Noord Bruist

'Noord Bruist', kopte een poster aan de muur op mijn weg naar het Noordplein. Daar was geen woord van gelogen. Noord bruiste zeker, met al die regen de hele dag. Ik wist niet goed waarom ik een jas aanhad. Koud was het niet en de regen liep na enige tijd overal doorheen. Net voor het podium onder de tent, daar stond je droog. Maar om daar nu de hele middag te blijven staan.
Eigenlijk was ik er niet de hele middag, sterker nog, het was al bijna avond, maar ondanks de regen bleef het lang licht. Het ik-heb-eigenlijk-geen-idee-hoe-laat-het-is-gevoel was sterk aanwezig. Ten minste, op die momenten dat je überhaupt wilde weten hoe laat het was.(*)

Het was redelijk druk op het Noordplein en de politie verveelde zich een ongeluk, zoals het hoort op een uit de kluiten gewassen buurtfeest. In vergelijking met vorig jaar was het zelfs belachelijk druk, aldus aartsvriend Edwin. Hoe kwam dat dan, regende het vorig jaar nog harder dan nu? Nee, vorig jaar was het 30 graden.
Over sommige dingen moet je niet teveel nadenken.

Bettie Serveert was onze hoofdattractie maar wegens te vroeg (* hier dus, bij voorbeeld) liepen we wat rond, zo langzaam mogelijk want het Noordplein is overzichtelijk klein.
Bij het water zagen we Sommerhus optreden. Hey, die had ik al eens eerder gezien. Dat was Vera toch? Of was ze het niet? Edwin kon mij niet helpen omdat hij onbekend met Vera was.
Ik betrapte me erop dat ik hardop (zij het op fluistertoon, wegens muzikale lichtzinnigheid binnen gehoorsafstand) nadacht... "Ik twijfel of het werkelijk Vera is, want altijd als je Vera ziet, zie je namelijk ook Mark Ritsema rondlo..." Hey, Mark!
De Rits was er ook. Het was inderdaad Vera.

Bij het water zagen we Bettie Serveert optreden. Dat was niet op dezelfde plek als bij het water van zoëven, maar omdat je inmiddels een snorkel nodig had om het Noordplein terug over te steken naar het hoofdpodium, vat ik het voor het gemak onder diezelfde noemer.
Bettie was in uitstekende vorm. Carol ook maar dat mag als bekend worden verondersteld. Ik verruilde na twee nummers mijn semi-droge plek voor zowel een bezoek aan de tap als voldoende dansruimte op gepaste afstand. Zolang ik mijn bekertje horizontaal hield, kwam ik niet zonder drank te staan, hoewel het bier er niet beter op ging smaken.
Broeder Dieleman stond met het hele gezin een paar meter verderop te dansen. Het leek wel feest en dat was het ook. Ook aartsvriend Edwin kwam maar eens naar achteren. Droog staan of nat dansen, als Bettie Serveert speelt is de keus een gemakkelijke.
"The sun always shines...", zong Carol, en zo was het.

lutek Maandag 26 Augustus 2013 at 11:14 pm | | default

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.