Roeping

Uit een ooghoek zag ik een bekende, een oude, iemand van voor de oorlog maar ik wist niet meer welke oorlog. Reflexen konden niet onder controle worden gehouden, ik moest hem wel aankijken, zeker omdat hij zo'n eind van zijn lijn afweek, naar mij toelopend, dat het niet langer onbeleefd zou zijn geweest hem te negeren maar minstens onbeschoft.

Hey hallo...
Ik gokte de verkeerde postkamer van 15 jaar geleden. Niet Erasmus maar Robeco.
Ach ja natuurlijk, zei ik, terwijl ik er geen beeld van kreeg.

Wat doe jij tegenwoordig...
Met 2 zinnen had ik uitgelegd wat ik tegenwoordig deed. Toen was het zijn beurt. Hij had zijn roeping gevonden als trambestuurder. Zelf vind ik trambestuurder een eervol beroep maar als ik er zelf een was, zou ik me voor kunnen stellen dat niet iedereen dat vindt, of althans niet de details ervan hoeft te weten, en zou daar niet al te uitgebreid kond van doen. Hij had die belemmering niet.

Van alles eigenlijk, de ene keer lijn 8, dan weer lijn 4, maar het kan zomaar zijn dat ik een week lang op lijn 20 of 28 zit...
De ooghoeken lieten mij vandaag in de steek. Ik zocht naar een auto waar ik handig voor kon springen maar er was nauwelijks verkeer.

En ja je hebt ook te maken met verschillende diensten, dat vergeten de mensen weleens, maar ik zelf heb het liefst de avond...
Een bus, een bus, ik had een bus nodig. Een auto voldeed niet meer. Maar er was geen bus.

Kijk, je hebt ook wel eens een gebroken dienst, dan zit je 's morgens van 7 tot 12, en dan moet je 's middags nog van 2 tot 4...
Hoe zou het voelen als ik mijn duimen op mijn ogen zette? Ze langzaam naar binnen drukte. Worden je ogen dan steeds dieper je schedel ingeperst of spatten ze juist naar buiten uiteen?
Bestonden er werkelijk mensen die mijn bezeten grijns voor glimlach hielden? Blind kon hij niet zijn, hij was ten slotte trambestuurder.

Hey maar ik ga weer verder...
Mogelijk nam ik iets te enthousiast afscheid.
Wat zou er van de andere postkamermedewerkers van Robeco zijn geworden? Of was het Erasmus? Om het even, ik kreeg geen beeld meer van hen, geen van de 40.
Ik liep nog een rondje door Het Park, de zon scheen. Het waaide een beetje. De eenden zaten op een rijtje aan de kant van het water.

lutek Vrijdag 18 Oktober 2013 at 12:01 am | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.