Language is a Virus from Outer Space

Alles behalve het tijdsverloop gaat achteruit. Zo ook mijn parate kennis en routineuze uitspraak van de Engelse taal. Er was een tijd dat ik dat aardig op peil had wat juist daardoor soms voor verwarring zorgde.
Omdat behalve bovengenoemde zaken ook mijn geheugen achteruit gaat, schrijf ik dit maar eens op nu ik het nog kan. Het heeft verder niets van doen met de actualiteit - maar zeg nu zelf, sta ik bekend als iemand die de actualiteit aanhangt? Precies.

Zo mengde ik mij eens, desgevraagd, in een kringgesprek c.q. staande receptie op een vrijdagmiddag van een groep Engelse werknemers hier ter stede. Wat voor werk de nemers precies namen kan ik mij niet meer herinneren. Het doet er niet toe, het was sowieso al in ruime mate na kantoortijd en niet op kantoor.
Eén uit de groep vroeg mij uit welk deel van Engeland ik kwam. Hij kon mijn accent niet plaatsen, er zaten elementen van Noord en Zuid in. Geen wonder, legde ik hem uit, ik kijk, luister en lees tal van Engelse zaken op populair cultureel gebied maar alle van op afstand, namelijk vanuit Rotterdam, omdat ik er woon. Daar dus, dat wil zeggen, hier dus.
Hij keek me glazig aan, begreep mijn verklaring niet, mogelijk deels doordat ik die verklaring zo nodeloos ingewikkeld formuleerde. Maar toen het kwartje viel, geloofde hij me niet. Zeg, doe niet zo moeilijk, zeg nu gewoon uit welk deel van Engeland je precies komt.
Opnieuw legde ik het uit, nu zo zakelijk, duidelijk en kort mogelijk om iedere zweem van 'leg pulling' weg te nemen. Hij schudde zijn hoofd.

Een andere afgezant van het overnoordzeese koninkrijk brak in en stak daarbij een triomfantelijke eurekavinger de lucht in, als ware hij Salomo zelve, omdat hij meende met één vraag uitsluitsel te kunnen verkrijgen omtrent mijn woonplaats: Wat had Feyenoord de afgelopen zondag gedaan?
Hierop wist ik vanzelfsprekend niet het antwoord.
Hoongelach was mijn deel. Nee, ik kletste uit mijn nek. Dit was een sluitend bewijs: ik was geen Rotterdammer.

Nu schiet me opeens iets gelijksoortigs te binnen: Ooit praatte ik met een Poolse dame die luisterde naar de naam Agnieszka. Agnieszka, herhaalde ik, vrij soepel, omdat ik die naam wel eens eerder had uitgesproken gezien het feit dat iemand in de stieftak van de familie ook zo heet.
De dame dacht hierdoor te weten dat ik Pools was en vroeg, in het Pools, waarom wij dan eigenlijk Engels praatten. Althans, ik gokte dat ze dat vroeg. Het was een correcte gok.
Maar ondertussen was ik natuurlijk helemaal niet Pools. Dit maakte ik duidelijk door het te zeggen. Bij normale mensen werkt het uitwisselen van informatie zo dat als A iets niet weet, B het vertelt, zodat A het dan ook weet. Dit eenvoudige systeem faalt in gevallen waarbij A denkt dat B de waarheid niet spreekt, ook al heeft B niet de minste reden om de waarheid niet te spreken.
Ik werd nog 5 maal gevraagd haar naam uit te spreken wat - door plots opgelegde ofwel door mij zo ervaren druk - opeens niet zo spontaan en vlekkeloos meer lukte. Sterker nog, de uitspraak was zo slecht dat ze dacht dat ik het met opzet verkeerd deed. Ze werd steeds kwader. Je doet het expres, net kon je het wel!
Ik kon haar niet op andere gedachten brengen. Dat ik mij had geïntroduceerd als Lutek Dabrowski hielp mij hierin overigens allerminst.

Language is a virus from outer space.

lutek Donderdag 03 Oktober 2013 at 10:57 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.