Op Recept

Ik stapte op recept bij de apotheek binnen. Een recept heeft iets dwingends. Dat dwingende gevoel sluipt erin: eerst een afspraak, dan een praatje, dan een recept en dan naar de apotheek. Zeg je 'zeg-eens-A', zeg je uiteindelijk de rest ook. Misschien helpt dit systeem mensen hun pillen te laten innemen, pillen die ze na een korter afgelegd traject mogelijk niet zouden hebben ingenomen.
Flauwekul natuurlijk, het is een bijkomstigheid, of zo u wilt een bijwerking; het systeem bestond al en bestaat omdat dokters nu eenmaal geen apotheek zijn. Klaar.

Vermeldenswaardig is bovenstaande uitweiding normaliter niet. Maar nu wel omdat ik bij het onderstaande wil benadrukken dat ik eerst bij een dokter was, of eigenlijk een GGD-arts, voordat ik naar de apotheek ging. De crux hiervan is dat een dokter immer - althans zo is mijn ervaring - reeds vertelt hoe je een bepaald medicijn dient in te nemen. Hou deze gedachte even vast.
Wat wil het geval: sedert 1 januari 2014 is de apotheek verplicht de klant in te lichten over hoe een voorgeschreven medicijn dient te worden ingenomen. Dat deed de apotheek sowieso altijd al - althans zo is mijn ervaring - maar nu is het dus een verplichting.
Door deze verplichting heeft de apotheek nu echter ook het recht om de klant hiervoor te belasten. En - let u even verdomd goed op! - dit inlichten hoeft niets meer of minder in te houden dan "Weet u hoe dit medicijn werkt?"
Aangezien de patient dit al weet - want je komt gvd net van de dokter die het heeft uitgelegd - kan de apotheek zonder enige moeite op de bon noteren:
"Eerste terhandstelling - euro 6.63 plus btw 0.38 = euro 6.99"
De zwaksten (even aangenomen dat mensen die vaker dan gemiddeld bij de apotheek komen, niet meteen de sterksten zijn) wordt een extra poot uitgedraaid. Alstublieft dankuwel.

Ik wist dit niet. En ik had niets door. Mijn collega vertelde me dit een uur later. Ik schoot in de lach. Je verzint het niet. Je maakt een grap. Toen controleerde ik mijn bon. Toen schoot ik niet meer in de lach. Aha, dus dát is wat dit betekende!
"Eerste terhandstelling." Bij ieder nieuw medicijn mag, en wordt, dit belast.
Ik schreef de apotheek direct een email waarin ik duidelijk maakte dat er veel meer dan één doosje medicijnen nodig zou zijn als ik niet onmiddellijk mijn euro 6.99 terug kreeg. Ik had niet om de info gevraagd. Ik was al op de hoogte van de info. Ik heb nota bene de apotheekmedewerkster gesouffleerd bij het geven van de info (wat niet langer duurde dan 1 zinnetje, 5 seconden). Toch had ze het mij belast.

Bij hernieuwd apoteekbezoek, een dag later, kreeg ik het geld terug. Ik kreeg het terug maar was niet gerustgesteld. Want de medewerkster - een ander dan die mijn email had beantwoord en daarmee een derde wereldoorlog had afgewend - bood haar excuses aan "omdat haar collega de eerste terhandstelling niet had mogen belasten wanneer zij me de info niet had gegeven".
Maar daar ging het mij niet om. Zij had me, onbeholpen en gesouffleerd, wel degelijk de info gegeven. Het punt was dat ik er niet om had gevraagd, en dat ik de info al wist, en dat me niet tevoren was verteld dat het belast mocht worden*.
( *Dit laatste is overigens geen geldig argument: de apotheek heeft namelijk het recht je de verkoop van een medicijn te weigeren indien je niet voor de extra belasting wenst te betalen.)
Maar ik hield mijn mond. Laat maar.
Ik zie niet meteen een oplossing bij toekomstig apotheekbezoek, maar ik vermoed dat het raadzaam is om vanaf nu in alle gevallen te zeggen dat je het medicijn al eerder hebt gehad. 'Uitleg is niet nodig, ik gebruik het al', zoiets.
Doe er uw voordeel mee.

- -

Eigenlijk was ik van plan een leuk stukje te schrijven over het volgende:

Ik moest euro 66.12 afrekenen. Hiervan kreeg ik een dag later een teveel betaalde euro 7.74 terug. Met een cash betaling zou ik 66.10 minus 7.75 = euro 58.35 hebben betaald. Omdat ik pinde bij de originele aankoop, zou ik in werkelijkheid hebben moeten afrekenen: euro 58.38 = euro 58.40
Het verschil hiertussen maakte dat de verkoopster 5 cent in mindering wilde brengen op de terugbetaling. Want anders klopten haar boeken niet.
Ik betoogde dat de pinbetaling reeds geschiedenis was, en de actuele (terug)betaling beslissend. De verkoopster ging overleggen. Ik keek de winkel rond, want een apotheek is heden ten dage feitelijk niets anders dan een winkel.
De glimlach op haar gezicht bij terugkeer verried noodzaak tot gepaste gereserveerdheid mijnerzijds. Haar oplossing was dat ik 2 cent zou pinnen om in ruil daarvoor 5 cent in contanten te ontvangen.
Ik pakte mijn pinpas, wreef daarbij met vette vingers over de magnetische strip en maakte daarmee de pas onbruikbaar. De verkoopsters hielden crisisoverleg......

Maar omdat dit helemaal niet gebeurde (en de getallen kloppen niet eens en de berekeningen al evenmin), zie ik ervan af, en beperk mij tot het serieuze stuk van de eerste 4 aliena's.

lutek Zaterdag 10 Januari 2015 at 1:28 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.