Bij De Fysio

Omdat de zon scheen, omdat ik toch wel enige beweging moest hebben, omdat de gedroogde bloemen er al een lange tijd lagen (en omdat ze, nu de zon scheen, ook echt droog waren en niet voor de 20e keer nat), rommelde ik op het balkon wat met zakjes en labeltjes en zaadjes uit bewaarde uitgebloeide knoppen. Af en toe viel ik om, maar gelukkig viel ik tegen de balustrade aan en niet naar beneden. Vanmiddag zou ik mijn eerste afspraak met de fysio hebben. Niet vergeten. Het staat zo slordig - zeker de eerste keer - om niet op tijd te zijn. Vaak ga ik voor een afspraak op het laatste moment uit huis en moet mij dan haasten. Haasten is nu juist wat ik op dit moment niet kan. Vandaar ook dat ik naar de fysio ga. Zo bekeken is het dus een goede binnenkomer te laat binnen te komen. Maar anders bekeken weer niet.
Ik keek verwonderd naar de labels. Waarom had ik die nodig? Ik kende toch geen enkele bloem bij naam. En hoe ze er ook alweer uitzagen toen ze nog in bloei stonden een paar maanden geleden wist ik evenmin. Beter bewaarde ik in het respectievelijke zakje met zaadjes een monster van de droogbloem zelf, dan had ik nog enige houvast.
Waar kwamen ze eigenlijk allemaal vandaan, hoe kwamen ze hier aangewaaid? Al jaren vermaak ik mij kostelijk met gekochte zakjes gemengd zaad (ad 1 euro bij de bloemenman), diverse soorten veldboeketten tot gevolg. Anderen zien het als onkruid maar als je elke bloem mooi vindt, bestaat er geen onkruid. En met de volgende lente zal ik enkele euro's uitsparen.
Sommige zaadjes kleefden nog wat, vooral die van de stokroos. Man, wat zitten er veel zaadjes in 1 knop. En ik had wel 50 knoppen, meer nog. Hier zou ik in het park en prachtig perk van kunnen maken. Moest ik goed opletten wanneer er gemaaid zou worden. Of op een plek poten waar niet gemaaid kan worden.
Och jee, toch de tijd vergeten. Snel omkleden en naar de fysio. Nee, niet omkleden, geen tijd, en een korte broek is des te handiger.

Te vroeg kwam ik bij de fysio. Een klein wonder. Mijn handen plakten nog een beetje. Ook geen goede binnenkomer. Plakken was eigenlijk niet het goede woord. Ze waren een beetje donzig. Donzig, wat was dat nu weer? Schuin tegenover me in de wachtkamer, wachtgang, was een kraan, en in de fysiofolder las ik dat je voordat je van de toestellen gebruik gaat maken je handen moet wassen. Maar die folder legde ik snel terug omdat ik er ook in las dat je bij een eerste bezoek je verzekeringspas moest meenemen en ik niet wist of ik die wel bij me had. Hoe minder ik in de folder las, hoe minder ik op de hoogte was van zaken waarvan ik op de hoogte had moeten zijn, zo meende ik, en dus minder in overtreding.
Het zou trouwens toch niet alleen de bedoeling zijn dat ik een half uur op een toestel ga zitten? Die bewegingen kan ik thuis en buiten ook maken. Naast de kraan hing met koeienletters het woord 'privé' aan de muur. Dat kon op de koffie slaan, of op de thee, of op de kraan zelf. Ik nam geen risico.

Meneer Dabrowski! De fysio stak uitnodigend haar hand uit. Voorzichtig ging ik staan om niet direct te wankelen en door haar opgevangen te moeten worden. Een fysio die zelf rugklachten heeft, wordt door niemand meer serieus genomen. Hartelijk schudde ik haar de hand waarbij ik zorgvuldig achterwege liet te vermelden dat de mijne nog wat onder het zaad zat. We hadden maar een half uurtje en om zo'n opmerking proberen goed te praten in die korte tijd is geen sinecure.
Nadat ik mijn hele verhaal, vanaf dag 3 in Canada, had verteld - ze schreef 2 A4'tjes vol - besloot ik met een opgewekt "dat is echter allemaal niet meer van toepassing". Beteuterd keek ze op van haar notities. Maar ik voegde er direct het verhaal aan toe van de voet die mijn voet niet meer was. Enthousiast schreef ze verder.
Diverse determinatie-oefeningen werden doorlopen, met de nadruk op lopen. Af en toe viel ik bijna om. Vervolgens werden er diverse huiswerkoefeningen doorlopen, met de nadruk op liggen.
Het schijnt dat ik te veel met mijn heupen wieg. Ik ben nooit een goede danser geweest en met hoelahoepen ben ik nooit verder dan de hoela gekomen, dus dit verwonderde mij nogal. Het euvel in Canada, zo begreep ik, had mij overal en ieder moment kunnen overkomen, wat ik in zekere zin geruststellend vond, maar in andere zin weer niet. Om te voorkomen dat een dergelijk euvel mij vanaf nu overal en op ieder moment kan overkomen, dien ik mij dus een andere loop aan te meten.
Thuis ging ik doodmoe op de bank liggen. Daar lig ik nog steeds.

lutek Maandag 08 September 2014 at 6:47 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.