Hitlandrun

Heel lang geleden wist ik hoe lang een afstand van 5 kilometer was, namelijk 5 kilometer. Tegenwoordig heb ik er echter geen idee meer van. Het kan van alles zijn, 3 km, 8 km, zeg het maar. Misschien moest ik maar weer eens nagaan hoe lang het precies was.

De mogelijkheid diende zich dit weekend aan toen, op de vrijdag eraan voorafgaand, collega 1 collega 2 uitnodigde aan de Hitlandrun deel te nemen. Collega 1 vrijwilligde er, collega 2 hapte toe. Ik werd natuurlijk niet in het gesprek betrokken. Dat was ook niet nodig. Als één ding als een paal boven water staat voor iedereen op kantoor zowel als daarbuiten is het wel dat ik het niet erg nauw neem met mijn gezondheid in het algemeen en met die van mijn longen in het bijzonder. Het idee dat ik ooit zou deelnemen aan een loop is niet raar, grappig, of onverwacht, het is simpelweg onbestaand.

Oorspronkelijk had ik voor dit weekend vrij spontaan iets spontaans gepland, dat al even spontaan geen doorgang kon vinden. Wat nu? Op dat moment dacht ik aan de loop, de Hitlandrun. Om precies te zijn dacht ik aan de gezichten van collega 1 en 2. Ik stelde mij voor hoe hun ondergebit op de grond zou vallen bij het aanschouwen van mijn aanwezigheid, om maar te zwijgen van het aanschouwen van mijn aanwezigheid in korte broek. Het besluit was in een paar seconden genomen.
Natuurlijk was ik er helemaal niet toe uitgerust deel te nemen. Maar - en dat heb ik altijd zo aantrekkelijk gevonden aan het hardlopen - je hebt er ook geen uitrusting voor nodig. Het is als met schrijven: je pakt een pen en je begint. Geen uitrusting, geen club, helemaal niks. Uiteraard is een zekere training niet onbelangrijk, maar in theorie kan iedereen het op ieder moment, zowel het schrijven als het lopen. Het is simpel, puur en duidelijk. Geen geouwehoer.

Mijn collega's hadden mij al aan zien komen voordat ik hen zag. Jammer. Daar ging het hoofddoel van de onderneming. Ik schreef mij in, keek verwonderd om mij heen naar enkele semi-professionals die allerlei vermoeiende rek- en strekoefeningen deden en maakte een praatje met de vrijwilligers van het Rode Kruis. Die moest ik goed te vriend houden, meende ik.
Het duurde nog even voordat het startschot zou klinken. Op gepaste afstand rookte ik een sigaret. Ik was de enige van circa 200 aanwezigen die rookte.

Zwaar gesponsord voor Gauloises verscheen ik aan de start. Het drong eindelijk tot mij door wat de bedoeling was. Het moment was aangebroken dat de bliksem moest inslaan in de bomen naast ons, een vliegtuig zou landen in het weiland waar wij stonden, of de Maas zou overstromen. Maar nee hoor, zal je altijd zien dat zoiets dan net niet gebeurd.
Het startschot klonk.
Van de loop zelf weet ik niet veel, behalve dat er, op steeds grotere afstand van elkaar, bordjes langs de weg stonden met de kilometeraanduiding. Het bordje van 4km stond er zelfs twee keer! Na 500 meter was ik al op. Ik weet nu precies hoe lang 500 meter is. Van de lengte van 5 kilometer ben ik nog altijd niet zeker.
Ik deed over de afstand, op de seconde af, 9 minuten langer dan de vorige keer dat ik het liep, 30 jaar geleden tijdens een sportdag op school, toen ik het nog in de benen had de laatste 1000 meter voluit te sprinten. Nee, dat was nu niet meer mogelijk. Nu voelde het volbrengen van de afstand al als een overwinning, iets wat me zeer waarschijnlijk niet was gelukt zonder de aanwezigheid van collega 1 en collega 2.

Op de terugweg naar huis stapte ik uit in de stad om de overwinning dunnetjes te vieren, strompelde naar een terras en bestelde een bier dat niet mijn favoriete was. Dat kwam omdat ik me met geen mogelijkheid meer kon herinneren wat de naam was van mijn favoriete bier. Sporten maakt meer kapot dan je lief is. Proost.

lutek Zondag 26 April 2015 at 11:04 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.