Half Way Station Weekend

1 - On Top of the World

Op weg naar de Donner, nee de Selexys, door de druil maar in opgewekte stemming wegens fijn vooruitzicht. Half Way Station speelt op het dak van de Donner, nee, de Slegte, nee, Polare. De laatsten die ergens op een dak speelden waren The Beatles, en - als je erover nadenkt - dan zal U2 het waarschijnlijk ook wel zo nodig een keer hebben moeten doen.
Ondanks druil zijn er meer gegadigden zich te laten horen op het Binnenwegplein. Niet alleen ik ben opgewekt, ook de liederen zijn dat die worden gezongen door een koor van blijde mensen. Ik ben blij voor hen dat ze blij zijn, wat niet wegneemt dat ik hoop dat de druil snel overgaat in donder. Maar de opwekkingsliederen klinken niet zoals ze horen te klinken, wat komt door een tweetal modewinkels, elkaars buren, die de vrijdagavonddisco reeds om 5 uur 's middags laten beginnen, en hiermee tegen elkaar opbieden. Godver, wat een tyfusherrie.

In Polare, dat nog maar 1 dag zo heet, staat direct bij binnenkomst een hele kast met boeken van Dan Brown; Ik mis Selexys nu al. De boeken staan zodanig in de weg dat je er wel over moet struikelen. Ik neem daartoe een aanloopje en kegel de hele kast in één keer om.
De muziekinstrumenten van HWS staan klaar voor gebruik op de 14e verdieping. Ik gok meestal maar een beetje op welke verdieping in ben. Ik raak er altijd de weg kwijt; was ook al zo toen het nog Donner heette. Dat komt niet in de laatste plaats door de aanwezige roltrap, waarmee je een nogal onduidelijk aantal verdiepingen kunt afsnijden als ware het een soort wormhole, een vergelijking die nog versterkt wordt door het feit dat je diezelfde weg niet terug kunt nemen.
Waar de instrumenten ook precies staan, ze staan dus niet buiten, niet op het dak. Misschien maar beter ook. Het begint harder te regenen en door het raam zie ik al twee of drie blijde zangers voorbijvliegen, opgewekt als ze worden door de wind.

Als HWS aanlegt voor het eerste nummer sta ik nog te besluiten of ik een espresso of een jus d'orange neem; een tapvergunning heeft men niet. Beschaafd publiek wel. Tot mijn niet geringe verbazing heb ik na vijf nummers opeens geen rugpijn meer, iets waar ik al twee weken mee tob (en al 35 jaar, maar daar gaat het nu niet om.) De muziek van HWS heeft therapeutische eigenschappen. Hier was ik nog niet van op de hoogte. Een extra reden geen concert van ze te missen.
Veel te snel is het afgelopen. Het beschaafd publiek klapt enthousiast maar durft niet om een toegift te vragen. Gelukkig heb ik zelf de beschaving reeds lang geleden vaarwel gezegd. Zodoende spelen ze nog een nummer. Dit wordt aangekondigd als 'een rustige afsluiter', Storms and Doubt.
Omdat het nog steeds regent spelen ze het dak er voor de gelegenheid niet vanaf. Dat kan later dit weekend altijd nog.

(wordt vervolgd)

lutek Zondag 07 Juli 2013 at 12:26 pm | | default

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.