De Niet(s)zeggende Gitarist

Wat is het verschil tussen een gitarist? Ik moest daar aan denken toen ik iemand hoorde zeggen dat de wereldvreemde improvisaties van een bepaalde wereldgitarist zo dodelijk saai zijn. Hij speelt wat met snaren, met effecten, met stokjes en doekjes. Er is geen lijn in te ontdekken, geen melodie, geen kop en al helemaal geen staart.
Het doet wat denken aan de alleen in het Engels te maken grap: "You know where the term 'avant garde' comes from? This crazy gitarist was asked what the fuck he was playing and he answered:
I avant garde clue."

Ik ken de gitarist waar het over ging en niet alleen heb ik van hem dergelijke piep-knor-concerten bijgewoond, maar ook normale muziekconcerten, zij het dat de bemerking 'normaal' in zijn geval niet met populair verward moet worden.
Omdat ik weet hoe ongelofelijk goed deze gitarist gitaar kan spelen, kan ik hem ook waarderen als hij een avond piep-knor-toet-boink ten beste geeft, zo'n beetje wat mijn nichtje van 6 ook uit een gitaar zou kunnen halen.
En dat is gek. Want ik ben ook van mening dat een schilderij dat door een zogenaamd echte kunstenaar is gemaakt maar wat niet is te onderscheiden van het werk van een zesjarige volstrekt geen lof verdient. Integendeel. (En bovendien: als het concept van een kunstwerk belangrijker is dan de uitvoering, is de uitvoering overbodig. Maar goed, dat is een ander verhaal, ik weet het.)

Vermoedelijk vind ik de twee voorbeelden verschillend vanwege de dynamiasche aard. Tijdens een concert kán er nog van alles gebeuren, ook wanneer het niet gebeurt. De gitarist kan plotseling besluiten wél iets moois op te bouwen of iets melodieus uit zijn instrument te toveren. Iedere seconde is daarom spannend, tot het eind.
Aan de andere kant: een schilderij is al af. En of een paar spetters naar links lopen of naar rechts doet er nihil komma nul toe. Je ziet in één keer het resultaat. Dát is het. Nou, mooi hoor.  In plaats van iedere seconde spanning, is de spanning er in één seonde af. Het leukste wat je ervan kunt zeggen is - vooruit maar, weer in het Engels: 'I could have done that' , 'Yes, but you didn't', om vervolgens maar snel naar het museumcafé te benen.

Misschien is mijn gevoel bij de gitarist veel beter te vergelijken met dat wat ik bij een schrijver voel. Zeker niet iedere schrijver maar eentje die geweldige boeken schrijft. Een dergelijke schrijver wordt ook wel eens geïnterviewd. Wat hij zegt in zo'n interview is meestal niet geheel van te voren bedacht, er wordt geen verhaal opgebouwd, alles is anders dan in zijn boeken, hij kan (schijnbaar) over koetjes en kalfjes praten. Toch kan hij me boeien.
Het sleutelwoord uit de vorige alinea is 'schijnbaar'. Dát is het hem. Het lijkt nergens over te gaan. Maar ondertussen... bedoelde hij dit nu ironisch? Heeft hij dat andere niet eens eerder gezegd, toen de omstandigheden zus en zo waren? Refereert hij nu aan die of die? Zegt hij dit met opzet? Neemt hij me in de maling? Is het de bedoeling dat ik dat denk? Heb ik hem door of is hij me te snel af?
Al dat soort vragen komen boven, niet omdat het interview op enig moment daar ook maar enige aanleiding toe geeft maar omdat ik de schrijver beter ken dan van dit ene interview. Ik vermoed van alles. Hij zorgt er voor dat ik verder denk dan alleen maar de woorden die hij zegt. Er gebeurt van alles tussen de regels door.

lutek Zondag 15 Juni 2014 at 8:16 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.