De Volgende Generatie

Een muziekmarathon is niet zo bijzonder meer als je er in de afgelopen 25 jaar al een stuk of 60 hebt bijgewoond. Je kunt ook zeggen dat ze juist wel bijzonder zijn om altijd weer nieuwe redenen.
Tussen al die marathons door bleek er in de afgelopen jaren soms nog wat tijd over te zijn voor andere bezigheden. Zo kwam het dat sommige van de participanten inmiddels ouder zijn geworden. Zelf ben ik ook ouder geworden maar op een andere manier, zonder aanwas te creëren en zonder er enige moeite voor te doen.
Van de aanwas kun je op hun beurt weer zeggen dat ze ouder worden. Vooralsnog gewoon door het passeren van de tijd; ik wil niet op de zaken vooruit lopen.
Het bijzondere aan de recent gehouden muziekmarathon was het thema ervan: 'Wat wil je meegeven aan de volgende generatie?' Daarom was het dat de aanwezige aanwas niet slechts een ornamentele functie vervulde maar daadwerkelijk participeerde, als klankbord.

Inderdaad, daar zat de gehele aanwas. Eén tweezitsbank is reeds lang niet meer voldoende ze allemaal te herbergen. En ze bleven keurig zitten, tot ongeveer de tweede plaat van de middag, waarna het vanzelfsprekend veel interessanter werd om in de gordijnen of in de lamp te gaan hangen.

Wat wil je de volgende generatie meegeven? Jezus! Hoe minder hoe beter natuurlijk. Dat lijkt me evident. Als ik gewone mensen iets meegeef, komt daar al geen goeds van, laat staan een volgende generatie.
Meegeven, meegeven? Laat ze het lekker zelf uitzoeken.
Maar na enige hersenactiviteit kwam ik toch met enkele platen op de proppen waarvan ik dacht dat het wat onbevroede oren zou kunnen openen. Ik deed zelfs uit de doeken waarom ik dat vond. En al had ik, en heb ik, geen idee meer wat ik zei, het klonk kennelijk heel overtuigend want de schriftjes gingen open en de artiestennamen werden genoteerd, in verschillende kleuren viltstift.
Is Beefheart met dubbel e? Heeft Purple een u? etcetera.
Ook van Nederlandsche popmuziek wilde ik een dwarsdoorsnede presenteren. Ik kwam niet verder dan De Methode Man-Bijt-Hond, door simpelweg een liniaal op de kaart van Nederland te leggen, een streep te trekken en te zien wat ik onderweg zoal tegenkwam. Dat tegenkomen beperkte zich tot het begin- en eindpunt, oftewel: Meindert Talma uit het hoge Noorden, en Broeder Dieleman uit het kleiige Zuiden.
Zo, daar had ik mooi aan een dwarsdoorsnede voldaan. Laat de aanwas zich daar voorlopig maar eens even op stukbijten.

Inmiddels beet de aanwas zich stuk op geheel andere zaken, als daar waren: chocola, kaakjes, koekjes en kransjes. Het was bijna kerst en het kon niet op. Hoewel, kon niet op? Dat lukte anders erg goed.
Voor mijzelf zat er weinig anders op dan mijn tanden maar te zetten in een Zeezuiper. Het kan ook een Zeeschuimer geweest zijn, daar wil ik van af zijn. Misschien moest ik een stukje langs het water gaan lopen. Nee nee, het was tijd voor een volgende plaat. Steeds meer platen schoten me te binnen die ik de volgende generatie door de strot wilde duwen. Hoe langer de marathon duurde, hoe langer het nog zou moeten duren. Aan één schriftje had men niet genoeg. Er werd doorgeschreven op één der tweezitsbanken. Die moest binnenkort dan maar in de was. Er zat niets anders op.
Plots werd ik beetgepakt en op een stoel vastgebonden. Duct tape op mijn mond. Nu was het genoeg. Ik moest een beetje om de nieuwe aanwas denken. Neem zelf kinderen als je ze zo graag The Fall wilt laten horen maar laat de onze een beetje heel, ja!
Voor het eten mocht de duct tape gelukkig even af, tijdelijk.

lutek Dinsdag 17 December 2013 at 10:11 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.