Eén Gitaar Maakt Nog Geen Concert

Een bekend whiskeymerk had sponsorgewijs groot uitgepakt. Maar de avond waarop pakte anders uit dan het had gehoopt. Sterker nog, het kon wel inpakken.
Het was jaren geleden dat ik in Waterfront was geweest. Er was niets veranderd. De oorzaak van het feit dat ik per ongeluk bijna het verkeerde toilet in liep moet gezocht worden in de eerste mededeling, niet in de tweede.
Ik was door een optredende band uitgenodigd hun optreden te komen aanschouwen. Ook was ik uitgenodigd door de organisatie van de avond, en door nog een andere band, en door 'iemand van facebook', en door een muziekwebsite. De wereld laat tegenwoordig niets meer aan het toeval over. Of de wereld er efficiënter door wordt, geloof ik niet, zeker niet afgaande op de bij de uitnodigingen vermelde aanvangstijden, die achtereenvolgens, of laat ik ze voor het gemak chronologisch noemen, luidden: 7 uur, half 8, 8 uur, half 9, en 9 uur.
De kans is groot dat ik in een dergelijk geval 'een Hamletje doe', dat ik zodanig zou blijven twijfelen over hoe laat ik precies word verwacht dat ik uiteindelijk om 11 uur 's avonds besluit maar helemaal niet meer te gaan. Gelukkig was ik al in de stad en vond afleiding via een heuse stadswandeling. Een stadwandeling in 2 delen, aangezien ik bij eerste aanklop de eerste gast bleek, en ik besloot nog een uurtje extra rond te lopen.

Mijn naam stond op de gastenlijst, zoveel wist ik. Waarschijnlijk stond die er zelfs 2 of 3 keer op, zodat het inmiddels te verwachten bureaucratisch gevolg was dat mijn naam er helemaal niet meer op voorkwam. Geen nood, iemand had een pen.
(Overigens, later op de avond sprak ik iemand die daadwerkelijk niet op 1 der vele gastenlijsten had gestaan, hij was een uitzondering.)
Het bekende whiskeymerk (HBW) had een stuk of 12 mensen ingehuurd om de avond mede tot een geslaagd geheel te maken. Jonge jongens en meisjes, vers van Ibiza. Ik schatte in dat ze wilden overtuigen dat het leven één groot feest moest voorstellen. HBW had duidelijk niet in de gaten dat de 3 optredende bands iets heel anders met het leven voorhadden en dat dat, voor zolang het nog zou duren, ook echt niet zou veranderen.
HBW had behalve 12 onderbetaalde feestvoorgangers ook nog een te verloten gitaar ter beschikking gesteld. De Ibizadames ronselden zich derhalve een slag in de rondte zo veel mogelijk namen in een hoge hoed te krijgen (en naderhand te spammailen) om daaruit een gelukkige winnaar te kunnen trekken. Ondanks hun inzet, hun oprechte moeite, hun goddelijke playmategezichtjes, gelukte het hen niet om meer dan een handvol aanmeldingen te krijgen. Het publiek had de gitaar al zien staan en bedankte vriendelijk. Men wilde er niet dood mee gevonden worden.

Er hing kennelijk een flinke dosis gitaarkarma in de lucht want halverwege de avond liet één der playmates het ding uit haar handen donderen en was de status van de publieksonttrekker in 1 klap van onspeelbaar naar onbespeelbaar gedaald. Dit tot genoegen, gejuich en instemming van de omstanders. Het meisje dacht iets verkeerd gedaan te hebben, het publiek dacht daar anders over.
Maar ik was er voor de muziek, wat ik inmiddels zelf ook al bijna vergeten was. Silverfaces klonk geweldig, maar ook geweldig hard zodat ik ze maar kort heb meegemaakt. Mark Lotterman had Marc Bolan meegenomen om hem op extra gitaar te begeleiden, wat heel verrassend klonk. Hoogtepunt van de avond, en gezien de roes waarin ik verkeerde zal het wel weer het hoogtepunt van het jaar geweest zijn ook, was Half Way Station.
Deze band had onder het mom van 'opnamesessies' de afgelopen 12 maanden vaker in Frankrijk verkeerd dan de meeste mensen die er wonen, maar ik was blij dat ze weer terug waren. Kolere, wat waren ze goed, en wat kijk ik uit naar de nieuwe plaat.

Om de sfeer van de avond zo lang mogelijk vast te kunnen houden, besloot ik naar huis te lopen. Waterfront ligt onder de Willemsbrug dus Zuid is dichtbij; je denkt zodoende dat je snel thuis zal zijn. Dat bleek niet helemaal te kloppen. Ik wist wel dat ik mezelf daarmee voor de gek hield maar het maakte me niet uit.
Toen ik vanaf de brug over de Maas uitkeek, meende ik brokstukken van de verloten gitaar te zien drijven.

lutek Donderdag 05 Juni 2014 at 11:23 pm | | default

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.