Sir Ian

Na een week van gemiddeld een prettige 7 uur slaap per nacht maar met een minder prettige 50% standaarddeviatie, was het weekend mij welkom. Maar te zeggen dat ik genoemd weekend fris inging zou overdreven zijn. Toch wilde ik een geplande aanwezigheid bij een concert niet afgelasten, al was het alleen maar omdat ik er geen kaartje voor had, hoewel de toegang gratis was.
Daar zit een zekere logica in waar ik, toegegeven, zelf nog niet uit ben, maar ik kom daar graag in een later stadium op terug.

Omdat gisteren iemand me had gezegd dat ik vanavond 'de ware' zou ontmoeten, ofwel zou 'scoren' - ik weet niet welke ik meer vrees - hield ik mijn ogen zo goed open als ik mijn mond gesloten hield.
Scoren? In een kerk? Het klonk erg geil, dat wel, maar ik had er een hard hoofd in. Mijn hoofd was sowieso wat aan de harde kant omdat ik genoemde gisteren na afloop van een aangelengdegintonicsessie een geringe behoefte had getoond aan een onaangelengdegintonicsessie, waar overigens niets van kwam, maar ook en vooral omdat ik tegenwoordig maar bar slecht tegen geestrijke inname kan.
Nee, geestelijke inname dan, in een kerk dus, de Waalse Kerk om precies te zijn, waarin vooralsnog niet één Maria was te zien. Ik was nogal vroeg. Misschien zou ik meer kans hebben Haar te zien als ik mijn ogen sloot, mijn handen vouwde en zachtjes voor mij uit prevelde. Als dat niet werkte kon ik altijd nog iets anders met mijn handen doen. Je bent in een kerk of niet.

Maar zolang resultaat uitbleef, richtte ik mijn aandacht maar beter op Sir Ian die met een bont gezelschap hier in de Waalse Kerk zijn nieuwe plaat presenteerde. De soundcheck was zojuist ten einde. Zo kom je nog eens in een kerk met al die kerkconcerten de laatste tijd.
Kom je ook naar Mark in de kerk, vroeg zijn vriend Auke me, 7 februari? Naar waarheid antwoordde ik dat ik het nog niet van plan was maar dat ik vast binnenkort zou besluiten niet te gaan. Als zo'n besluit eenmaal staat kun je ervan op aan dat ik er zeker bij aanwezig zou zijn.
Ik wilde Auke nog iets vertellen over de logica hiervan maar ik was blij dat hij nog een laatste soundcheckcheck moest verrichten omdat ik er zelf nog niet helemaal uit was.

Het voorprogramma leek gesponsord door Wehkamp, toegespitst op pagina 245 tot en met 263 van de gids met de laatste wollen wintermode, maar het kon ook de wintermode van 30 jaar geleden zijn. Ik weet niet hoe snel die precies verandert. We kregen het er warm van, al waren het ook de klanken van de muziek die scoorden in de categorie warmteoverdracht.
Scoren, dat was waar ook. Naast me zat een dame gelijk een roosje. Zou dat de ware misschien zijn? Ze zweeg de hele avond nog hartstochtelijker dan ik. Dat was vast een teken, al wist ik niet waarvan.

Sir Ian betrad het podium in stemmig zwart. Iedereen was in het zwart. Het was bij nader inzien geenszins een bont gezelschap te noemen. Het leek wel een boyband, zo afgestemd waren ze op elkaar. Allen waren even Sir-achtig gekleed. Behalve Sir Ian en Sir Auke was er nog Sir Jos, Sir Frank, Sir Mink, Sir Efe, Sir Cary en Sir Janna Haring, hoewel die laatste natuurlijk geen Sir was.
Ik schrok even toen Sir Ian haar aankondigde als Badr Hari wat ik nog voordat ik het goed en wel had verstaan al meende niet goed en wel te verstaan, wat dus inderdaad zo bleek te zijn.
Sir Jos vormde een schril contrast met Sir Auke en Sir Ian. Als de muziek van oeeeeeeeehhhhh ging, ging hij van ahhhhhhhh. En als de muziek van ahhhhhhh ging, ging hij nog meer van aaahhhhhhhhhhhh. Met andere woorden, of laat ik zeggen, met woorden, kwam het er op neer dat Sir Jos' mondhoeken steeds maar naar boven gingen, en die van de andere Sirs naar beneden. Kortom, de intensiteit spatte ervan af, zoveel was duidelijk, elk op zijn eigen manier.
Naast mij vertrok het roosje geen spier, geen mondhoek naar boven, en ook niet naar beneden. Dat ging niet meer goedkomen vanavond, voelde ik aan mijn water.
Ik voelde trouwens wel meer aan mijn water. En niet alleen dat, ik voelde een kiloknaller aankomen waar de honden geen brood van zouden lusten. En dat in een kerk.
Maar het concert was pas halverwege. Dat het halverwege was, was duidelijk omdat Sir Ian en Sir Auke en Sir Jos... nou ja, allemaal dus... het nieuwe album van begin tot eind zouden spelen. Over Sir Ians schouder zag ik aan de achterwand de lege schuifplankjes voor de 's zondags te zingen psalmen en gezangen hangen. Daar had mooi de nieuwe plaat kunnen staan. Een gemiste kans. Of hadden we dan mee moeten zingen? Misschien toch beter van niet. Sir Ian zong gemiddeld een stuk beter dan de bezoekers die in de kerk aanwezig waren. En met mijn aanwezigheid daartussen zat je al gauw op een standaarddeviatie van veel meer dan 50%, of heet deviatie anders als het deviëren slechts één kant op gaat?

Het was niet dat ik niet niet had willen blijven plakken of hoe noem je dat wanneer je een afterparty in een kerk hebt? Ik wilde gewoon snel naar huis. Dat was dan ook de reden dat ik nota bene het allereerste exemplaar kocht van genoemde nieuwe plaat van Sir Ian, begeleid door alle andere Sirs. Ik groette - zonder veel te overdrijven - een stuk of 45 bekenden, doch geen Maria en geen roosje, en waggelde naar station Leuvehaven waar ik de metro net zag vertrekken.
Naar verluidt gingen alle meegebrachte platen en ceedees over de geïmproviseerde toonbank die avond, en niet onterecht.

lutek Maandag 20 Januari 2014 at 11:09 pm | | default
Gebruikte Tags:

Eén reactie

Bart
Badr Hari! Haahaaa.
Bart, - 21-01-’14 19:17
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.