Allemaal Beestjes

De ochtend begon heel onschuldig. Ik had me nauwelijks verslapen, in elk geval niet genoeg om met behulp van stevig doorstappen niet op tijd op de afgesproken plek op de afgesproken tijd aanwezig te zijn, en had goede zin in de komende dag. De dag zou met W. in de dierentuin worden doorgebracht. Om onduidelijke redenen had W. een flink aantal tassen meegebracht. Had zij een lunch voor ons ingepakt? Dan was het wel een behoorlijke lunch.
Bij nader inzien bleken de tassen leeg. Mijn vraag om uitleg werd weggewimpeld. Ik zou wel zien. Wacht maar af. Ik zou er geen spijt van krijgen.
We waren vroeg, we waren de eersten, de gaarde ging net open. Ik pakte mijn fototoestel en liep op de flamingo's af. Kijk, er zwemmen ook wat eidereenden in het rond. Of waren het nu slobeenden? Daar ging mijn toch al wankele reputatie van vogelkenner.
Ik draaide mij om en raadpleegde de bordjes aan de rand van de vijver. Aha, zei ik tegen W., die slobeenden, dat waren dus toch...
Ik maakte mijn zin niet af omdat ik de eenden niet meer zag. Het is lastig iets uitleggen als je het onderwerp niet kan aanduiden. Nou, laat ook maar. Bovendien liep W. al vooruit richting Azië.

In Azië gebeurde van alles. Vooral werd onze aandacht getrokken door een beestje dat luisterde naar de naam kantjil. Het huppelde gemoedelijk door zijn kooi. Och och, merkte ik op, je zou hem toch zo mee naar huis willen nemen, niet?
Dat weet ik, antwoordde W. cryptisch, terwijl ze om zich heen keek. Inmiddels was de kantjil even gaan schuilen, vermoedde ik, want opeens was het onvindbaar geworden.
Ik zag veel meer beesten dan anders doordat we er een stevig tempo in hielden en ik niet teveel treuzelde om foto's te maken. Verderop zagen we een penseelzwijn waar W. helemaal bij wegzwijmelde. Ze maakte wegzwijmelende geluiden, meende ik, hoewel er ook wat gepuf en gesteun bij te pas kwam.
In de verbouwde Rivièrahal waren de 'creepy crawlies' geheel verdwenen. Jammer. Geen wandelende takken meer, geen spinnen of schorpioenen, ook geen kakkerlakken.
Hmmmm.... zei W., dan maar geen tarantula. Helaas pindakaas.
Ik had er geen idee van dat zij zo dol op spinnen was. Het verraste me enigszins.

Verder maar weer. Oh kijk, twee dwergnijlpaardjes. W. pufte en zette haar tassen neer. Je moet me hier echt even bij helpen hoor.
Ik vroeg wat er aan de hand was.
Nou, die twee, die krijg ik echt niet in mijn eentje mee, hoor.
Ik keek haar niet begrijpend aan.
Ja, wat sta je nou, je zegt toch zelf ook steeds dat je ze zo mee naar huis wilt nemen. Wat denk je dat ik de hele ochtend al aan het doen ben?
Eindelijk viel bij mij het kwartje. Verdomd ja, daar waren al die tassen voor. Met vereende krachten lukte het ons de twee dwergnijlpaardjes op te pakken en in de tassen te stoppen.
Al met al hadden we inmiddels een flinke score. Het werd tijd om huiswaarts te gaan. Bij de tram verdeelden we de buit. Er was geen sprake van dat ik het steppeslurfhondje zou afstaan. Daar was er maar eentje van dus zette ik hoog in. Goed, dan mag jij de beide wallaby's. W. gaf toe, vooruit dan maar.
Van de stokstaartjes hebben we er wel erg veel, dus als iemand er eentje te logeren wil hebben, laat het dan even weten. En is er toevallig iemand die weet wat ijsbeertjes precies eten?

link naar fotoalbum

lutek Donderdag 21 Mei 2015 at 11:56 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.