Mevrouw, Neemt U Mij Niet Kwalijk

De tijd dat ik mensen aansprak in de metro is voorbij. Buiten de metro is het trouwens niet veel anders. Maar de dame voor mij had zulk een mooi kapsel, dat ik mij niet kon weerhouden te vragen een pluis daaruit te mogen verwijderen. Een pluis, een draad, een wat was het eigenlijk. Kijk, daar had ik het al. Ik hield het op en gooide het weg.
Het is met liefde gemaakt, zei ze, en dat kon je eraan af zien. Zelfs ik kon het zien, die blind is voor de meeste uiterlijke zaken. Of blind, ik heb er doorgaans een afkeer van.

Ze krabbelde iets op een kaartje, wat niet meeviel in de zijwaarts heen en weer bewegende metro. En ze leek een beetje moe, vermoeid. En ik zag, nu ze licht voorover gebogen zat te schrijven, dat onder haar mooie haar, de kraag van haar jas tot halverwege was afgescheurd.
Ze had dringend een nieuwe jas nodig.

Misschien wilt u hier bij zijn.
Ze overhandigme me haar kaartje. African United Women, een ontmoetingsdag op 28 maart. Ik begreep niet zo goed wat ik ermee moest maar nam de uitnodiging hartelijk aan. Ik zei dat ik tweemaal in Afrika was geweest. Ze glimlachte.
Afrika. Ik heb er een beeld van. Een heel klein beeld, van 2 kleine delen van 2 kleine landen in het grootste continent ter wereld. Eigenlijk weet ik niets.
U mag ook uw vrouw meenemen als u die heeft, of andere mensen. Iedereen is welkom.
Dat iedereen welkom was, kon ik zo aan haar zien. Maar wat of ik er te zoeken had, wist ik nog steeds niet. Misschien zag ik dat ook wel in haar ogen, en hoorde ik dat in haar stem: dat veel mensen niet goed wisten wat ze er te zoeken hadden, al wist ik niet precies of ik daarmee het continent of de ontmoetingsdag bedoelde.

Thuis zocht ik haar Stichting op en zag dat ze per ongeluk de verkeerde straatnaam had gegeven. Niet de Putselaan maar Pretorilaan nummer 4. In gedachten zag ik haar blik weer voor me toen ik zei dat ik er vlakbij woonde. Dat klopte natuurlijk niet. En de tijd klopte ook niet helemaal. Nou ja, het was in de middag in elk geval.
En het ene telefoonnummer was niet meer geldig, maar dat had ze dan ook al doorgestreept. Ze had dringend behoefte aan nieuwe kaartjes.

Ik heb nog altijd geen idee wat ik er zou moeten doen en voel er weinig voor om te gaan. Afrikaans eten, een gezamelijk gebed, doelen bespreken, acties om medicijnen in Uganda. Ik stop liever iets in de pot en loop weer verder. Als ik al iets in de pot stop.
Ik ben een beetje bang dat, als ik niet ga, zij zichzelf iets verwijt, tenminste indien zij zich herinnert het verkeerde adres genoteerd te hebben. Dat vind ik vervelend. Ik laat haar liever weten dat ik weet wat het juiste adres is en tóch niet kom omdat ik eigenlijk een egoïstische eikel ben.
Haar inzet is bewonderenswaardig. Maar ze heeft geen geld om voor haarzelf een nieuwe jas te kopen.

lutek Maandag 16 Maart 2015 at 7:42 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.