Rik Op Reis (met Hannie en Ome Lutek)

Deel 6 (12 juni 2013)

Anders dan gisteren wordt er vandaag bepaald niet gelummeld.Vooruit met de geit, een rondje Languedoc. Mama en Ome Lutek vertellen mij in de auto over een groot kasteel, hoog op een berg, Peyrepertuse, dat zij negen jaar geleden hebben bezocht. Negen jaar, jongens, waar hebben we het over – dat is vijf mensenlevens. Nu zijn we op weg naar de buren, het kasteel van Queribus, om te kijken of ze thuis zijn. Ik word andermaal in de draagzak gepropt wat ik eerst heel naar vind maar als ik het pad zie dat naar de top van de berg leidt – die Fransen houden nogal van kastelen bouwen op grote hoogtes – vind ik het direct een stuk minder vervelend. Boven aangekomen weet ik niet wat ik zie. Dat is omdat ik in slaap ben gevallen. Nee, grapje. Het uitzicht is schitterend en reikt tientallen kilometers ver.

Ome Lutek rijdt de hele dag en Mama kijkt op de kaart. Samen rijden ze maar drie keer verkeerd. We nemen vandaag sowieso een zeer toeristische route. Pittoresk zelfs, is de typering die me te binnen schiet, vooral in de dorpjes waar je de beide buitenspiegels moet inklappen als je schadevrij door de hoofdstraat wilt rijden.
Het is warm, het is heel warm, misschien nog wel warmer. Ome Lutek wordt extra warm als hij een joekel van een slang op de weg ziet en deze met het voorwiel rakelings de pas afsnijdt. Ik heb wel eens gehoord van de wilde Franse natuur, dit wordt er zeker mee bedoeld.
In een labyrinthentuin met wel tien labyrinthen (van bloemen, van hekken, van stenen, van bamboe) puzzelen wij ons stuk op de eerste, vinden de tweede niet leuk, en slaan door de temperatuur ingegeven de rest ook maar meteen over. Behalve de laatste, die gemaakt is van water. De verkoeling is zeer welkom en bovendien blijf ik mij wel een uur lang verbazen over het wonder van de diverse fonteinen. Ze gaan aan en uit waar je bijstaat. Als ik de ene waterstraal wil pakken, gaat net de andere aan. Als ik enige afstand neem om het systeem hiervan te doorgronden, word ik natgespoten door een derde. Het is allemaal heel ingewikkeld.
Op de terugweg achterin de auto breng ik mijn nieuwste compositie ten gehore, tot groot enthousiasme alom. Ik werk nog aan het volume. De toonsoort heb ik aardig te pakken maar het kan allemaal nog wat harder, ben ik van mening.

Mama belt Tante op omdat Nichtje jarig is. Ik krijg Tante ook nog te spreken. Ze is heel aardig maar ik betwijfel of ze echt begrijpt wat ik zeg. Tante wenst Mama veel plezier en "met die zon is het ideaal, je kunt ze gewoon de hele dag buiten laten spelen", waarmee Tante mij en Ome Lutek op één hoop gooit. Ik vind dit enigszins beledigend maar Ome Lutek moet er juist hartelijk om lachen.
Etenstijd. Soms ga ik huilen als ik niet binnen twee seconden maar pas na vijf minuten – ik herhaal: vijf minuten! – mijn prakje krijg. Het is moeilijk om goede onderdanen te vinden tegenwoordig. Echter, de snoodaards weten mij af te leiden, met blokjes bijvoorbeeld, zodat na enige momenten mijn gesnik de benodigde overtuigingskracht mist en ik door de mand val. Geneme streken zijn dat, afleidingsmanoeuvres. En wat denk je, daar komen ze weer met de omkoopblokjes. Leuk, denk ik eerst, fijn een toren bouwen, maar voordat ik goed en wel doorheb wat er aan de hand is, ben ik ingezeept en word ik in bad gezet. Pure zwendelarij. En dat terwijl ik steeds zo goed mijn best doe door eigenhandig mijn eten in recordtijd naar binnen te werken. Goed, er gaan misschien twee of drie hapjes mis, maar toch.

lutek Vrijdag 28 Juni 2013 at 7:37 pm | | default
Gebruikte Tags: , , , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.