21
Lutek
Je voeten jeuken? Kun je dan niet beter naar de massagesalon gaan?
Lutek, - 27-04-’13 13:26
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.