MBV

Wat kosten de oordopjes?
De bardame verstond me niet in één keer. Dat terwijl het concert nog niet eens was begonnen. De oordopjes waren gratis. Ik nam graag een paar in ontvangst.
Het concert van My Bloody Valentine was niet uitverkocht. Misschien dat bezoekers van het vorige concert een dusdanige gehoorbeschadiging hadden opgelopen dat het zinloos was er nogmaals naartoe te gaan. Er waren inderdaad opvallend weinig oudere jongeren te bekennen, althans gemeten met de verwachting die ik zelf van te voren had gehad. Toch zag ik diverse oudgedienden in de zaal. Men begroette elkaar, wenste elkaar geluk op een manier zoals je soldaten uitzwaait die naar het front vertrekken en waarvan je niet weet of je ze ooit nog terug zult zien.
Snel bestelde ik nog een drankje aan de bar. Nu kon dat nog met behulp van je stem; even later en het zou alleen nog met gebaren en notities mogelijk zijn. Zaal De Effenaar had voor de gelegenheid de mogelijkheid geschapen om 130dB te kunnen produceren, en MBV had aangekondigd die gelegenheid tot de allerlaatste decibel te zullen benutten.

Tegen wie het nog kon of wilde horen, verkondigde ik dat het niet uitmaakt wat je van de muziek van MBV vindt, het is Kunst. Er gelden andere regels. Een schilderij dat niet eerder heeft bestaan, een stijl die nieuw gecreëerd is, een kleur verf die nimmer voorheen op doek is gezet.
Nog even naar de rookruimte waar ik iemand hoorde vragen of het al was begonnen, een tamelijk overbodige vraag. Een groentje. Ik wilde hem bijna verzoeken naar huis te gaan nu het nog kon en iets van zijn leven te maken. Later zou hij me dankbaar zijn.
Iemand anders hoorde ik zeggen dat hij over een paar weken naar maarliefst 16 shoegazer-concerten zou gaan. Ik was erg blij dat ik hem straks niet meer zou kunnen horen praten, anderhalf uur, liefst een stuk langer, anderhalf jaar bijvoorbeeld.

Tot mijn verbazing merkte ik dat ik enigszins nerveus was. Nerveus voor een concert, iets wat ik me niet kon heugen zo lang was dat geleden geweest.
Tijdens en na het eerste, het tweede, en voor de zekerheid wachtte ik nog tot het derde nummer, zag ik iets hoogst merkwaardigs: het publiek stond stil. Stokstijf. Als aan de grond genageld. Er werd niet bewogen, niet gedanst, niets. Was het publiek zo nerveus als ikzelf? Maar dan toch niet meer na 3 nummers? Een rare zaak. Wellicht dat het publiek het idee had dat het inderdaad naar een schilderij stond te kijken. Ik had er geen andere verklaring voor.
Het klapstuk 'You made me realise' duurde niet de verwachte meer-dan-20-minuten, nog niet de helft. Eigenlijk was dat wel zo passend. Een beetje geslaagd concert van MBV gaat gepaard met frontman Kevin Shields die om welke vage reden dan ook altijd wel weer ergens verschrikkelijk de tering inheeft. Het geeft als het ware aan dat je oren, wat er nog van over is, je niet hebben bedrogen: Het was verdomme góéd, man!

lutek Zaterdag 07 September 2013 at 6:23 pm | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.