Wildernis

Bewegen, zei de dokter, bewegen, bewegen, bewegen.
Dat was niet tegen dovemansoren gezegd.
Wat zegt u?, vroeg ik, niet omdat ik het niet verstaan had maar omdat ze het zo ritmisch zei, dansend bijna.
Ik was al lang, te lang, niet op Tiengemeten geweest. Op het eiland liggen 3 wandelroutes, 1 daarvan had ik destijds niet gelopen, wegens weer, wind en wildernis. Die 3e route is ook genaamd 'Wildernis'. Ik moest bewegen, ik zou bewegen.
De wildernis van De Hoekse Waard bleek echter een grotere dan de Wildernis van Tiengemeten. Voordat ik de Heinenoordtunnel inreed, zag ik naast mij het groen van Barendrecht. Hier zou ik de fiets neer kunnen zetten, een heerlijke wandeling maken, vogels fotograferen, en rond de middag al weer thuis zijn voor een fijn kopje koffie. Maar ik reed door.

De website van het openbaar vervoer werkte niet mee. Welke variant ik ook zocht, er was volgens 9292.nl geen enkele mogelijkheid er met de bus te geraken, op nog geen 10 kilometer.
GoogleMaps werkte ook niet mee. De aanbevolen fietsroute leidde mij via Piershil omdat er geen fietspaden zouden zijn van Oud-Beijerland naar Zuid-Beijerland.
De routebordjes op het eiland werkten ook niet mee. Als ze er al stonden wezen ze de verkeerde kant op. Bovendien waren de opgebroken wegen aanzienlijk in getal; helaas stond er niet 1 keer bij of een weg afgesloten was voor auto's of voor fietsers of voor beide, zodat ik voor de zekerheid telkenmale de alternatieve route nam, wat vermoedelijk in elk van die gevallen overbodig was.
Aansluitend aan de bordjes kan ik melden dat de niet opgebroken wegen ook niet meewerkten. Een nauwelijk zichtbaar zijweggetje moest de weg van Piershil naar Nieuwendijk voorstellen. Daar ik geleerd heb zonder tegenbericht doorgaande wegen te volgen geraakte ik in onbedoeld in Goudswaard.
Het weer werkte eerst wel maar vervolgens bij nader inzien niet mee. Een kans op regen werd regen, en regen werd ten slotte stortregen.
Mijn knie werkte niet mee maar dat doet die al jaren niet meer. Behalve klachten aan mijn slaapvoet (de reden dat ik moet bewegen), heb ik een knie die volkomen kapot is en niets liever wil dan niet bewegen (althans niet op de fiets).
De tijd werkte ook niet mee. De oorspronkelijke verwachting het pontje van 9 uur te halen,  moest ik bijstellen naar iets tussen hoop en vrees die van 10 uur te halen. Met een bovennatuurlijke sprint van 5 kilometer, haalde ik deze met 15 seconden over.

Ik had het gered en ik was blij. Voor hetzelfde geld zou het eiland dicht zijn geweest. Het is Oktober. Je weet het niet. Er is geen enkele website die daar duidelijkheid over geeft.
Ik was blij al was ik kapot. Al wist ik niet hoe ik terug zou moeten komen. Eerst maar lekker rondwandelen, de rest zien we later wel.
Ik was blij ook al regende het. Van foto's maken kwam zo goed als niets vanwege de regen. Maar omdat de meeste vogels toch op vakantie waren maakte dat ook weer niet zo veel uit.
Ik was blij omdat ik kilometers verwijderd was van de dichtstbijzijnde medemens, al zakte ik met mijn niet-waterdichte schoenen gevaarlijk ver weg in sommige delen van de 'Wildernis'. Als je te ver wegzakt ben je toch wel blij als er opeens een medemens in de buurt is.
Ik was blij omdat ik kon lopen, al wist ik na een uurtje al dat het bij deze ene wandeling zou blijven.

Toen ik de terugweg aanving - vanaf een heuveltje, anders had ik de pedalen niet rond kunnen krijgen - besloot ik van Zuid-Beijerland rechtstreeks naar boven te rijden, desnoods via de autoweg (maar er lagen gewoon fietspaden - dus toch).
Onder invloed van regen, takjes, plassen hoorde ik mijn fiets een versleten indruk maken. Het zouden ook mijn ingewanden kunnen zijn. Ik besloot niet nader te luisteren.
Mijn knie bonkte, straalde, wrikte en knakte. Mijn knie wilde me iets zeggen.
Iets later wilde mijn knie me zodanig iets zeggen dat hij begon te praten. Zeg, paardenlul, zou je niet eens afstappen en de rest van de weg gaan lopen? Waar ben je mee bezig, idioot?
Maar ik luisterde niet. Ook niet toen mijn knie begon te schuimbekken (een fenomeen dat ontstaat wanneer je in spijkerbroek in de zeikregen rijdt: na enige tijd vormt zich schuim op de knieën.)
Ik luisterde niet en fietste door. Eindelijk het Kuthoekse Kutwaard Kuteiland achter mij latend, langs Barendrecht - daar waar ik ook een prachtwandeling had kunnen maken - en vroeg mezelf hardop of ik wel wist hoe lekker de koffie me straks zou smaken.
Jazeker, antwoordde ik direct, bijna net zo lekker als een Kasteelbier.
Het voelde of ik thuiskwam van een lange reis. Dat was niet zo gek want ik kwam ook thuis van een lange reis.

lutek Zondag 12 Oktober 2014 at 2:01 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.