Elephant in the Room

Ik mijmerde wat voor mij uit. Of misschien mijmerde ik wat meer naar links en naar rechts, geen idee. Ik keek in elk geval voor mij uit. Of kijken, het was meer dat ik mijn ogen open had, zonder gericht iets te observeren.
Misschien dacht ik wel juist aan het wezen van de mijmerij... maar dat weet ik niet meer, wat je vaak hebt met gemijmer, misschien is het zelfs een kenmerk. Waar ging het ook alweer over?

HEYYYYYYY!!!!! JA!!.... JA, IK ZIT NU EHHHH!! JA, JA IN EHHHH!!... NAAR SPIJKENISSE!!!
Mijn hart maakte een noodsprong. Gelukkig deed de rest van mijn lichaam dat tezelfdertijd ook en in dezelfde richting zodat alles relatief op zijn plaats bleef, maar veel had het niet gescheeld of ik was ter plekker dood gebleven. Diverse mensen keken onze kant op. Onze kant, omdat de zojuist opgestoken orkaan op het bankje naast mij zat en wij zodoende bij elkaar leken te horen. Wij hoorden niet bij elkaar, wat ik onbedoeld duidelijk maakte door mijn lachen niet goed in te kunnen houden. Ik herstelde mij en probeerde neutraal voor mij uit te kijken, zoals ik even daarvoor nog had gedaan. Nu lukte het niet meer. Niet neutraal althans. En niet met enig meetbaar mijmergehalte. Met mijn vinger toetste ik het functioneren van mijn linkeroor. Open dicht, open dicht. Alles deed het nog.

JAAAAAAAHHHH!!! IK HAD ECHT... JA NEE ECHT EEN HEERLIJKE DAG!!!!
Sommige omstanders en omzitters fronsten hun wenkbrauwen, andere trokken die juist omhoog, hier en daar schoot iemand in de lach, en van halverwege het tweede gedeelte van de coupe zag ik wat hoofden in verwarring een draai deze kant op maken.

NEEEE JOH!!!! DIE MAN DIE HELPT ME MET WINDOWS!!! HAHAHAHA, EN NU DENKT IEDEREEN DAT IK METEEN HAHAHA!!! IK BLIJF GEWOON EEN EINZELGÄNGER HOOR, HAHAHA!!!!
Dat was een inkopper van formaat, zag ik diverse mensen denken. Of misschien dacht ik het zelf wel. Maar ik zei het niet. Als ik iets zou zeggen, kon dat bijvoorbeeld zijn: "Mevrouw, u heeft een stem om een olifant mee om te leggen. Doe daar alstublieft iets aan." Maar ook daartoe was ik niet in staat.
Ze zou het toch wel weten? Sommige mensen weten niet dat ze uit hun bek stinken omdat niemand het hen ooit heeft verteld. Maar praten als een orkaan, dat kun je onmogelijk niet horen. Toch twijfelde ik.
Voor ons zat een jong stel dat afwisselend de schouders schokte. Om en om in een lachbui ondanks pogingen zich in te houden. Tussen hen in kwam, althans voor mij, een telefoon in beeld die op opnemen werd gezet. Dit was iets om thuis te vertellen, en te laten horen.
Achter ons begon iemand voor de grap zelf een telefoongesprek. Hij had niet echt iemand aan de lijn maar deed alsof: JA MET MIJ! HOE IS HET!?
De orkaan keek om. Wie stond daar zo te schreeuwen? De helft van de aanwezigen kon zich nauwelijks inhouden. Toch probeerde iedereen niet hardop te lachen. Zou de orkaan het echt niet doorhebben?
Plotseling kreeg ik enorme medelijden met haar. Terwijl ik net nog had zitten meelachen. En even plotseling vond ik dat weer erg hypocriet. Het was toch ook gewoon om te lachen?

DAN KIJK IK WEL EVEN!!! OP SPIJKENISSE!!!... JA EN ANDERS LOOP IK DAT STUKJE GEWOON!!!... OH JULLIE ZIJN ER AL!?!?!?!?!?!? OHHHH!!!!!!!!
Kolere, ondanks dat ik aan de raamkant zat viel ik toch nog bijna van mijn stoel bij die laatste uithaal.
Het stond wel vast dat ze 'een einzelgänger' zou blijven. Maar wat je na zoveel jaar nooit meer kunt terugrekenen is wat ooit oorzaak en gevolg was.

lutek Maandag 21 Oktober 2013 at 9:32 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.