Etenstijd

In de zomer heeft ons kantoor een gezellig buitenkantoors samenzijn. Iedere zomer. Met veel drankjes en hapjes, en praatjes en grappen. En het hele gezin gaat mee. Zelf heb ik geen gezin, maar enkele van mijn collega's wel. Zeg ik 'gezin' dan bedoel ik ook gezin: voor de deur van het restaurant zijn nog maar net genoeg parkeerplaatsen 'voor aanstaande moeders' beschikbaar voor onze groep.
Sinds de in Nederland, in het Nederlands, heersende spatiebreuk - het niet meer te stuiten fenomeen in de geschreven taal om vaste woorden los te schrijven - vraag ik me bij het lezen van een dergelijk bordje automatisch af of de opsteller ervan wellicht niet bedoeld heeft 'vooraanstaande moeders', maar omdat wij de eerste bezoekers zijn deze dag, kan ik het eventuele verschil niet nagaan.

De aanhang, het grut, openbaart zich vervolgens als een zoete inval die gedurende de middag langzaam overgaat in een zoete aanval of overval en eindigt als een zoete knieval; een en ander hangt samen met de hoeveelheid te genieten etenswaar, waarbij je vooral moet denken aan een constante stroom van nauwelijks te verorberen knuistgrote ijsjes en literglazen zoete limonade. Dat kan niet goed gaan, denk je zowel al bij voorbaat als uit ervaring, en dat gaat het dan ook niet.
De volwassenen, intussen - hoe moeilijk ook te onderscheiden van de kinderen na een drankje of 2, 3 - houden het op den duur niet meer bij 2 of 3 maar gaan rap over op 4 of 5 drankjes.

Plotseling is het grut verdwenen. Aan de bijeengeïmproviseerd lange tafel zitten opeens nog maar mensen van 25+ op opvallend gepaste afstand van elkaar, nu dat alles van 12- tussen hen uit is gegleden. Met megafoons communiceren wij verder. Waar zijn alle prinsen en prinsesjes gebleven? In de kelder van het pand is een speelpaleis. Met een ballenbak ter grootte van een halve IKEA. Die zien we voorlopig niet meer terug. We gaan bij elkaar zitten en praten verder, over het weer, de zomer, de vakantie. Over alles behalve het werk eigenlijk. Tot het moment dat de prinsen en prinsesjes de ballenbak verruilen voor de wens om toetje, toetje, toetje, toetje, toetje!!, alsof de voorgaande 4 gangen ijsjes als hoofdgerecht gezien dient te worden.

Het is een heerlijk overzichtelijke chaos. Zo gaat het al jaren en het is immer aangenaam. Over enkele jaren maken sommige grut-exemplaren de grote oversteek. En wat dan? Te groot voor de ballenbak, te klein voor de 3 uur lang op een drafje heen en weer lopende ober met het bierblad. We zien het te zijner tijd wel. Nu eerst komt er nog een ijsje aan ter grootte van een voetbalveld, met wafeltjes en spikkeltjes en smarties en slagroom en koekjes en vruchtjes en ...

lutek Zaterdag 02 Augustus 2014 at 9:43 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.