Exotisch Eiland

Ondanks zijn dikke zwarte haardos, blossende wangen en nonchalante klederdracht, deed de man nogal grijs aan. Het was niet omdat hij te zakelijk was en het was ook niet dat hij niet lachte (al deed hij dat inderdaad niet), het was omdat hij uitstraalde dat zijn verhaal hem eigenlijk zelf niet interesseerde. Hoe moest hij dan anderen overtuigen?
Wellicht was zijn verhaal goed genoeg en hoefde hij het niet te 'brengen'. Misschien was de deal al gesloten voordat hij met de spullen op tafel kwam, of al voordat hij nog maar binnen was gekomen. Misschien was hij eerder, voordat ik zelf arriveerde, wel enthousiast geweest, en had ik dat gemist. Nu hoefde het niet meer.
Maar hij was grijs. Het was een grijze man.

Wij doen geen consessies, zei hij. Andere brouwerijen deden dat kennelijk wel. De zijne niet. Hij keek om zich heen. De barman knikte instemmend. Ik knikte ook. Verderop aan de bar zat iemand aan zijn neus te krabbelen, eerst de buitenkant, daarna de binnenkant. Dat kon niet voor instemmend knikken doorgaan maar het was ook zeker geen ontkenning.
En het spreekt de mensen toch aan, vervolgde de grijze man. Ze zeggen, daar ben ik ook geweest, op dat eiland. Dat werkt toch, merk je wel. En we zijn nu op 40 plekken te koop.
Hij keek om zich heen, telde in gedachten tot twee, om de spanning op te bouwen, en vervolgde: Ja, alleen al in Rotterdam hè!
De brouwerij droeg de naam van een Waddeneiland. Ik vond dat niet erg exotisch. Toch knikte ik instemmend. Zozo, 40 plekken. In Rotterdam alleen.
Maar goed, zei de barman, als het overal te koop is, vinden de mensen het op een gegeven moment niet zo speciaal meer. Daar had de grijze man niet direct van terug. Of toch wel.
Nou kijk, de mensen bepalen uiteindelijk zelf wat ze lekker vinden.
Het bleef even stil. Ik vergat instemmend te knikken. Ik dacht aan Spanje, dat 35 jaar geleden ook voor een exotisch eiland doorging, al was het geen eiland. Maar dan hoorde je iemand zeggen dat hij in de grote vakantie naar Spanje was geweest en bleek er iemand anders in de klas net van Thailand te zijn teruggekomen. Dan hield die eerste maar weer zijn mond. Ik ook, want ik was naar geen van beide geweest. Wel naar Zuid-Beverland.

Maar wij doen dus geen consessies, zei de grijze man en realiseerde zich dat hij dat punt al voorbij was. Hij nipte aan zijn glas en begon opnieuw.
Bier is een emotie! Kijk, dat had hij nog niet gezegd. Hij keek om zich heen. Ik vergat andermaal instemmend te knikken omdat ik nu werkelijk aan het nadenken was of zijn stelling een correcte was. De barman was bezig een muziekje op te zetten. Maar hij leek geen geschikt muziekje te kunnen vinden, iets waar hij anders toch nooit moeite mee had.
Ja!, riep de barman uiteindelijk, veel te laat, en daarom ook veel harder dan nodig was, Jazeker!
En daarom zeg ik, zei de grijze man, dat de mensen toch zelf bepalen wat ze lekker vinden.
De man verderop aan de bar begon mee te fluiten met een plaat die niet opstond en versnipperde een bierviltje. De grijze man schoof daarop een pak bierviltjes naar de barman toe. Dat pak stond er al de hele tijd dus erg ver hoefde het niet te worden geschoven. Hij was onvermurwbaar, al lag dat meer aan zijn stemgeluid dan aan zijn argumenten.
Ik heb ook vlaggetjes, zei hij, en vouwde er eentje uit.

lutek Donderdag 25 September 2014 at 10:40 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.