In De Rij

Ouderwets in de rij staan voor een concertkaartje, hoe vaak doe je dat nog?
Dat ik het 'ouderwets' noem, geeft al aan dat het weinig meer voorkomt en de vraag derhalve als retorisch mag worden beschouwd. De vraag mag ook als reformatorisch worden beschouwd, als u dat liever doet. Of Maorisch, Maoïstisch, modernistisch; ik heb dat niet in de hand, en het zegt meer over uw aard dan over de aard van de vraag.

Tegenwoordig ouderwets in de rij staan voor een concertkaartje kan met gemak beschouwd worden als een uitje. Ik kan het iedereen aanbevelen. Ideaal voor het hele gezin. Ingrediënten als regen, koude of onzekerheid over de strekking van de voorraad kaartjes zijn niet vervelend maar geven het uitje in tegendeel een zekere glans.

Het in de rij staan voltrekt zich meestal als volgt: Behalve als je Florian heet begint de ochtend bij aankomst immer met een rij waarachter je aansluit. Vanaf dat moment sta je zelf ook in de rij, je maakt er onderdeel van uit. Je groet de mensen voor je. Wees aardig, zeker als ze in bezit zijn van een paraplu, je moet er nog een hele tijd achter staan. Je ontleedt de rij vervolgens per individu. Hier en daar herken je iemand. Je zwaait, groet, lacht. Je trekt een gezicht wat zoveel zeggen wil als 'Ja, ja, daar staan we dan, vroeg hè, nou, zeg dat wel, hahaha', of iets van gelijkwaardige debiliteit.
Je speelt dat je verbaasd omkijkt wanneer er mensen achter je komen staan. Opnieuw een grimas, die dit keer betekent: 'zo, ook lekker vroeg je nest uit; niet vroeg genoeg want ik was er toevallig al mooi een paar minuten eerder'.
Wees ook aardig tegen hen, je staat er nog een hele tijd voor, en bovendien zullen mensen voor wie je aardig bent minder snel 'per ongeluk' en 'geheel onbewust' een plaatsje opschuiven mocht er op een zeker moment later op de ochtend enige algehele verwarring ontstaan waarbij de rij zijn grootste en eigenlijk enige kenmerk verliest, namelijk dat van 'rij' zijnde. Afhankelijk van de grootte van het concert en de soort mensen die er op afkomen geschiedt dit of blijft dit uit.

Afijn, in dit geval mocht de rij zich al na een half uur in beweging zetten. De kaartjesverkoper deelde volgnummers uit, zodat iedereen zich vrijelijk kon en mocht bewegen zonder plek te verliezen. Er werd zelfs koffie geschonken. Onder de mensen met de laagste nummers heerste een uitgelaten jubelstemming wat zich vertaalde in hard lachen om flauwe grappen. Dit was anders bij mensen met een hoog nummer of helemaal geen nummer die een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid genoten geen kaartje meer te zullen kunnen bemachtigen.
Een uur later begon de werkelijk verkoop. Een gejuich klonk.

lutek Woensdag 14 Mei 2014 at 11:05 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.