De Betere Avond

De dag was niet best geweest. Het kwam op de avond aan om er nog iets van te maken. Dat is misschien niet eerlijk t.o. de avond - wat kan die avond er tenslotte aan doen? - maar het leven is nu eenmaal niet eerlijk, daar moeten de verschillende dagdelen zich maar gevoeglijk in schikken.
Eerst maar eens ontbijten voordat ik de pannen niet meer zie zonder hulp van kunstmatig licht.

In de trein constateerde ik dat ik niets had vergeten: sleutels, geld, sigaretten, toegangskaartje.
In de trein constateerde ik dat de twee Bulgaren tegenover me na een kort wetenswaardig gesprek ofwel reeds waren moegereisd, ofwel hun krachten spaarden voor hun laatste avond in Nederland te besteden aan hoofdstedelijke zinnenprikkeling, en bij toerbeurt in slaap sukkelden, overeenkomstig het doel van de stiltecoupé.
In de trein constateerde ik dat mijn zeer tijdelijke buurman zijn zeertijdelijkbuurmanschap slechts gebruikte bij wijze van uitvalsbasis; eerst na te gaan welke plek hem het meest bekoorde, en vervolgens niet op de lege bank schuin achter mij ging zitten, maar een veel te nauwe plaats verkoos schuin voor mij, denkelijk louter en alleen omdat hij dan te krap tegenover een jongedame kon plaatsnemen en derhalve moedwillig oogcontact met haar afdwingen, ondanks dat hij er zelf nu niet bepaald uitzag als iemand die het van oogcontact moest hebben, in uiterlijk maar vooral in persoonlijkheid.
Ja, er viel nogal wat te constateren in de trein.

In een uitverkocht Paradiso, waar concerten tegenwoordig een uur eerder beginnen dan toen ik er nog vaker dan eens per 5 jaar kwam, installeerde ik me niet als enige op de verhoging voor de bar rechtsachter in de zaal. Maar de flesjes Ciney waren klein zodat ik geen reden genoeg had mijn positie te veranderen.
Ik rekende uit dat ik elk 3e nummer van voorprogramma Yuck 1 nieuwe Ciney bestelde, een tempo dat je met de beste wil van de wereld bij het hoofdprogramma The Pixies niet zou kunnen volhouden.
Bezoekers liepen af en aan en ik schoof gewillig van links naar rechts, van hier naar daar, en weer terug. Lastiger was dat bij enkele enkelingen die een rugzakje omhadden. Van mensen die rugzakjes dragen in volle metro's of concertzalen meen ik dat dat ook precies is wat zij zijn, mensen met een rugzakje. Plotseling ben ik een fel voorstander van vervroegde euthanasie of verlate abortus.

Toch werd de drukte wat te drukkend. Ik moest verhuizen. Bij het derde nummer van The Pixies - waarbij ik constateerde dat Black Francis verrassenderwijs zijn stem van 20 jaar geleden had hervonden - zag ik mijn kans schoon achter iemands grote rug pats-boem helemaal naar voren te liften, alwaar ik een drietal onbenutte vierkante meters vlak voor het podium vond. Waar was iedereen? Ja, achter bij de bar natuurlijk. Ik had alle ruimte en ontdeed mij zonder naar het toilet te hoeven gaan van een liter of 2 vocht gedurende de daarvolgende anderhalf uur.
Ooit heb ik mij een kapotte nekwervel gedanst op een nummer van The Pixies. Gelukkig speelden ze dat nummer, Debaser, deze avond niet.
Ik constateerde dat ook de nieuwe nummers geweldig zijn. De nieuwe plaat komt hopelijk snel uit.

lutek Zondag 06 Oktober 2013 at 4:54 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.