Rik Op Reis (met Hannie en Ome Lutek)

Deel 2 (8 juni 2013)

Ken je die mop van die vent die door de jungle loopt met een blok beton? Komt hij iemand tegen die vraagt waarom hij dat bij zich heeft. Zegt hij 'als er een tijger aankomt, gooi ik het weg want dan kan ik sneller lopen'. Nou, dat is zo'n beetje zoals Mama en Ome Lutek boodschappen hebben meegenomen. Het is veel te veel, alles is net zo goed hier te koop, en diverse spullen zijn niet eens nodig. Maar, zo zeggen ze, als we weggaan laten we dat gewoon allemaal achter. Daar moet je dan mee op reis, met die twee, die neem je mee op vakantie.

Deze ochtend werk ik veel aan mijn hobby's trommelen en tegen de tent aan leunen. We maken een kleine verkenningstocht. Ik breng alvast de diverse speelplaatsen op en rond de nog verlaten camping in kaart. Voor later. Nu lopen we verder. Bij de receptie kopen mijn begeleiders een kaart met wandelroutes. Aha, ze hebben hun grenzeloze zelfoverschatting dus ook weer eens meegenomen. Dat die nog in de auto paste. Daar is gewoonlijk minstens een aanhangwagentje voor nodig.
Chambon-sur-Lac is een rustig kneuterdorpje. Ze hebben er een bakker. Dat was het wel. De auto brengt ons daarna wat verder. De bergen blijken niet alleen erg hoog maar ook bijzonder nat. Ome Lutek maakt een voettochtje en waait bijna van de top af. Mama blijft bij mij in de auto. Ikzelf, ik slaap overal doorheen. Ik vang op dat Mama hoofdpijn had maar dat het nu gezakt is. Dan heeft ze nu zeker pijn in haar schouders.
Niet alleen in de bergen is het nat, ook in het nabijgelegen Le Mont-Dore is dat zo. We zien een bord 'Grand Cascade' maar als je buiten gaan staan, sta je vanzelf al in een Grande Cascade. Hoef je niks voor te doen. We zitten dan ook vooral binnen.
In een kruidenierswinkel doet Ome Lutek een leuk spelletje met mij. Het is een smalle winkel met slechts twee smalle gangpaden. De bedoeling is dat ik zoveel mogelijk artikelen uit de schappen trek en dat Ome Lutek die dan allemaal weer moet opruimen voordat we terug aan het begin van de winkel zijn. Helaas snapt Ome Lutek de spelregels niet helemaal. Hij pakt me op en manoeuvreert mij zodanig door de paden dat ik precies niet links en niet rechts bij de boodschappen kan. Dat is valsspelen. Domme Ome Lutek. Ik zal hem de spelregels nog wel eens een keer goed uitleggen.
In een barretje tegenover de kruidenier werk ik verder aan mijn hobby loeihard je hoofd tegen de onderkant van de tafel slaan en daarna lachend tevoorschijn komen om de geschrokken gezichten te zien. Succes verzekerd.

Zo schattig, als ik na drie pogingen eindelijk in bed lig, hoor ik hoe Mama en Ome Lutek heel stil voor me zijn. Zo stil dat ik zelf maar liedjes voor hen ga zingen. Ook een hobby van me. Vanavond verfijn ik mijn uitvoering van Vader Jacob en Zakdoekje leggen.
Trouwens geen idee waarom ze zo stil zijn, niet voor mij, mag ik hopen. Of denken ze soms dat ik behalve hen ook die groep bijna dove bejaarden niet kan horen, de boerse, hoestende nieuwe buurman, de honden in het dorp en de groep hell's angels die net uit het café komt lopen op weg naar hun kampeerplek hier twee paden verderop? Welterusten.

lutek Maandag 24 Juni 2013 at 9:02 pm | | default
Gebruikte Tags: , , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.