Het Belang Van Ernst

Ook al waren er maar 27 bezoekers (wat in dit geval een meer dan uitverkochte volle bak betekende), het was treurigheid troef dat ik de enige was die het stuk van Oscar Wilde kende. Sommigen hadden niet eens gehoord van Oscar Wilde. 'Dat is toch die filmster die...', rekende ik niet goed.
De aangekondigde authentieke Britse avond zou bestaan uit komkommersandwiches en gintonics. En Wildeisms.
Ik was de eerste bezoeker, mij werd opengedaan door Lady Bracknell zelf. Eerst dacht ik dat het de organisator was maar snel bleek dat een misvatting. Had ik het toneelstuk niet gekend zou ik zeker gedacht hebben dat het al begonnen was en ik er deel van uitmaakte. Dat ik mijn tekst meermalen verhaspelde zal daaraan debet zijn geweest.
Mijn tekst bestond er gedurende de avond uit tot 24 maal toe te verkondigen dat De Salon, want daar speelde zich alles af - zowel het toneelstuk als het toneelstuk in het toneelstuk - werkelijk een formidabele locatie is om een stuk van Oscar Wilde in op te voeren.
Sommige bezoekers hadden de titel verkeerd begrepen en dachten dat zij zelf het belang van ernst moesten uitbeelden, andere bezoekers vergrepen zich aan de sandwiches of aan de met dode tonic aangelengde gintonics. En er waren twee bezoekers die het stuk alle eer aandeden door te 'bunbury-en' - als je niet weet wat dat is wordt het hoog tijd het stuk eens te lezen - ze hadden zich ingeschreven voor de voorstelling van zondag maar kwamen reeds vrijdag opdraven.

De 2 extra bezoekers maakten dat de speelruimte van de Drijfzand-acteurs nog beperkter was dan oorspronkelijk, en die was oorspronkelijk al heel beperkt. Je zat er werkelijk met je neus bovenop. Wanneer de bediende binnenkwam duwde hij de dumb-waiter in het kruis van iemand op de eerste rij maar dat kwam de totaalbeleving slechts ten goede.
Wat de beleving niet erg ten goede kwam, was dat de helft van de acteurs de tekst zodanig oplepelde dat de intonatie volkomen verloren ging en zelfs de meest duidelijke grappen doodsloegen als een blad aangelengde gintonics. Vooral als je het stuk niet kende - behalve ik, voor iedereen dus - was dit niet bevorderlijk voor het begrip ervan. Gelukkig waren sommige acteurs erg goed.

Na afloop zocht ik naar mensen die ik nog niet had verteld dat De Salon werkelijk een formidabele locatie is om een stuk van Oscar Wilde in op te voeren maar vond niemand meer die ik nog niet had gehad. Maar daar mengden de acteurs zich reeds in het gezelschap zodat ik het toch nog een paar keer kon zeggen.
Een duo doorgewinterde Miss Prisms was van mening dat er mooie toespelingen in de vertaling van het stuk waren gestopt naar moderne tijden. Aangezien ik zeker wist dat dit niet het geval was, en het stuk uit 1895 dateert, dacht ik dat dit vooral iets zei over de leeftijd van de dames zelf. Ik nipte aan de toneelchampagne en knikte vriendelijk.
Een soort Dr. Chasuble die iets belangrijks deed in accountancy vond het met terugwerkende kracht jammer dat het stuk geen try-out was geweest 'omdat je daar altijd maar de helft van de prijs voor betaalt'. Zo was hij waarschijnlijk groot geworden, al sloot ik niet uit dat ook een zekere hoeveelheid met gin aangelengde gintonics daaraan hadden bijgedragen in de afgelopen 40 jaar.
Ik had alleen Lady Bracknell nog niet gezegd dat de Salon werkelijk een formidabele locatie is om een stuk van Oscar Wilde in op te voeren. Dat deed ik ten slotte toen ik door haar in mijn jas werd gehesen. Ik had genoten van de avond. Ik had twee toneelstukken gezien.

http://www.youtube.com/watch?v=KxJwVtLX08c

lutek Zaterdag 18 Januari 2014 at 6:26 pm | | default
Gebruikte Tags: , , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.