Dat Kun Je Wel Zien, Dat Is Quin

Als je vaak in De Riddert komt, en ik kom eigenlijk nauwelijks meer ergens anders, leer je na een tijdje de andere mensen kennen die er vaak komen. Het is onontkoombaar, al doe je nog zo je best. Je gaat zelfs met hen praten, en volgens insiders ga je er op den duur ook mee naar huis en sta je de volgende ochtend eieren voor hen te bakken, maar dat heb ik zelf nog nimmer meegemaakt.
Zo was er laatst iemand die vroeg of ik misschien op zijn verjaardagsfeestje wilde komen, in De Riddert. Het was Quin, en Quin werd 30. Zijn verjaardag zou gepaard gaan met de opening van een expositie van zijn tekenwerk. Iedereen die in De Riddert wel eens een bierviltje van dichtbij heeft bekeken, heeft werk van Quin gezien. De geëxposeerde werken waren echter een stuk groter dan het formaat van de bierviltjes.
Een verjaardag, een expositie, en ook nog een optreden van een band, The Peptones.

Ik arriveerde precies op tijd, dat wil zeggen dat op het moment dat ik arriveerde juist iemand van haar kruk opstond om buiten een beetje af te koelen, zodat ik kon zitten.
Wat een drukte. In de kleinste kroeg van Rotterdam lijkt het natuurlijk al gauw druk maar als het er druk is, wordt die indruk exponentieel vergroot.
Ik wist dat Quin speciaal voor deze avond een playlist had samengesteld maar toen ik na 10 minuten nog altijd geen Howling Wolf of Tom Waits had gehoord, twijfelde ik of ik wel op de juist avond op de juiste kruk had plaatsgenomen.
Ah, daar was Quin, en daar was ook juist Tom Waits. De wereld klopte gelukkig weer.
Ik vermoedde dat Quin zelf ook, net als ik, met enige verbazing bezag hoe iedereen die hij had uitgenodigd - geheel tegen de algemene regels van de afspraakmakerij in - daadwerkelijk ook kwam opdagen. De deur bleef maar openzwaaien, bij wijze van spreken, want door de constante stroom van genodigden, had de deur geen kans om dicht te gaan.

The Peptones waren in vorm. Althans dat vermoedde ik, want ik had ze nooit eerder gezien. Het optreden stond als een huis en liep als een trein. De heren zagen er uit als de Beach Boys en klonken als de Dead Boys. Bovendien kenden ze minstens 4 keer zoveel akkoorden als de Ramones.
Terwijl ze na hun optreden de snoeren oprolden en de drumkit uit elkaar schroefden, verzekerde een buurman me dat ze straks nog een tweede set zouden spelen. Inmiddels was de playlist van Quin weer opgezet en hoorde je om het andere nummer een nummer van Howling Wolf.
Plotseling stond Quintin Tarantino naast me. Was hij uitgenodigd door Quin wenwege de overeenkomstige naam? Nee, toch niet, deze meneer was korter dan het origineel, minder slungelig en met een iets boller gezicht. Je zou dus best kunnen zeggen dat het Quentin Tarantino gewoon niet was. Maar aangekomen op het punt dat je mensen gaat herkennen die er niet zijn, weet je dat je beter op huis kunt aangaan, los van het feit dat die mensen die het niet zijn vast 4 keer per week horen dat ze het niet zijn.

Het was een mooie avond. Nog gefeliciteerd trouwens.

lutek Zondag 02 Juni 2013 at 4:33 pm | | default
Gebruikte Tags: , , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.