Kelderkoorts

Het was de eerste keer dat ik bij Roodkapje naar binnen ging. Dat klinkt heel spannend maar let wel, het betrof hier geen porno, cosplay of een combinatie daavan. En eigenlijk betrof het ook niet de eerste keer.
Roodkapje heeft een nieuw onderkomen, bij de Schieweg rechtsaf. Daar gaan zij nu door met het organiseren van concerten, serveren van biologisch voedsel en bier uit Ghana, en het tentoonstellen van zwaar ongesubsidieerde kunstuitingen.
Hoelang ze er zullen zitten weet niemand. Dat zal pas bekend worden als er een wethouder stellig beslist dat de ruimte permanent gebruikt kan gaan worden voor minimaal de komende 5 jaar. Het verkrijgen van zulk een keiharde gemeentelijke garantie is meestal het teken dat je er goed aan doet per direct op zoek te gaan naar een vervangende ruimte die nog harder uit elkaar valt dan de vorige.

Het was de eerste keer dat ik bij de nieuwe Roodkapje naar binnen ging. Ik werd ontvangen door een dame die Engels sprak, mij een kaartje verkocht dat mij toegang verschafte voor het optreden van Meindert Talma, en die me vroeg of hij werkelijk zo beroemd was. Ik vermoedde dat ze de folder maar half begrepen had: Meindert Talma is not famous, he is... infamous. Nog voor ik het had gezegd, wist ik dat dit weliswaar niet het tegenovergestelde was, maar Meindert was inmiddels zo bekend als zijnde 'niet bekend' dat het misschien tijd werd voor een variatie op zijn werktitel.

Het concert vond plaats in de kelder, geheel in stijl met de titel van Meinderts meest recente boek+CD 'Kelderkoorts'. Ook was hij vandaag ietwat slecht bij keel, eveneens in stijl met de titel van zijn meest recente boek+CD.
Er waren maar 6 mensen in het begin, waarvan 2 bij de draaitafel hoorden, 2 bij de bar, 1 bij het podium, en 1 bij het bezoek. Die laatste was ik, de voorlaatste Meindert.
Je kon hem niet over het hoofd zien, al ging je op een stoel staan. Hij was nog langer dan ik dacht en ik denk al best lang.
Bovendien kon je helemaal niet op een stoel staan want er stonden slechts tuinstoelen in de zaal waar je onmiddellijk doorheen zou zakken als je het wilde proberen. Budgettechnisch weet Roodkapje zich aardig te redden.
Ik was vroeg, er waren best wel veel mensen nog niet aanwezig. Dat kon nog veranderen natuurlijk, 'al zal het vast niet helemaal vol komen', zei Meindert. Hij zei dat heel neutraal, of hij eraan gewend was.

Een kwartier en 7 bezoekers later stond ik in het rookhok te bedenken hoe aardig het zou zijn om ons allemaal hier te verbergen tot het optreden zou beginnen, een beetje zoals je je op een lagereschoolbusuitje bij thuiskomst verstopt voor de wachtende ouders om plots tevoorschijn te springen. Tadaaa! We zijn er wel degelijk!
Een half uur later liep ik, na een volgende sigaret, van het rookhok terug de zaal in en was ik zelf degene die ge-tadaaa'd werd want opeens stond de hele kelder vol met mensen, zo niet tot ieders verrassing, dan toch zeker tot de mijne. En wellicht van God.
Oja, dat is waar, sommige mensen beschouwen Meindert als God. Zelf vind ik dat wat overdreven maar ik geef toe dat hij in elk geval zijn lengte mee heeft.
Ondanks dat hij de mooiste serie begeleidingsbandnamen heeft (De Rode Kaarten, The Negroes, De Snakkers) trad hij vanavond solo op. Toegegeven, je gaat geen band meenemen als dat niet in het programma past louter en alleen omdat die band zo'n geweldige naam heeft. Hoewel...They Might Be Giants heeft het ooit voor elkaar gekregen om, destijds in De Vlerk, vlak voor een optreden te eisen dat er een enorme koelkast op het podium zou worden gezet, waar ze - na veel gedoe, geregel, gesjouw en gevloek van het personeel - des avonds tijdens het optreden niet de minste aandacht aan besteedden.

Ik bestelde een flesje bij de bar. Ook de barman sprak Engels. Hij scheen mij wat onwennig. Hij schoof de kassa net niet hard genoeg dicht zodat die weer openrolde, hij pakte ergens het verkeerde plastic bekertje weg, en hij zette mijn flesje zodanig onhandig op het barmatje dat het precies op de rand stond te wiebelen, wat hij zelf ook zag, waarop zijn hand weer toeschoot en hij het flesje bijna uit mijn hand stootte omdat ik het zelf net recht wilde zetten. We knikten vriendelijk naar elkaar. Wellicht had hij last van Kelderkoorts.
Naast mij hoorde ik iemand een maïsthee bestellen wat bij nader inzien ijsthee bleek te zijn. Wellicht was ik het die last had van een soort Kelderkoorts, de biologische Roodkapjevorm.

Na afloop van een weergaloos optreden vroeg ik Meindert of er in zijn boeken weleens iets voorviel wat niet op waarheid gebaseerd was. Het kwam mij zo voor dat het allemaal erg autobiografisch was, op het autistische af.
Dit bleek niet zo te zijn. Ah, daar had hij me. Hij verzon er wel degelijk af en toe wat bij.
Nu schiet me te binnen dat ik dit mogelijk helemaal niet mag bekend maken. Doch het idee dat ik zelf vaak de helft verzin van wat ik schrijf komt mij hier goed van pas. Het gevolg is dat de lezer nog steeds geen flauw idee heeft van wat er nu eigenlijk wel en niet heeft plaatgevonden. En zo hoort het ook.

lutek Woensdag 29 Januari 2014 at 9:18 pm | | default

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.