Het Woord Lots

Je komt nog eens in een kerk met al die concerten tegenwoordig. Nu weer Mark Lotterman. Komt allen luisteren naar Het Woord Lots.
Als makke schapen lieten wij ons naar binnen loodsen. Als verloren zonen nam hij ons in de armen. Als een openbaring presenteerde hij ons zijn nieuwste album. Als een armageddon braken we de tent af. 
Mark is overal, op een festival, in de studio, in een radio, in een zaal, in een bar, aan de bar, op de bar, aan de lamp, in de gevangenis, en nu dus in de kerk.
Het voordeel van spelen in een kerk is dat het publiek als vanzelf begrijpt dat het gepast is zich een beetje gedeisd te houden en toch volledige aandacht te tonen, precies wat dit concert ook behoefde. Het genoemde afbreken van de tent beperkte zich dan ook tot de pauzes tussen de nummers. Tijdens de nummers zat het publiek minstens zo geboeid te luisteren als het publiek in de gevangenis waar Mark vorig jaar speelde.
[Verdere overeenkomsten met Johnny Cash zijn er overigens niet. Mark speelt meer dan 2 akkoorden en is niet getrouwd met June Carter.]

De Paradijskerk zou het met wat verbouwing uitstekend kunnen doen als poptempel, een tweede Paradiso. Het heeft de naam al mee.
Maar ik geloof dat Rotterdam geen groot poppodium meer zal krijgen. Dat is helemaal niet erg. Het hoeft ook niet. Des te meer ruimte en belangstelling is er voor de vele Rotterdamse bands.
En op deze avond was een verbouwing wel het laatste wat de kerk nodig had. Integendeel, juist het interieur met alle tierelantijnen, kansels en houtsnijwerken, droeg bij, in combinatie met de goedgeplaatste gekleurde lampen en rookgordijnen, in de gewaarwording van het ene na het andere aura rond Mark. Het memento mori en carpe diem was niet van de lucht en ik heb minstens 7 hoofdzonden voorbij horen komen.
Tussen de nummer door meende ik zelfs even dat hij in tongen sprak, maar wellicht had de galm van het gebouw daar iets mee te maken had.

Mark Lotterman is een beetje de niet-seizoensgebonden erwtensoep van de Nederlandse popmuziek. Hoe vaak je hem ook gezien hebt, het gaat nooit vervelen. Na twee happen denk je 'Hè, wat lekker is dat toch altijd weer', en je krijgt het er nog warm van ook.
De titel van de nieuwe plaat 'Year Without Summer' zal vast niet toevallig zijn gekozen, en dat precies op een moment dat de winter geen winter is. Ja, verdomd, alles past in elkaar.
Als ik er een laatste oordeel aan mag geven, zou ik zeggen: Gaat dat zien! in een zaal nabij u. Of een bar, of een kerk, of een gevangenis, of een...

lutek Dinsdag 11 Februari 2014 at 9:57 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.