Perfect Gay

Het voordeel van concertbezoek op zondagavond is dat je je het later nog kan herinneren. Want ach en wee, ik moet morgen weer zo vroeg op - dat zal allemaal wel - maar het zorgt er wel voor dat je keurig de metro (niet eens de laatste) terug neemt en op een onchristelijke tijd gaat slapen. Ik wilde bijna 'christelijke tijd' schrijven maar indachtig de ravage die het christendom in het algemeen en de bekering in het bijzonder heeft aangericht de afgelopen 2000 jaar, verkies ik onchristelijk boven christelijk any day of the week and twice on Sunday. Vooropgesteld dat het concertbezoek de moeite waard was, anders had het inderdaad beter op een zaterdag kunnen plaatsvinden.

Mark Lotterman kwam voor de verandering nu eens uit de kast als Lou Reed. En dat deed hij wonderwel. Hij had daar zijn band voor nodig, toegegeven, want de solonummers leken veel meer gewoon Lotterman-nummers en, mooi als die kunnen zijn, daar kwamen we niet voor.
Gebroken rug, kapotte knie, zere voet, schouder immobiel, armen en benen met onbestendige pijnen en pijntjes, buikpijn, pijn aan mijn lul; toch ging ik naar Rotown om de avond te beleven. Als dat geen rock and roll is, weet ik het niet meer.
Reeds na 2 nummers had ik nog meer last van alles dan ik mij had voorgenomen, maar reeds na 4 nummers had ik nergens meer last van. Rock tevens roll is iets heel geks. Je moet er volgens mij gedoseerd mee omgaan, doch het fijne weet ik er niet van. Probeert u het zelf eens, in plaats van altijd maar naar de dokter te gaan.

Behalve 'Perfect Gay' speelde Lotmans helaas niet 'Lady Gay', mijn favoriete nummer van Ome Lou. Wel speelde hij 'Caroline Gays II', iets wat zelfs de hardcore Lotmansfans een graadje te depressief werd. Vanzelfsprekend veerde ik juist op. De verschrijvingen komen overigens niet uit mijn eigen flauwe koker maar stonden zo op de setlist.
'Waiting for the man' duurde een minuut of 15 en daarom 15 minuten te kort om, gelijk een My Bloody Valentine-optreden, het ganse publiek weg te jagen. Trouwens, er is ook een verhaal over een Velvet Underground-optreden in New York, van toen ze nog niet bekend waren (en welbeschouwd zijn ze dat tijdens het bestaan van de band nooit geweest), hoe een zaaleigenaar na het aanhoren van 'Black Angels's Death Song' hen toebeet: "Als jullie godverdomme nog één zo'n kutnummer spelen, is het de laatste keer geweest dat jullie hier staan." De heren keken elkaar aan en begonnen direct het nummer opnieuw te spelen.
Lotmans is geen Ome Lou, gelukkig niet, maar hij weet wel hoe zijn nummers horen te klinken. Ome Lou is dood, lang leve Mark Lotterman.

lutek Maandag 04 Augustus 2014 at 9:22 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.