Aan de Race

Er staat een nieuwe koffiemachine op kantoor die espresso maakt zoals espresso hoort te zijn. Ik ben echter nog niet gewend aan het feit dat deze machine espresso maakt zoals espresso hoort te zijn, zodat ik per uur nog dezelfde hoeveelheid naar binnen werk als voorheen.
Behalve dat ik me na 5 dubbele bakken reeds voel of ik een heel weekend flink heb doorgesnoven - voor de goede orde: ik zeg maar wat, ik heb daar geen verstand van - heeft dit tevens het effect dat mijn tijdsbeleving in de war raakt en ik steeds sneller opeenvolgend opnieuw naar het apparaat loop, een 'upward spiral' tot gevolg.
Aan het eind van de dag sta ik strak genoeg om 36 rondjes te karten, zonder kart.

Uitgerekend was het aan het eind van zo een dag dat ik mij naar Dordrecht begaf voor een kartavond, wegens uitnoding c.q. jaarlijks uitje van een bevriende rederij. Ik arriveerde aan de vroege kant, wat nota bene niet eens met de cafeïnale inname te maken had.
De vroegte was overbodig omdat ik dit jaar niet aan de race zelf zou meedoen. Te veel lijfelijk ongerief van voorbije gelegenheden noodden mij hiervan af te zien. Voor het eerst in jaren zou er een nieuwe winnaar worden gekroond. Voor de poedelprijs uiteraard.

Ik was ook nog eens licht verkouden. Stel dat ik had meegedaan en tijdens de race in de helm had moeten niezen, had dit niet bevorderlijk geweest voor de uitslag van de manche in het geheel en die voor mijzelf in het bijzonder.
Ik had mogelijk een rol toiletpapier mee kunnen nemen ter snuiting onderweg. Maar stel dat de gauwigheid mij parten had gespeeld en, ik noem maar iets, de rol in de helm geklemd was afgerold, als een steeds langer wordende wimpel over de baan zou zijn gaan slingeren, als ware ik Klein Duimpje, wapperend in de door mijzelf onstane luchtstroom: de ongelukken waren niet te overzien geweest, hoe feestelijk dat alles er ook mocht hebben uitgezien.

Langs de kant, achter glas, kon ik deze editie ervaren hoe hard zo'n race zich eigenlijk voltrekt. Ik kan u vertellen: Het ging heel hard.
Het volgende glas ging nog harder, en het daaropvolgende nog eens. De race zelf bleef even hard gaan, daarin zat geen verandering. Uiteindelijk was er natuurlijk een winnaar en kon het hele gezelschap tot de aanval overgaan in het bunkerbuffet.
Na de bunkering kregen we koffie toe, alsof ik nog niet strak genoeg stond. Ik kon me nauwelijks bedwingen naar huis te gaan lopen om mijn energie kwijt te raken maar ik kreeg, bij nader inzien gelukkig maar, een lift aangeboden.

lutek Dinsdag 03 December 2013 at 10:20 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.