Dode Beesten

Aflevering 2 van de dode takken geschiedde in Tilburg, een jaar na de eerste aflevering in Rotterdam. Voormalige rondleidster Karin nam me op sleeptouw naar het prachtige Natuurmuseum Brabant, gelegen op nog geen 100 meter van het station van Tilburg, alwaar de beesten de koelbox verruilden voor een professionale ijskast. Het wandelen moe, wachten zij nu tussen andere dode beesten het moment af dat zij zullen worden leeggehaald, opgezet en hopelijk een plaatsje krijgen in een der vele vitrines van het museum.
Ik vulde de datum en mijn eigen naam in in het grote dodedierenboek alsook de naam van de takjes, waarbij ik de neiging om koosnaampjes van de afgeleverde eurycantha calcarata te gebruiken moeiteloos wist te onderdrukken.

Ondanks dat Karin niet meer rondleidt, deed ze dat nu voor de gelegenheid wel. Ik zorgde ervoor dat ik niet mijn ogen uitkeek want voor je het weet worden die vervangen voor knikkers. Dat viel nog helemaal niet mee omdat er heel veel moois te zien was.
Bij sommige beesten schoot me een anekdote te binnen die ik ooit eens had opgevangen op Discovery Channel of had gelezen op websites als zeshonderdachtendertig-leuke-feitjes-waarvan-je-niet-op-de-hoogte-was-over-een-beest-waarvan-je-tot-twee-minuten-geleden-het-bestaan-nog-niet-eens-vermoedde.
Ik lepelde links en rechts op uit mijn geheugen, waar de informatie gelijk los zand eens was binnengesijpeld. De enige manier om het weer kwijt te raken is het op te orakelen tot de inhoud zo is vervormd dat reproductie niet slecht meer onmogelijk is maar dat dit ook gaat opvallen bij de luisteraar.

Ook liet Karin me een proefje doen in de educatieve oo-zone. We hadden uitgerekend een proefje uitgezocht waar harde feiten, cijfers en antwoorden aan ontbraken, iets wat in eerste instantie een onvoldaan gevoel geeft; maar je beseft je zo wel dat de wetenschap niet alles in kaart heeft gebracht en je realiseert je daarom, in tweede instantie, dat het niet erg is om vooralsnog genoegen te nemen met het meest voorkomende, minst gepubliceerde antwoord in ongeacht welke tak van wetenschap ook: 'we weten het niet'.
Ook dat is een conclusie, en wat je niet weet, moet je niet invullen met wat je hoopt dat het is zonder daarvoor sluitend bewijs te hebben.

Van dode beesten gingen wij op zoek naar vooralsnog levende exemplaren. Spekkie en Vlekkie zijn varkens die leven zoals je hoopt dat varkens leven. Ze zijn de lievelingen van dierenminnend Tilburg. Over enkele weken worden zij geslacht. Dat is niet zielig. Dat is om te laten zien hoe zielig varkens in de bioindustrie 'leven' die niet Spekkie en Vlekkie heten maar bijvoorbeeld G453789 en G453790.
In Rotterdam schijnt ook zo'n project te lopen of, zo je wilt, in de modder rond te stampen, al had ik er nog niet eerder van gehoord.
Onder het genot van een vloeibare lunch overhandigde ik Karin een presentje: enkele zakjes bloembollen. Ze bedankte me namens Spekkie en Vlekkie totdat ze zich realiseerde dat de bollen eigenlijk waren bedoeld om zelf thuis in de grond te zetten.
Spekkie en Vlekkie zullen de lente niet meer meemaken. Leve Spekkie en Vlekkie!

lutek Zondag 27 Oktober 2013 at 2:29 pm | | default

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.