Deuren

Je kunt wel ongestoord in de metro proberen te zitten maar de kans dat je dat lukt is klein, al is het goed mogelijk dat de kans klein lijkt terwijl hij dat niet is omdat er al de keren dat je ongestoord in de metro zit niets noemenswaardigs gebeurt zodat je die keren direct bij uitstappen weer vergeet, en slechts de ongestoorde keren onthoudt. Ik zou er eens een studie aan moeten wijden. Ik zou het ook niet kunnen doen.

Op station Beurs had de aansluitende metro te kampen met een technische storing. Het was een technische storing waarbij opvallend veel afzettingsband werd gebruikt en een ambulance nadrukkelijk aanwezig was, maar de officiële uitleg was: een technische storing.
Ik had kunnen wachten op uiteindelijke aansluiting maar besloot de rest van mijn reis te lopen, bovengronds. Het was mooi weer. Althans, het was weer. Dat was voldoende.

Maar dit was niet de non-ongestoordheid waar ik eerder op doelde. Op station Rijnhaven stapten mensen uit en in, volgens aloude gewoonte. Niets vreemds. Het waren, niet onbelangrijk om op te merken, verschillende mensen. Er was er niet één die instapte en meteen weer uitstapte, of andersom; dát zou zeker niet volgens aloude gewoonte zijn. Meer volgens nieuwerwetse ongewoonte, waar ik dan ook geen verstand van heb.
Nee, het volgende geschiedde: nadat mensen waren uitgestapt, en andere mensen ingestapt, min of meer in die volgorde, klonk een getrappel van hakken op de stenen ondergrond van het perron. Laatkomers wilden de metro nog halen. De deuren gingen bijna dicht. Kijk, daar gingen ze al. Moeder stond al binnen, dochter aan de hand. Er was echter één probleem, dochter stond nog niet binnen. Van louter een hand tot halverwege de onderarm kun je niet zeggen dat 'je' binnen staat. Maar om nu ze zeggen dat 'je' nog helemaal buiten staat, zou wat gemakkelijk zijn. En dat was nu precies wat dochter ook dacht, te oordelen aan haar blik.
Dit alles duurde maar een seconde of twee, al waren het twee lange seconden. Toen ging de deur opnieuw open en werd dochter naar binnen getrokken. Hoe oud was ze, een jaar of tien? Moeder lachte hartelijk. Ha, die metro hadden ze mooi gehaald, ze hoefden geen twee minuten te wachten op de volgende. Dochter zei niets. Ik meende een traan te zien opwellen maar ik kan me hebben vergist omdat ze al langs me heen werd getrokken naar verderop. Kijk, daar kunnen we nog zitten, kom, loop door.

lutek Zondag 23 Maart 2014 at 09:07 am | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.