Net Als In De Film

24 Rotterdamse amateurfilmploegen deden mee aan een project, het '48 hour film project'. De resultaten waren te zien in Lantaren/Venster. Toevallig zocht ik juist die avond wat gezelschap, en waar kun je je nu eenzamer voelen dan temidden van 200 verwachtingsvolle enthousiastelingen. Resultaat gegarandeerd, zo dacht ik, maar ik bleek abuis. De omstandigheden hadden een averechts effect zodat ik mij tegen iedere verwachting in bijzonder goed vermaakte.

Het project betreft het maken van een korte film. Iedere ploeg heeft daar 48 uur de tijd voor. Dan moet de film af zijn. Begin tot eind. Kop en staart. Af. Klaar. Gedaan.
Dat valt niet mee. Het is al een hele opgave te voldoen aan de opdracht zelf. Des te verbazingwekkender was het dat er zoveel films waren die nog de moeite waard waren ook.
Ik had sterk het idee dat ik de enige in de zaal was die met geen van de projecten iets te maken had. Ieder ander was direct of indirect betrokken bij het tot stand komen van de films. Wel kende ik 2 van de deelnemers. Tot mijn gerust waren zij beiden betrokken bij mijns inziens zeer geslaagde projecten, zodat ik mijn lof niet anders hoefde te formuleren dan met woorden die van toepassing waren.
Tot mijn verrassing kende ik nog een derde persoon, enkelvoud. Plots stond hij levensgroot op het doek, ik schrok er bijna van en was blij dat ik achterin de zaal zat. Ook hij werkte aan een topfilm mee.

Na afloop liep ik door de foyer, feliciteerde her en der mensen, en stelde wat vragen die van toepassing leken. Uit een ooghoek dacht ik opeens iets waar te nemen. Ik wist niet wat. Er was iets. Of toch niet?
In verwarring liep ik naar het toilet om even bij te komen. In de lange gang vervormden de gesprekken achter mij in de foyer zich tot een murmelende brij en hoorde ik alleen nog het kraken van mijn schoenen op het parket. Ik hoefde niet naar onder te kijken om het te zien. Ik liep als het ware achter mezelf aan, op kniehoogte, bijna in slow motion. De geluidseffecten klonken haarscherp.
Op het moment dat ik de deur wilde openen, was iemand mij voor vanaf de andere kant. Een moment keken we elkaar aan. We zochten naar een blik van herkenning, die uitbleef. Langzaam liep ik naar binnen. De geluiden uit de foyer verstomden nu helemaal en... opeens wist ik wat er aan de hand was.... Ik liep godverdomme mijn eigen film op te nemen!
Tering!, riep ik uit, opende een deur en ging naar het toilet. Buiten beeld, bij de wastafels, hoorde ik geroezemoes van in verwarring zijnde filmofielen. Ik stelde me voor hoe hun camera-oog deur na deur afging om te ontdekken waar het geluid vandaan was gekomen. Maar ik maakte allang geen geluid meer. De microfoon registreerde nog slechts de stilte die ik had achtergelaten.
Zo!, dacht ik, dat leek me wel een mooi einde, en bleef zitten waar ik zat.
Titels.

lutek Zaterdag 31 Augustus 2013 at 11:16 am | | default
Gebruikte Tags: ,

Eén reactie

Ingmar Sauer
Spannende opgeschreven film ervaringen Lutek! Leuk, dat je daar gewoon was!
Ingmar Sauer, - 31-08-’13 20:00
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.