400 Woorden (Kutverhaal)

Enige tijd geleden ben ik weer eens niet in de prijzen gevallen. Nu ik de inzending, die mij in de prijzen had moeten laten vallen, terug lees, kan ik mij goed voorstellen dat ik de voorronde niet overleefde.
400 woorden was de opdracht. Of eigenlijk was de opdracht 'eiland'. Of misschien valt er niet meer over 'eiland' te zeggen dan wat je kunt zeggen in 400 woorden.
Ik weet nog dat ik het verhaaltje in 10 minuten had geschreven, 550 woorden, maar dat ik 4 uur deed over het 'editen' naar 400 woorden. Het verhaal was mooi en gevoelig en er zat veel ruimte in om te reflecteren. Die eigenschappen werden geheel gehakt in de korte versie.
Voortaan doe ik niet meer mee met kutverhaaltjes schrijven. Althans niet als ik moet korten. Ik kan schrijven, weet ik. Ik kan niet korten, weet ik nu ook.

Hier het magere resultaat:
(Waarom plaats ik niet de originele versie? Omdat ik die dom genoeg niet heb bewaard.)

N.B. Als lezers het nog niet wisten: ik schrijf immer mijn blogs en verhalen met de bedoeling dat zij gelezen worden op voorleessnelheid, en meestal is dat nog veel, veel te snel.
In dit geval moet het zelfs op maximaal halve voorleessnelheid gelezen worden.

De flat is als een eiland. Of beter, als honderd kleine eilandjes. Zo ook de bewoners, het spreekwoord ten spijt.
Gebouwd in '77, beleven de huurders van het eerste uur er nu hun laatste jaren. De luxe waarin het destijds is neergezet, is nu slechts gemak, maar wel een gemak dat maakt dat die oudste bewoners er niet meer buiten kunnen. Je zit hier toch goed, de metro, het winkelcentrum, alles bij de hand. Hier gaan ze van hun levensdagen niet meer weg.
Misschien is het nog niet te laat. Als ze vandaag vertrekken, wie weet wat een schitterende oude dag ze zouden hebben. Dat hier alles dichtbij is, maakt juist dat hun eiland kleiner en kleiner wordt. Ze zitten vlak naast het winkelcentrum, ja, maar ze zien nooit meer iets anders dan het winkelcentrum.

Twee heren die hier hun levensdagen uitzitten, inmiddels beide alleen, kom ik tegen in de hal. Eén heeft wat boodschappen gedaan. Niet te veel, dan kan hij morgen opnieuw. De ander kijkt of hij vandaag misschien post heeft.
-Hou je... Wil je...?
Ik weet wat ze bedoelen. Ik hou de lift even tegen.
Meneer één heeft afasie en zegt uit voorzorg weinig. Hij lacht moeilijk. Meneer twee schudt en schokt en maakt zijn zinnen nooit af. Soms stokt hij al bij het eerste woord. Ik glimlach, hoop ze daarmee gerust te stellen, mochten ze geruststelling nodig hebben.
De lift gaat omhoog. Naar de zevende, negende en tiende verdieping.

Verdieping... altijd weer verbaas ik me erover; het zou verhoging moeten zijn. In een flits zie ik mezelf, in zeven verdiepingen tijds, onsamenhangend uitleggen dat 'verhoging' eigenlijk beter is. Ik praat snel vanwege de tijdsdruk, hard omdat de heren dovig zijn, articuleer zo goed mogelijk, en spreek ook nog een lichaamstaal die mijn woorden ondersteunt en geen tegenstrijdige signalen afgeeft.
De onmogelijkheid van het idee weerhoudt me. Ze zouden me niet begrijpen en al helemaal niet adequaat kunnen reageren.
-Mooi weer, zeg ik, en laat ze zitten op hun eiland. Ik maak er van mezelf ook één.
Ik gebaar naar de deur waarop een grote '7' verschijnt, en wens ze allerhartelijkst een goedemiddag. Meneer één knikt, zijn mond beweegt, een keelklank klinkt. Meneer twee aanvaardt mijn groet en wenst mij op zijn beurt een...
-Goede... goede... reis!

De flat is als een eiland. Misschien is het tijd voor een reis. Het is nog niet te laat.

lutek Woensdag 30 Oktober 2013 at 10:54 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

twee reacties

Theo
Wie verdieping zoekt, gaat naar de kelder.
Hoewel ik dit verhaal toch mooie diepgang vond hebben...
Ben bijna benieuwd naar de overige inzendingen, maar meer nog naar je origineel.
Schrappen is een kunst en ik vind dit een mooi verhaal. Snap alleen de derde zin niet: welk spreekwoord? Maar goed, het is niet voor niets een SPREEKwoord, dus die had je van mij mogen schrappen. Komt geschreven zeker niet uit de verf... ;-)
Theo, (URL) - 01-11-’13 16:57
Lutek
"Niemand is een eiland."

Helaas, ik heb de langere versie niet meer.
Lutek, - 01-11-’13 21:36
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.