Ane Brun

Anne... Owhne... Ahhne... Ik kreeg de vorm van mijn mond niet geheel om de klank, al hoorde ik de correcte uitspraak wel in mijn hoofd. Mevrouw Bonne, zelf voorzien van Noorse wortels, had het zoëven nog geduldig tot 2 maal toe uitgesproken.
Maar ik was allang blij dat ik mijn handen eindelijk eens geheel om een kaartje had gekregen dat mij toegang verschafte tot een concert van mevrouw Brun... Brooon... Broen...
Het zal minimaal 10 jaar geleden zijn geweest dat ik al bijna een kaartje voor haar optreden in Rotown had gekocht voor ik me realiseerde dat dat kaartje me geen toegang tot het concert had verschaft omdat ik ten tijde daarvan in Zuideuropese sferen zou verkeren. Het hebben van een kaartje alleen geeft geen garantie op een mooi concert, je moet er ook lijfelijk bij aanwezig kunnen zijn.
Terzijde: ik heb ooit eens in een dergelijke omstandigheid, ondanks dure aankoop, vrijwillige afwezigheid verkozen boven aanwezigheid omdat het een optreden betrof dat slechts afbreuk kon doen aan een eerder optreden. Een optreden, schiet me nu te binnen, dat overigens wel in dezelfde zaal plaatsvond als waar Ane Brun nu was.

Het Paard in Den Haag - dat is de zaalnaam, geen aanduiding voor mevrouw Brun - we liepen er naar binnen, drentelden rond in de foyer die meer op een machinekamer leek, en genoten van de garderobenotificatie: "Bonnetje kwijt? Dan verzoeken wij u te wachten tot het eind".
Op precies te zijn: Bonne schudde haar hoofd, ik schudde mijn buik.
Gezellig en intiem is de nieuwe zaal van Het Paard niet te noemen. Nieuw is de nieuwe zaal trouwens ook niet te noemen maar ik was er al 10 jaar niet geweest dus ik wist niet beter. Rondlopend kreeg je het idee dat het een concert zou worden waar je ouders naartoe zouden gaan, een gevoel dat later op de avond bevestigd werd.
Even werd ik meegenomen naar Het Paard van weleer toen de dj een plaat van Mercury Rev opzette. Het was dat ik geen idee had waar de dj zich bevond, anders was ik gaan vragen of hij het was die me 20 jaar geleden met tegenzin een zeldzame single van die band had verkocht, slechts voor geld, en of hij daar nu misschien nog steeds spijt van had.

Ane kwam op. En hoe! Ze droeg geen jurk, ze droeg een gewaad. Volstrekt onvoorbereid liepen halverwege het eerste lied opeens mijn ogen tot de bodem leeg. Waarom wist ik niet, en ik had niet de minste behoefte om achter de oorzaak te komen. Mogelijk vond ik hierdoor de rest van het optreden nogal slapjes. Alles draait ten slotte om perceptie. Wel vond ik het nu dubbel jammer dat ik haar destijds niet had gezien in Rotown, vermoedelijk solo.
Behalve Ane en Bonne was er nog een dame die ik enigermate kende, fotografe L. die op haar toestel klikte of ze het idee had dat ze het eind van de avond niet zou halen, precies zoals het fotografen betaamd. Toch was het even schrikken geblazen toen bleek dat ze inderdaad het eind van de avond niet haalde, d.w.z. ze was flauwgevallen, na enige tijd weer bijgekomen en zat nog witjes na te schudden van het ongemak.
Onbedoeld en ongepland zorgde zij op deze manier wel voor de spanning die de avond anders had moeten ontberen. Misschien moeten er om die reden vaker mensen flauwvallen bij concerten. Of misschien moet ik eens naar een concert van Justin Bieber gaan.

lutek Maandag 28 Oktober 2013 at 9:50 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.