Half Way Station Weekend

2 - Closing Time

Half Way Station heeft nog een appeltje met een dak te schillen. In Polare bleef het dak liggen waar het lag. Dit in verband met de tekortschietende verzekeringsdekking. En ook omdat het die dag regende. In De Unie is er niets dat hen tegenhoudt het dak eraf te spelen omdat De Unie na vandaag sluit. En omdat het nu niet regent.
Iedereen van wie je aanwezigheid verwacht, is er. Iedereen van wie je dat niet verwacht, is er trouwens ook.
DJ Hans en DJ David wisselen plaatjes uit, om en om draaien ze er eentje. Het is de gok om, als je even de tel kwijt bent, te raden wie aan de beurt is, maar Hans maakt het makkelijk doordat hij Ome Lou heeft meegenomen.
[Overigens lees ik steeds vaker, en door steeds meer mensen, hoe Hans wordt aangeduid als 'Hans Tweedehands'. Ik moet mij sterk vergissen of ik ben het geweest die hem 25 jaar geleden zo begon te noemen.]

Ik bestel de allerlaatste McChouffe van de tap. Het assortiment flessen is al danig uitgedund. Twee tappen zijn al afgesloten. We maken vanavond de restjes op. Aan de zijkant van de bar prijkt nog één zielige punt taart die door niemand wordt losgemaakt. Voor de laatste keer zit ik aan een Unietafeltje, voor de laatste keer ga ik naar het Unietoilet.

Half Way Station gaat door waar ze twee dagen eerder gebleven waren, met 'Storms and Doubt'. In plaats van een gastviolist hebben ze nu een gasttrompettist meegenomen. Tevens is er een gastdanseres, hoewel ik daarbij moet aantekenen dat deze danseres zich allerminst als een gast gedraagt. Gelukkig zijn we niet op de koffie bij iemand thuis maar op de slotavond van De Unie zodat alles kapot mag en niemand bezwaar maakt. Maar er vallen niet eens gewonden, dus eigenlijk valt het best mee. Wel ligt ze van de inspanning zeven nummers lang in coma. Als ze weer bijkomt, sluipt ze het podium op om de muzikanten de stuipen op het lijf te jagen.

De muziek van HWS wordt weleens omschreven als 'psycho folk'. Plotseling, wellicht onder invloed van de laatste Duvel, schiet me een andere naam te binnen: 'desert swamp'. Ik weet niet of het al bestaat maar ik vind het een prachtige aanduiding. Gelukkig vergeet ik deze gedachte vrijwel onmiddellijk weer.
Het dak van De Unie is er nog altijd niet af maar met een welgemikte confettibom wordt dat varkentje ten slotte alsnog gewassen. De Unie is dood, lang leve De Unie.

lutek Maandag 08 Juli 2013 at 9:26 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.