Veranderingen

Vroeger gold: zolang er niets veranderde, was ik blij
Dat is nu anders

Ik moest bovenstaande flauwiteit twee keer lezen om te achterhalen of ik nu blij was of niet, terwijl ik het toch zelf geschreven had. Hier moest ik aan denken toen ik gisteren de computer opstartte en 'hij' me te kennen gaf dat niet te willen doen. "Ik wil niet opstarten", kwam er zo ongeveer in beeld. "Lekker puh", voegde hij er nog bijna aan toe.
Eigenlijk was dat een raar bericht, omdat het feit dát ik een bericht kreeg erop duidde dat er iets aan het opstarten was en het was niet de televisie of de staande schemerlamp. Het was als iemand die 'nee' antwoordt op de vraag of hij wakker is.

Maar goed, ik ging niet met hem in discussie. De ervaring leert dat je een discussie met een computer meestal verliest. Grof geweld wil misschien wel helpen, maar dan ook hooguit maar één keer. Neuriënd - ik denk dat het een liedje van An Pierlé was: Coming Of Age - verliet ik de computerruimte, lees: woonkamer, en vertrok naar de keuken, lees nogmaals: woonkamer, want dat is hier ten huize min of meer één geheel.
Een kwartier later hoorde ik van mijn geneurie op door een heldere, krachtige 'pling!' of wat het geluid ook precies is dat de computer maakt als hij klaar is met opstarten. Hij had dus een beetje gejokt, die mallerd.

Maar in de tussentijd, gedurende de neurietijd dus eigenlijk, bedacht ik dat ik het geen ramp zou vinden 'alles' kwijt te zijn. Wat stond er nu eigenlijk op die computer?
Wat oude series; die zou ik opnieuw kunnen downloaden. Of niet. En een hoop oude concerten, veelal van onbeluisterbare kwaliteit. Wat wel van enig belang mocht worden geacht waren de tienduizenden foto's en wat onaf schrijfwerk, maar dat kopieerde ik met enige regelmaat naar een externe harde schijf.

Nee, missen zou ik die zaken niet. Graag wil ik dingen loslaten - tot vervelens toe houd ik mezelf voor dat ik dat ook doe, terwijl ik nog maar moet zien hoe ik zou reageren als ik morgen opeens geen huis meer had - dus ik was niet geheel ontevreden met mezelf met het idee dat het me koud had gelaten het computer-'alles' mogelijk kwijt te zijn. En dan had ik na een kwartier nog 'alles' teruggekregen ook, als ware het een bepaalde test geweest die ik had doorstaan en daar nu voor werd beloond.
Misschien dat ik toch ietwat ten goede verander, mijmerde ik.
Het eten was gereed en ik nam plaats aan de eettafel, lees: computerruimte. Het eerste wat me opviel bij het zien van de homepage was dat de tot gek wordens toe repeterende antihaaruitvalspam was veranderd in tot gek wordens toe repeterende antisnurkspam.
Zo zit het dus. Internet weet hoe oud ik ben, en weet veel beter dan ikzelf welke veranderingen ik onderga en aan toe moet geven.

lutek Donderdag 11 Juni 2015 at 9:01 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.