Amsterdamse Waterleidinghertjes

Tussen Heemstede en Zandvoort ligt een groot natuurgebied, slechts toegankelijk voor voetgangers, met een veelheid aan van alles. Veel bos, water en savanne, vogels en zoogdieren te over, en een enorme gelegenheid te verdwalen. Het heet de Amsterdamse Waterleidingduinen, en gemeten naar de oppervlakte is het er niet eens erg druk. Hier kun je uitstekend een dagje wandelend doorbrengen of in het geval je inderdaad verdwaald een heel weekend. Het enige wat lastiger is dan de uitgang te vinden is de ingang te vinden. Kennelijk houden de Heemstedenaren dit gebied zo geheim mogelijk. Weinig informatie op internet en, behalve een waarschuwingsbord met een springend hertje, geheel geen informatie langs de weg.
En men heeft er niet eens een voetpad naartoe aangelegd!

Tussen de auto's en fietsers door liep ik van het station naar waar ik hoopte dat de ingang was. Ik passeerde hierbij veel ruime huizen met ruime tuinen. Bij elk tweede huis zag ik een trampoline in de tuin. De Heemstedenaren willen duidelijk niet voor elkaar onderdoen.
De ingang gevonden, zag ik een nuttige plattegrond die ik goed bestudeerde, en plande een grote route die ik tot eigen verbazing redelijk vasthield gedurende de daaropvolgende 5 uur.
Ik zag reeds snel al wat inheemse fauna: hier hupte een bruine kikker, daar schrok een buizerd op, en even verder trok een kudde trimmende Heemstedenaren voorbij. Ondertussen bedacht ik of het mogelijk was de tekst van Boudewijn de Groots 'De Zwemmer' van toepassing te maken op 'De Wandelaar'.

Ik passeerde een wildrooster, nu zou ik wellicht een paar van die grote koebeesten zien. Die zag ik niet. Maar wat graasde daar? Jawel, een hertje. Met grote bambi-ogen werd ik bekeken. Ik liep langzamer door maar stopte niet want ik wilde voor de grap mijn eigen absurde theorie wel eens uittesten, die van het ongevaarlijk en ongeïnteresseerd opstellen. Tot mijn verbazing bleek deze te werken. Het hertje rende niet in blinde paniek van mij weg.
Goed, één geslaagde poging is nog geen doorslaand succes. Echter werkte de methode de hele dag, want ik zag nu om de haverklap hertjes links en rechts grazen en ze waren nauwelijks tot bewegen te bewegen.
De methode werkte zo goed dat ik de hertjes ervan verdacht handtam te zijn gemaakt door de vriendelijkheid van talloze bezoekers voor mij. Dit gold ook voor de heel kleine exemplaren. Ik heb er welgeteld 24 gezien gedurende de wandeling, sommige op slechts 10 meter afstand. Het was goed dat ik geen geweer bij me had.
Overigens leek ik wel de enige die oog voor de bambi's had. Keer op keer zag ik andere wandelaars plekken passeren waar de beesten zich hadden verschanst. De passanten hoefden maar om zich heen te kijken om ze te zien. Gemiste kansen.

De kaart begon inmiddels op te raken, dat wil zeggen: de batterij van het toestel waarop de foto stond die ik van de plattegrond had gemaakt. Ik kan nauweijks iets 5 seconden onthouden, laat staan 5 uur. Gelukkig was ik bijna terug op het beginpunt. Daar genoot ik een versnapering op een terras en bewonderde er de wolk van libellen die overtrok. Volgens de bediende zag er een libellennest in de heg. Een dubieuze bewering aangezien libelles doorgaans uit het water komen, niet uit een heg.
Op de terugweg naar het station passeerde ik dezelfde huizen als op de heenweg. Inmiddels stond er nu in iedere tuin een trampoline. De Heemstedenaren zijn onverbeterlijk. Mocht ik nog eens opnieuw vanaf het station van Heemstede komen, doe ik gewoon een hertjespak aan en spring van tuin tot tuin naar de Amsterdamse Waterleidingduinen. Opeens begreep ik ook waarom er daar geen voetpad is aangelegd.

lutek Zondag 11 Augustus 2013 at 6:03 pm | | default
Gebruikte Tags: , , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.