Voorgrondmuziek

Vorige week was mijn moeder op visite. Ik had de nieuwste plaat van An Pierlé opstaan. Die combinatie van gebeurtenissen was zonder opzet, maar geheel toevallig was het ook niet, aangezien ik die plaat behoorlijk vaak draai de laatste tijd. Na een paar nummers vroeg mij moeder van wie deze muziek was en voegde eraan toe dat ze het zulke mooie achtergrondmuziek vond. In verwarring keek ik of er niet plotseling buiten mijn weten om een andere plaat opstond, al wist ik natuurlijk dat dit niet mogelijk was. Achtergrondmuziek, zo had ik An Pierlé niet eerder bezien.
Met speciale aandacht voor dit aspect van haar presentatie toog ik voor de derde maal in 2 maanden tijds naar haar concert, dit maal in Ekko, Utrecht. Is An op de een of andere manier als achtergrond te ervaren?

In het voorprogramma speelde andermaal Love Like Birds. Deze keer als tweemensband, het repertoire was echter hetzelfde als laatst in Tilburg. De onoplettende luisteraar concludeerde dat zij slechts 2 nummers speelden: langzame nummers en nog langzamere nummers. Gelukkig waren beide nummers ijzersterk.
Ter verluchtiging vroeg mevrouw LLB of er mensen waren die wat te vragen hadden. Om de stilte niet te lang te laten duren vroeg ik waar ze vandaan kwam. Ze was erg blij met die makkelijke vraag omdat die ten koste ging van eventuele lastige vragen, zoals ze zelf opmerkte. Ik heb altijd gedacht dat het Amerikaanse zg. satirische tv-programma Saturday Night Live wordt gefinancierd door de CIA om de wind uit de zeilen te halen van werkelijke satire, om te voorkomen dat die in de mainstream zou komen. Mevrouw LLB gebruikte diezelfde methode. Wat het precies was dat ze verborgen wilde houden, is derhalve dan ook onbekend gebleven.

De pauze bracht ik in de rookruimte door. Ondanks dat Ekko deze heeft ingericht als gymzaal kon ik mij moeiteloos bedwingen aan mijn conditie te werken. Na enige tijd kwam een dame de rokers vertellen dat het concert een aanvang zou nemen. Hoe buitengewoon attent, vonden alle rokers. Nu ja, eigenlijk was het niet de rokers die ze wilde inlichten alswel de man van het licht die toevallig ook net in de ruimte zat. Ach ja, toch was het attent.
Aan de bar kocht ik een flesje Leffe en begaf mij richting podium. De eerste slok viel nogal rauw op mijn maag. Was het een keyboardaanslag van An waarom ik mij verslikte? Was het een maaltijd die zich met terugwerkende kracht wilde laten gelden? Ik nam een voorzichtige tweede slok en ontdekte dat ik te maken had met een mond vol glassplinters. Niet zomaar een mond, de mijne! Niet de ideale omstandigheid om een concert op achtergrondmuziekwaardigheid te beoordelen.
Ik spoelde mijn mond - figuurijk kom ik daar zelden aan toe, en ook ditmaal ging het om de letterlijke variant van die actie - kreeg een excuusflesje bij de bar en begaf mij andermaal naar de voorgrond, zijkant rechts. Ik bedacht dat ik van daar af zonder dat er enig onderdeel van het publiek in de weg stond een mooi shot had op An en besloot de gehele avond vast te leggen per videofunctie van mijn fototoestel. Wat ik niet doorhad was dat, omdat het toestel zich een meter onder ooghoogte bevond, het shot vanaf daar een volledig andere kijk had op de achter het keyboard gezeten An dan mijn ogen hadden. Het is weinig tactvol de opnames publiek te maken.

An speelde niet alleen muziek, ze maakte ook grapjes. Het was een vast onderdeel deze tour maar toch maakte zij elke avond andere grapjes. Urbanus deed dat ook. Hij zong in een band en maakte avond aan avond meer en meer grapjes tussen de nummers door, tot het moment dat er geen nummers meer overbleven. En ook geen band. Ik zie bij An de muziek niet snel naar de achtergrond verhuizen.
Oja, achtergrond! Ik had nog altijd niets achtergrondelijks kunnen ontdekken bij An. Ja, toen ik haar vooraf even door het publiek zag lopen, viel ze niet zo op, behalve misschien door haar jurk die in vergelijking met de uitdossing van het publiek gerust als feestelijk kon worden beschouwd. Maar achter het keyboard gezeten, is het alles voorgrond dat de klok slaat.
Ze deed voor hoe ze soms nog gezien wordt: "An Pierlé, ah ja, dat is toch dat depressieve meisje?"
Dat is ze niet. Lang leve An Pierlé.

lutek Zaterdag 25 Mei 2013 at 12:25 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.