18 Dichters

Als er een loodgieter voor je deur staat die zegt 'hallo, ik ben de loodgieter', dan weet je vrij zeker dat het een loodgieter is. Iemand die geen loodgieter is, zal zichzelf niet zo betitelen.
(Hoewel ik geen beschikking heb tot cijfers en statistieken om bovenstaande bewering te staven, en niet eens weet of er een speciale loodgietersopleiding bestaat; niet eens of de beroepsnaam 'loodgieter' een beschermde is (anders dan bijvoorbeeld 'klusjesman', die dat zeker niet is), durf ik inderdaad te stellen dat als je een loodgieter belt en er staat even later een loodgieter op de stoep, dan is het een loodgieter. Klaar.)

Met dichters is die klaarheid er niet. Iedereen kan zich dichter noemen. Sterker nog: iemand die beweert het te zijn, is het ook. Toch zouden sommige dichters er goed aan doen naar een bijbaantje te zoeken, bijvoorbeeld als loodgieter.
Ik wil echter niemand voor het hoofd stoten, althans niet figuurlijk, en verklaar hierbij dan ook direct dat ik geen dichter ben. Zeker niet fulltime. Af en toe eens, misschien. Wanneer ik een gedicht schrijf. Of wanneer ik er niet aan denk, wat, nu ik er aan denk, vrij vaak is.
Mijn eigen gedichten vallen denkelijk in de categorie 'leespoëzie', zoals treffend getypeerd door Stadslogger Stefan van Hoek. Niet dat ik een totale nul ben als het gaat om voordacht, maar omdat de gedichten beter doordringen via het oog dan via het oor. Het rapt niet. Het hipt niet en het hopt niet. Het probeert niet de leukste te zijn. Het staat er. Zo. En nou gelezen worden, joh.

Hoe meer mensen er vóór mij optraden, hoe meer gedichten ik opborg. Ik telde af... die niet, die ook niet, die zeker niet. Gelukkig had ik aardig wat gedichten meegenomen zodat er aardig wat af konden vallen. Die niet. Nee, die echt niet.
Voelde ik mij miskend? Nee, natuurlijk niet, ik ben ouder dan 12. Ik had gewoon niet het idee dat ik thuishoorde waar ik was. Vóór mij rapte en hipte en hopte het dat het een aard had. Goed, dat was eigenlijk maar 1 of 2 keer het geval, maar het maakte diepe indruk op me. Ik wist dat er om de hoek een uitzendbureau op zoek was naar loodgieters en zou dit bij gelegenheid tussen neus en lippen eens kunnen vermelden aan deze of gene.
Plotseling waaide de wind uit een paar andere hoeken, waaronder de Van Hoek, en werd het gebodene opeens buitengewoon pruimbaar. Ik was niet voor niets aanwezig. Snel zocht ik uit wat ik al had opgeborgen naar iets bruikbaars, vond dat en ging zelf ter preekstoele.
Het was niet verwonderlijk dat er niemand was die begreep wat ik zei. Volgende keer zal ik er misschien iets bij rappen of hippen en hoppen.

lutek Donderdag 20 Juni 2013 at 10:49 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.