Oh, I See

Bertje Beukalarm drumt in een band. Daar kan hij ook niets aan doen. Het overkwam hem nu eenmaal. Maar hij vat het heel goed op, daar kan je niks van zeggen. Petje af.
Ik wist het niet, en hij wist het niet, maar ik had hem 20 jaar geleden ook al eens op het podium gezien. Wij bleken een uitgebreide muziekgeschiedenis te delen, in het Rotterdamse. Onze wegen kruisten zich keer op keer zonder dat wij dat destijds in de gaten hadden. Die gaten worden nu langzaam ingevuld. "Oh was jij daar toen ook bij!?" En meer van dergelijks.

Maar hij drumt dus in een band. En hij nodigde mij uit een concert bij te wonen. In Vlaardingen, in een loods op een industrieterrein. Als je nu denkt aan een ongure duistere wijk waar slechts een enkel lampje brandt, verderop is nog één vage garage ver buiten kantooruren open waar gesleuteld wordt om van 4 oude Audi's 1 nieuwe BMW te maken, de tumbleweeds waaien door verlaten straten, het plaatwerk kleppert in de wind, dan klopt dat allemaal precies.
Eerder deze week had hij via Facebook trots verkondigd dat het concert in de "top 15 van dingen die deze week te doen zijn in Vlaardingen" stond. Het verbaasde mij dat er 14 andere dingen waren.

De band heet Oh, I See en bestaat behalve Bert die drumt en zingt, uit zijn broer die gitaar speelt en een bassist die bas speelt. Ik stapte binnen tijdens de soundcheck en werd vrijwel onmiddellijk begroet door hen. Dat kwam omdat er verder nog helemaal niemand aanwezig was. Ik was aan de vroege kant.
Bert vertelde me dat de nummers nog maar kort geleden titels hadden gekregen, titels die mogelijk niet bij alle bandleden bekend waren. Dat kon dus nog spannend worden. Ik nam mij voor goed op te letten bij de inzet van elk nieuw nummer. Hij nam zich voor nog veel beter op te letten bij de inzet van elk nieuw nummer.
Het klonk allemaal prachtig en krachtig, en alles bleef heel. Ook mijn oren, geloof ik, hoewel ik na afloop van het concert vreemder werd aangekeken dan ervoor wanneer ik een vraag van iemand beantwoordde. Maar ik maak mij pas zorgen als dat niet gebeurt, dus maakte ik mij geen zorgen.
Behalve het in de gelederen hebben van een zingende drummer wist de band iedere vergelijking met Soft Machine te vermijden. Je hoorde er echt helemaal niemand over.

Het grote oudedoosverhalenophalen kon een aanvang nemen. Ik bleek bands gezien te hebben waarvan ik het bestaan inmiddels alweer was vergeten. De bands zelf waarschijnlijk ook. Ware het niet dat ik mij vaak al een ouwe lul voel, zou ik mij direct een ouwe lul hebben gevoeld.
De loods had nog een naam ook maar die ben ik vergeten. Het deed me sterk denken aan openjongerencentra als De Chillup en die andere waarvan ik de naam ben vergeten. Het was een zeer geslaagde avond. Ik pakte mijn rollator en ging huiswaarts.

lutek Zondag 29 Maart 2015 at 7:54 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Eén reactie

per
die loods,is de muziekfabriek
per, - 01-04-’15 21:23
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.