Broeierige Vlaamse Dames

Voor sommige Belgen moet je naar België (Wim Mertens, bijvoorbeeld), anderen komen met enige regelmaat naar Nederland. Dát, en het feit dat het concert van een maand eerder van tamelijk hoge kwaliteit was, deed mij, weliswaar pas op het laatst mogelijke moment, besluiten voor een 2e maal in korte tijd een concert van An Pierlé bij te wonen.
Over enkele weken komt ze andermaal op bezoek, wellicht ga ik weer.

Vorige keer stond ik zo dicht voor het podium dat An pas na 3 nummers doorhad dat er nog meer mensen in de zaal stonden dan alleen ik. Dit keer ging ik daarom achterin op 10 meter afstand staan, tevens in de ijdele hoop dat het concert dan met iets minder impact aan zou komen. Vergeefs natuurlijk, na 2 nummers stond het koude zweet me alweer op de rug. Let wel, dat was een niet geringe prestatie aangezien het in de kleine zaal (en het is nogal een kleine zaal) van 013 te Tilburg tropisch warm was, wat mijn buurman zijdelings deed opmerken dat het deze avond goed gesteld was met het gehalte broeierige Vlaamse dames, hiermee in feite de aanwezige dames en de heersende temperatuur onterecht op één hoop gooiend, waarschijnlijk een gevolg van zowel de Vlaamse dames als de temperatuur.

Dames, zeg ik, meervoud, want vóór An Pierlé had er al een Vlaame dame, genaamd Love Like Birds, opgetreden. Ik vergeet voor het gemak even dat deze dame met haar drieën was.
Tussen voor- en hoofdact zag ik dat An op Facebook een foto uit de kleedkamer had geplaatst waarop zij trots, tevens verlekkerd, een doos bossche bollen toonde. Als dat haar maar niet op zou breken, dacht ik nog. Ik had het nog niet gedacht of ik was het reeds vergeten. An nam plaats achter de piano - een keyboard ditmaal; de verhuurder was nog bezig de toetsen van de piano van haar vorige optreden te herstellen, en op een keyboard kun je hengsten wat je wilt, een keyboard vindt alles best. An sprak met en tot de zaal en ging verder waar zij gebleven was, namelijk, in haar woorden, met het spelen van "plezante nummerkes over dood en verderf".
Toen gebeurde wat in 15 jaar niet gebeurd was: de ergonomische bal, haar zetel, zei plotseling Pang! Daar lag zij, languit op de grond. Gelukkig zonder veel lichamelijke schade doordat zij (haar woorden) beschikt over een dikke poep, een goed stootkussen. Het was geenszins een gepland onderdeel van het optreden, wat echter niets uitmaakte voor An Pierlé. Ze herpakte zich en ging verder.
Ik dacht onwillekeurig terug aan de foto van de bossche bollen en vroeg me af of dit populaire streekproduct nu gezien moest worden als aanslagvermogend. Na afloop hoorde ik echter dat de bollen in kwestie op dat moment nog niet waren aangeroerd. De Brabantse gemeente haalt opgelucht adem.

http://www.youtube.com/watch?v=LSlCplMq5R4

lutek Zondag 05 Mei 2013 at 10:20 am | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.