Woensdag Machinistdag

Omdat Mark, ook bekend als 'De Rits', al wekenlang als een razende aan het programmeren is en ik nog niet één keer mijn gezicht had laten zien ondanks herhaalde oproepen en uitnodigingen, besloot ik eindelijk maar eens langs te gaan bij De Machinist alwaar al dat geprogrammeer tot uiting komt. De ruimte was goed gevuld, daar kon je niks van zeggen. Het is altijd prettig te weten dat je eigen aanwezigheid niet van essentieel belang is doch tezelfdertijd op prijs wordt gesteld. Er was een zangeres voor de pauze en een zangeres na de pauze.

De zangeres voor de pauze zong allemaal nummers die ik meende te kennen of herkennen. Bij nadere bestudering bleek iedere keer weer dat dit niet het geval was. Hoe ze dat precies voor elkaar kreeg, wist ik niet. Het zal een gave zijn. Het concert werd door een cameraman vastgelegd voor het nageslacht, dat, afgaande op de zwoelheid van de stem van de zangeres, niet lang op zich zou laten wachten. De rug van de cameraman trok meer bekijks dan de zangeres en haar pianist samen. Niet omdat die rug zo bijzonder was maar omdat het filmen geschiedde op minder dan een halve meter van het toch al erg kleine podium. Na enige tijd besloot ik hierdoor gedwongen mijn aandacht dan maar op andere dingen te vestigen. Dingen van voorbijgaande aard, zoals een ober. Er kwam er juist een aangelopen. Ik groette hem in het voorbijgaan.
Even later bracht hij me een Affligem. Wat aardig! Ik wilde hem hartelijk bedanken maar hij was al weg. Toen hij enige tijd later opnieuw langs kwam, bedankte ik hem alsnog met geheven glas. Hij glimlachte en knikte.
Plots zette hij een nieuwe Affligem voor me neer. Krijg nou wat, dacht ik, nogal verbouwereerd, hij is wel erg aardig. Zou hij een oogje op me hebben? Ik snapte er niets van maar klaagde niet. Ik moest nu stevig doordrinken om niet als drankorgel bekeken te worden. Ik had de frons van de dame aan de andere kant van de tafel al gezien.
In de verte zag ik de ober alweer aan komen lopen. Onwillekeurig glimlachte ik en gebaarde, gespeeld hulpeloos, naar de verzameling glazen. Daarna pakte ik het nieuwste glas op en acteerde dat ik de inhoud daarvan klokklokkend naar binnen sloeg. De ober lachte, en nam de andere, lege, meteen weg.
Tot mijn stomme verbazing bracht hij me direct daarna weer een nieuwe. Maar beste man, sprak ik, ik vind het heel attent van je maar zo snel kan ik toch niet drinken.
Nee, zei de ober, dat verbaast me niets maar waarom bestelt u dan ook de ene na de andere?

Ietwat verwonderd c.q. verwilderd bleef ik achter aan het tafeltje terwijl de ober zijn ronde vervolgde. Ik zuchte eens en toen nog een keer. En de zangeres voor de pauze ging net op dat moment uitleggen waar ze haar inspiratie vandaan haalde.
Dat zal je altijd zien: Als één ding misgaat, gaat meteen alles mis. Gelukkig was het daarna pauze.

De zangeres na de pauze had de wonderlijke eigenschap louter nummers te zingen die ik dacht te kennen of te herkennen. Iets wat bij nadere bestudering onmogelijk het geval kon zijn. Ik kreeg het gevoel dit al eens meegemaakt te hebben, maar dat zou dan waarschijnlijk ook wel niet kunnen. Of misschien was het een rage. Of ik was weer eens aan het dementeren. Of er hing iets raars in De Machinist.
Voor mij zaten de wild klappende ouders van de zangeres na de pauze. Onmiskenbaar, want ze sloegen telkens als eerste aan het klappen nog voor elk liedje goed en wel tot een slotakkoord was gekomen.
De zangeres na de pauze keek regelmatig langs hen heen naar mij. Ze wilde, zo stelde ik mij voor, het verst weg gezeten publiek bereiken. Een loffelijk streven.
In Januari zal De Rits zijn programmering vervolgen. Iedere woensdagavond.

lutek Donderdag 11 December 2014 at 10:31 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.