Ackerdijkse Plassen 3

Anders dan de voorgaande zondagen hoorde ik nu wel de wekker maar, zo meende ik, dat had niets te betekenen: Ik zet die wekker uit, draai me om, gooi het dekbed over mijn hoofd, slaap over 10 minuten door de volgende wekker heen en zal 3 uur later wakker worden en menen dat 7 uur ook best een mooie tijd is om wat vogels van dichtbij te gaan bekijken.
Luttele seconden later realiseerde ik me echter dat ik klaarwakker was en geen enkel excuus had om niet op te staan. Bovendien had ik best trek in een bak koffie.
Enthousiast, tot nabij het punt van doorslaan naar de andere kant, deed ik zelfs neuriënd het grote licht aan in de huiskamer om daarmee - al was het dan slechts voor mijzelf - aan te geven dat het de normaalste zaak van de wereld was op te staan op een tijd waarop de meeste mensen die ik kende een bier of twee aan de goede kant van de laatste ronde verwijderd waren.

Pas toen ik op de fiets stapte, besloot ik naar de Ackerdijkse Plassen te rijden. Het lijkt een jaarlijkse traditie te worden. Honderden vogelsoorten huizen in dat gebied, afhankelijk van het seizoen.
Met de mooie nieuwe camera in de aanslag sloop ik langzaam om het terrein heen, hierbij ook zeker de diverse kijkhutten benuttend, die een stukje in het terrein lagen.
Ik hoorde een winterkoninkje op niet meer dan 2 meter afstand. Recht voor mij, op 2 meter afstand, stond een klein boompje met een paar iele takjes. Hoe moeilijk kon het zijn? 1 plus 1 is 2: die vogel zit natuurlijk dáár. Maar.... wáár dan precies? Op zulke momenten weet ik dat ik de verkeerde hobby heb gekozen.
Even later werd ik gedold door een braamsluiper aan de ene kant van de hut en een bosrietzanger - ik zeg maar wat, hoor - aan de andere kant. Om en om zongen ze dat het een lieve lust was, mij naar alle kanten van het hutje met verlaagd beton sturend. Ik moest gewoon maar ergens gaan staan en wachten, leek me, wat ten slotte ook altijd de beste methode is.

Ik dacht over de soms onbegrijpelijke naamgeving van vogels. Wat was er winters aan het winterkoninkje? De gids vermeldt dat dit beestje in heel Europe voorkomt behalve in het hoge noorden, en sowieso niet speciaal in de winter.
Ook andere vogels hebben rare namen. De wilde eend is de meest tamme van alle eendensoorten. De groenling is meer geel dan groen. Het roodborstje heeft een oranje borst. Hoewel dat laatste nog wel te begrijpen is: men had vroeger geen naam voor de kleur oranje.
Maar hoe dan ook, die kleine rotvogels wilden maar moeilijk voor de camera verschijnen. En als je ze voor de camera had, waren ze weer weg voor je het doorhad. Ik besloot geen enkele vogel meer vast te leggen die kleiner dan 15 centimeter was. Het moest wel leuk blijven! Gedoe allemaal.

Op een stuk prikkeldraad zat een zwaluw. Die zat daar louter en alleen maar te wachten tot ik zou aanleggen, wist ik, dus daar trapte ik mooi niet in. Verderop zat een mus op een paaltje. Alles goed en wel maar die was echt geen 15 centimeter dus die kon ook lekker de vinkentering krijgen, mocht zulks interklasselijk overdraagbaar zijn.
Verrassenderwijs zag ik een paaltje verder een wilde eend zitten. Hela, een eend op een paaltje, past dat wel? Ja, het paste, ik zag het toch zelf. Dat zou een leuke foto opleveren.
Toch nam ik geen foto. Het kwam mij voor dat een eend niet op een paal hoort te zitten, en als die daar wel zat, dan kon het bijna niets anders betekenen dan dat hij nu net, op dít moment, bezig was om te evolueren naar een andere soort:
Hij vertoont al mussengedrag. Sommige van zijn soortgenoten gaan hem immiteren. Zij scheiden zich af van de bestaande wilde eend. Ze groeien minder groot, want het is gemakkelijker je evenwicht te behouden als je niet zo'n lomp lijf hebt, en over 1000 generaties is daar opeens.... de paaleend!
Een volledig nieuwe soort die zich vestigt.... ja, overal waar er maar palen te vinden zijn.
En dát proces zou ik juist nu verstoren als ik een foto van juist deze eend zou nemen. Dat wilde ik niet op mijn geweten hebben. Behoedzaam liep ik verder.

Gelukkig dreef er afleiding genoeg in het watertje aan de zuidkant van de plassen. Daar was een krakeend, als ik het goed zag, met kroost. Of was het misschien een pijlstaart?
Thuisgekomen bekeek ik mijn foto's op de computer, met de gids in de aanslag. De krakeend zag er toch niet helemaal zo uit als ik had gehoopt. Op internet zocht ik andere afbeeldingen. Ik zat nu dus 3 foto's met elkaar te vergelijken en verheugd stelde ik na enige tijd vast dat foto 2 en foto 3 zeker en beslist van dezelfde soort waren. Ja hoor, 100 procent krakeend. Hoera.
Helaas realiseerde ik me dat de overeenkomst tussen foto 2 en foto 3 nogal logisch was omdat ik daarvan bij voorbaat al wist dat het krakeenden waren. Het ging me nu juist om mijn eigen foto.
Ik zuchtte diep en ging maar eens koffie zetten. De vorige bak was ten slotte alweer 6 uur geleden geweest.

lutek Maandag 02 Juni 2014 at 11:12 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Eén reactie

Lutek
https://www.facebook.com/lutek.dabrowski..
Lutek, - 07-06-’14 10:15
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.