Weekend in Den Haag 2

...en tegen de tijd dat de zilte zeelucht uit mijn weelderige haardos was verdwenen, zat ik reeds andermaal in de metro naar Den Haag. In Café Van Delden, op het Noordeinde, was een dichtersmiddag georganiseerd.
Dichtersmiddagen zijn vaak nog net ietsje erger dan dichtersavonden, omdat je na afloop nog zo'n enorme tijd hebt te gaan voordat je de dag kunt afsluiten om het de volgende ochtend allemaal maar weer opnieuw te proberen. Maar deze keer had ik een troef op zak in de vorm van de wetenschap dat Guido Utermark aanwezig zou zijn. Hij was nog als eerste aan de beurt ook. Een mooie plek want als het verdere verloop echt niet te harden is, heb je de buit ten slotte al binnen en kun je gerust een veilig heenkomen zoeken.
Dit bleek niet nodig, de rest van de middag was ook heel goed door te komen. Hoe alle dichters precies heetten, kan ik niet vertellen, daar de presentator nogal wat deelnemers verkeerd aankondigde. Gelukkig maakte hij alles goed door zelf ook een prachtgedicht voor te dragen.

Guido begon met een huishoudelijke mededeling. Het is voor het begrip soms beter de gedichten thuis op je gemak te lezen dan op je nuchtere maag voor de eerste keer in voordracht te horen in een openbare ruimte.
Dit zei hij omdat de lezer dan nog eens bepaalde zinnen kan herlezen en, met 'de interwebs' bij de hand, enkele in de gedichten genoemde namen van een persoonsgeschiedenis kan voorzien, maar in feite bedoelde hij dat je beter wel dan niet zijn nieuwe bundel kon aanschaffen; een inzicht waarin ik mijzelf geheel kon vinden.
De eerste keer dan ik hem zag en hoorde voordragen, 2 jaar geleden, opende hij met een tamelijk onbegrijpelijk gedicht, keek vervolgens de ietwat gedesoriënteerde zaal in en mompelde de klassieke woorden: "Nou, dat lijkt me duidelijk".
(Niemand durfde hem tegen te spreken.)
Dit keer zat er meer klaarheid in zijn gedichten, maar ik sluit niet uit dat ik zelf inmiddels iets meer begrip heb gekregen.

Tussen de bedrijven door papte ik aan met de barman en barvrouw. Die stonden daar namelijk ook niet voor niets. Op dichterlijke wijze schonken zij bier, wijn en, als iemand een bepaald optreden minder geslaagd vond en een cappuccino bestelde, schonken zij met veel geraas een cappuccino.
Soms verslapte mijn aandacht een beetje en was ik opeens blij dat ik buiten moest staan roken, maar over het algemeen was het gebodene goed te pruimen.

Twee dagen later hoorde ik Guido op de Haagse radio. Lokale radio is tegenwoordig d.m.v. internet wereldwijd, je moet het alleen even weten. Voor de voltallige wereld - voor zover deze in wetenschap was van bovengenoemd - verklaarde hij hoe hij het leven ervaarde. De interviewer leek figuurlijk een stuk dichterbij de dichter te staan dan een vorige keer (want ook op de radio was de dichter al eens eerder geweest).
Ofwel wordt de dichter begrijpelijker, ofwel was de interviewer, net als ik, gegroeid. Zeker weten doe je zoiets nooit, maar het geeft in elk geval enige hoop voor de toekomst.

lutek Donderdag 16 Mei 2013 at 12:57 am | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.