Brood

Net als ik denk maar eens een boterham te gaan smeren, staat er iemand naast me met appeltaart. Ik reageer niet zo enthousiast op deze verjaardagstraktatie als ik wellicht had moeten doen. Dat is omdat ik op dat moment weet dat ik vandaag (weer) mijn brood niet zal opeten. Kennelijk is dat iets wat ik nog steeds belangrijk vind. Brood moet op. Zonde om het weg te gooien.
Nee, eigenlijk ging het helemaal anders.

Als ik het smeren van een boterham zo lang heb uitgesteld, de hongerklop zo lang genegeerd, dat inmiddels alle trek is verdwenen, krijg ik een reddend stuk appeltaart aangeboden. Dit eet ik met smaak op en ik realiseer me dat ik vergeten was dat ik trek had. Met volle mond feliciteer ik de jarige die helemaal niet jarig blijkt te zijn. Het schiet me te binnen dat ik later op de dag niet langs de winkel hoef om brood te kopen omdat ik nu twee sneetjes uitspaar zodat ik net genoeg brood heb tot het weekend.
Het had echter ook allemaal anders kunnen lopen.

De eerste boterham werk ik reeds om 9 uur naar binnen, mogelijk een nieuw record. Voordat de ochtend om is, heb ik nog een genomen, vier in totaal nu - want als ik zeg 'een boterham', bedoel ik er altijd twee. Als dit zo door gaat, zal ik straks naar de winkel moeten rennen om meer, want ik neem immer 6 exemplaren mee naar kantoor. Ooit, toen ik er nog van moest groeien, at ik er vier op een dag. Later, toen het groeien gedaan was, at ik er 10 of 12, zonder aan te komen uiteraard - ik weet niet hoe dat moet - al had dat ook te maken met de tweemaal daags te fietsen afstand van 15 km. In die tijd kon ik ook in één sessie een hele bak bami plus toebehoren verorberen. Mooi was die tijd.
Wacht eens, ik geloof dat de vork toch anders in de steel zat.

Te laat realiseer ik me dat ik vandaag makreel heb meegenomen en mijn brood niet had willen smeren, het had karig bijbels moeten blijven. Ik ben geen grote vet-eter. Maar daar komt juist een jarige collega die niet jarig is en technisch gezien ook niet een collega; ze deelt bakken appeltaart met bami uit. De makreel leg ik maar even in het aquarium en tast niet geheel geluidloos toe. Aangezien het 9 uur in de ochtend is, kan ik de inname over de dag uitspreiden. Het komt uiteindelijk wel op. Als ik later op de dag de makreel controleer zie ik dat die 15 kilometer verder is gezwommen, wat mij verbaast omdat ik niet wist dat het aquarium zo groot was.
Zo kan het toch niet gebeurd zijn.

Tussen de werkzaamheden door, neem ik even de tijd om een boterham te eten. Ik kijk het kantoor rond, waar helemaal geen aquarium is, en neem gedachtenloos een hap en meteen nog een hap, vier in totaal nu - want als ik zeg 'een hap', bedoel ik er altijd twee.
Ik bedenk hoe weinig plezier ik eigenlijk aan eten beleef, en hoe groot het plezier zou kunnen zijn als ik mijn eten met een klein beetje meer fantasie klaarmaak.

lutek Woensdag 03 Juni 2015 at 12:12 am | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.