Tales of the Ununexpected, Aflevering 211

Waar ik me bevond, of beter gezegd: waar wij ons bevonden, was me niet geheel duidelijk. Ook niet wat hieraan voorafgegaan was. Wie waren de anderen eigenlijk met wie ik was? Ik vroeg het me niet af want kennelijk was het me duidelijk, op dat moment.
Wie onze belagers waren wist ik ook, meen ik, maar het is inmiddels te lang geleden om dit met zekerheid te kunnen zeggen. We werden belaagd, zoveel was duidelijk, dus dan zullen dat wel belagers zijn geweest. Zo moeilijk is dat niet.
Het einde kan ik me nog goed herinneren. Ten tijde daarvan wist ik natuurlijk niet dat dit het einde was, en dat was het ook slechts omdat ik op dat moment wakker werd, anders was er een heel ander einde geweest.
Nee wacht, er zat bij nader inzien geen einde aan. Dat wil zeggen, geen einde aan het verhaal, geen plot. Het stopte zo maar ineens.
Dat was ook precies waarom ik niet bang was, er was nog geen einde geweest, en zolang er geen einde was, was er niets om bang voor te zijn. Een beetje raar is dat wel aangezien ik sowieso nooit bang ben in dromen. Maar goed, dit keer was er dus een duidelijk aanwijsbare reden om niet bang te hoeven zijn: het verhaal was pas halverwege en er zou voorlopig echt niets engs gebeuren, dat hoorde zo. Je speelt ten slotte in de Tales of the Unexpected of niet.

Beneden in een trappenhuis, daar bevonden wij ons. Ja, beneden in een trappenhuis. Het was de belagers niet mogelijk naar binnen te komen. Kort daarop was het opeens wel mogelijk. Maar ze waren niet op zoek naar ons, ze waren net als wij op zoek naar iemand anders. Dit schiet me nu weer te binnen.
Wie was die ander dan, de ontbrekende, degene naar wie we op zoek waren? Dat is verdwenen; ik wist het vannacht maar ik weet het nu niet meer.
Afijn, nog voor ik wakker werd moest ik denken aan de enige 2 afleveringen van Tales Of The Unexpected die ik me nog voor de geest kon halen na 35 jaar. Beide leken in de verste verte niet op het scenario dat zich op dat moment ontrolde.
Er was een verhaal van iemand die van boord sprong tijdens een cruise, midden op de oceaan. Dit met het doel het cruiseschip te laten stoppen om hem op te pikken. Omdat het schip te snel voer, wat iets te maken had met een weddenschap, meen ik. De springer maakte de fout te springen in het bijzijn van niemand anders dan een dementerend vrouwtje dat, toen ze alarm sloeg, niet serieus genomen werd. Het schip voer door.
Het andere verhaal gaat over een weddenschap omtrent de deugdelijkheid van een aansteker. Gaat deze 10x achter elkaar aan, krijg je een auto; weigert de aansteker ook maar 1 van de 10x dienst, hak ik de pink van je hand.
Ergens tussen de 7e en 8e keer komt opeens iemand binnen gelopen in de kamer waar de weddenschap gehouden wordt...

Hier onderbreek ik even het verhaal. Ik had laatst, na 946 afleveringen Dr.Who en 258 afleveringen Avengers, opeens zin in iets anders en downloadde voorlopig de helft van 210 afleveringen Tales of the Unexpected. Voor tijdens het eten, zeg maar.
Stomtoevallig blijkt de allereerste aflevering die ik keek juist 1 van de 2 te zijn die ik nog kende van vroeger. Maar wat nu schetste mijn verbazing – Tales was nog zelden zo Unexpected geweest – de aanstekeraflevering had een ander einde! Niet dat het hele verhaal nu zo veel verschilde met wat ik me nog herinnerde maar het was wel degelijk een andere opname. Een remake. Of, zo u wilt, het origineel van de remake die ik kende. Heel verrassend.
Had ik werkelijk nog zo’n goed geheugen, vroeg ik mij af, of haal ik het door elkaar halen van afleveringen door elkaar? Daar kom ik pas achter als ik alle 210 afleveringen heb gezien en kan zeggen dat de remake inderdaad bestaat, dat het geen verzinsel van mij is. Dit kan dus nog even duren.

Dit alles dacht ik in de droom. Denken gaat al snel, maar dromen gaat nog veel sneller, en denken in je droom is nauwelijks bij te houden. Bij elkaar duurde het nog geen anderhalve seconde (al is de vraag hoe goed je besef van tijdsverloop is in een droom).
Maar waar ik vooral aan dacht was de plot, ik zei het al. De plot was nog lang niet geweest. En dus was ik niet bang.
Oh ja, ik weet ook dat ik niets vreemd vond, wat er ook gebeurde. Het past, het is normaal, dacht ik, we zitten in Tales. Daarin gebeuren zulke dingen. Kijk niet gek op. Rustig aan maar.
Wat er ook gebeurde, ik had het verwacht, al kwam het nog zo onverwachts.
Hopelijk droom ik vannacht de tweede helft van de uitzending want ik ben toch wel erg benieuwd geworden naar de afloop.

lutek Dinsdag 28 Januari 2014 at 9:12 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.