Muziek Voor een Hartaanval

Mensen gaan over het algemeen helaas niet op de gekste plaatsen dood. In Nederland gebeurt dat meestal - gok ik zo - in het bejaardentehuis, in het ziekenhuis of, misschien iets spannender, in een politiecel. Wie voortijdig, en derhalve in veel gevallen onverwacht(s) gaat, kan het geluk hebben op een iets verrassender plek het stoffelijk omhulsel af te werpen. En ook als de plek minder verrassend is maar gewoon thuis bestaat de kans dat de manier waarop, de houding, positie of plots afgebroken bezigheid een verrassend tafereel oplevert.
Goede smaak weerhoudt de dokter, het familielid, de buurvrouw ervan de details van het moment van overlijden wereldkundig te maken. Goede smaak wil dat niet eens weten.
Ook ik wil dat niet weten. Laat ook een onmenswaardig mens waardig de herinnering c.q. vergetelheid ingaan. Er valt ten slotte al genoeg te lachen.

Derhalve heb ik het nu niet over anderen als ik mij benieuwd verklaar naar het mysterie van het moment van overlijden. Mysterie gebruik ik louter in de zin van bovengenoemde in stand gehouden dekmantel; niet iets wonderbaarlijks betreffend.
Kortom, hoe zou ik zelf gaan?

Het is niet ondenkbaar dat ik dood zal worden aangetroffen gezeten voor de computer, het scherm inmiddels net zo overleden als ikzelf. Er is een gerede kans dat na opwekking uit de slaapstand van laatstgenoemde te zien is hoe ik op het punt had gestaan een potje patience, spel nummer 14837, winnend af te sluiten, ik hoefde alleen nog een 8 aan te leggen.
Of misschien is Inspecteur Foyle te zien, al is dan natuurlijk niet meer terug te halen of ik nog heb geweten wie de dader was van de brute moord in het doorgaans zo rustige Hastings.
Maar met mijn geluk twijfel ik er niet aan of men zal vast ontdekken hoe ik een portie porno zat te bekijken, en probeer dan nog maar eens uit te leggen dat dit louter was wegens doorlopend onderzoek voor een nooit te verschijnen roman waar ik al 30 jaar in het diepste geheim aan had zitten werken.

Ik kan natuurlijk ook op het toilet zitten, in bad liggen, de planten water geven of de hond brokken, zij dat in het laatste geval, behalve een ontbrekende pols, tevens een verregaande vorm van dementie zal kunnen worden vastgesteld aangezien ik geen hond heb.
Wat me echter zo treurig voorkomt, is dat de dood dan wel is vast te stellen, tevens de al dan niet hilarische maar nooit vermelde positie en omstandigheden, maar niet wat de overledene dacht of voelde of droomde. Goed, als ik me een handvol verdiepingen lager zou bevinden dan waar ik woon, kun je wel een voorstelling maken van wat ik dacht en voelde in mijn laatste momenten, maar afgezien van zoiets exotisch zal nooit iemand enig idee hebben met welke muziek ik bijvoorbeeld in mijn hoofd zat; een - voor mij - niet onbelangrijk gegeven. En omdat 'het moment' misschien nog 50 jaar uitblijft, ben ik niet van plan dagelijks bij te houden wat ik zoal op mijn virtuele draaitafel leg.

Wat heeft hij gedronken? Een bloedproef geeft uitsluitsel. Wat heeft hij gegeten? Werp een blik in de keuken. Met welke muziek zat hij in zijn hoofd? Niet meer na te gaan...
Dat vind ik jammer.
Daarom heb ik besloten om vanaf heden, om te beginnen, iedere dag exact om 9 uur 's avonds een nummer van Pink Floyd in mijn hoofd te hebben. Pink Floyd heeft veel nummers die nooit vervelen, wat een voordeel is. Het zou 'A Saucerful of Secrets' kunnen zijn. Of 'Dogs'. Ik noem maar wat. Ik zei het al, het is een begin. Ik kan dit later uitbreiden. Wie weet dat 'The Final Cut' in zijn geheel van 10 uur tot kwart voor 11 speelt. Dat is allemaal nog in te vullen.
Misschien kan ik mij aanleren om, wanneer ik een bepaalde plaat hoor, een bepaalde corresponderende grimas te trekken, die ik dan hoop te behouden nadat mijn hart gestopt is met slaan. Ik zou een grimassenbibliotheek moeten aanleggen zodat naderhand exact is te determineren of ik, laten we zeggen, de studioversie van 'Space Truckin' hoorde, of de beestachtige liveversie van 20 minuten.
Er is werk aan de winkel.
Op dit moment drink ik trouwens een Chimay uit een palmglas (levensverlengend), zit nog bij te komen van opgewarmde macaroni (zelf klaargemaakt dus zeer zeker niet levensverlengend), draai Uriah Heep en kijk over een uurtje naar UFC167, maar dit alles mag iedereen gevoeglijk direct weer vergeten.

lutek Zaterdag 16 November 2013 at 11:34 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.