Uit Eten (1)

In het land van doe-het-zelf is een nieuwe trend te bespeuren. Je kon al zelf een dakkapel plaatsen (althans theoretisch) en zelf je verzekering afsluiten, maar nu kun je ook zelf je eten klaarmaken.
Wat is daar nieuw aan? Dat is iets waar de mensheid zich toch al een X aantal jaren naar beste kunnen mee bezighoudt?
Jawel, binnenshuis. Buitenshuis is het een ander verhaal. Dan ben je gewend een daartoe ingericht culinair etablissement binnen te gaan, enige tijd een menukaart te besturen (niet te lang en niet te kort), vervolgens met een zekere overtuiging een gerecht aan te wijzen, om het een half uur later hopelijk te herkennen als, na interventie van een kok, het woord vlees is geworden.
Dat kan nu anders...


Het kantoor waar ik werk organiseert met de regelmaat van de klok (bijna ieder schrikkeljaar) een uitje voor de werknemers. Ditmaal was de keus gevallen op... je ziet hem al aankomen... onze eigen maaltijd bereiden.
Jan-Kees en ik waren de eersten die, na het horen van dit bericht, onze adem hervonden. De anderen lagen nog her en der in de omgeving verspreid. (Sommigen moesten worden afgeschoten, de rest moest terug bij kennis worden gebracht met vlugzout. Twee zijn er in een boom geklommen en daar de hele avond blijven zitten.)
J-K en ik waren zodoende de eersten die mochten kiezen welk recept we zouden gaan verminken. We opteerden voor het nagerecht. Daaraan lag een simpele gedachte ten grondslag: hoe later op de avond, hoe minder de mensen merken waar het naar smaakt. Een iets te simpele gedachte, zo bleek toen we de partituur onder ogen kregen.

Van onze collega's van het Voorgerecht (Salade Nicoise) citeer ik letterlijk:
-Plicheer de tomaten
-Snij de paprika in brunoise
-Cisileer de komkommer
We waren in ieder geval blij dat we niet Groep Voorgerecht waren.


Inmiddels kwam er een hardnekkige rookontwikkeling vanuit de bijkeuken onze kant op gedreven. J-K en ik besloten Eerste Hulp te bieden en direkt de bezorgpizza te bellen, maar Groep Hoofdgerecht verzekerde dat 'het er allemaal bijhoorde'. De Op het Karkas Gebraden Piepkuiken met Gestoofde Kropsla en Zoetzure Paprikasaus was in goede handen, het recept kende voor hen geen geheimen meer. Okee, van de bezorgpizza weet je ook niet hoe het precies ontstaat, dus ze kregen van ons het voordeel van de twijfel.
Juist op dat moment zag ik een kuiken de tuin inrennen, die echter door oplettendheid van J-K met een mooie lob zó terug in handen van Hoofd Hoofdgerecht werd gekonfijt. (J-K stond tussen het snijden van 2 perziken door even buiten een versnapering te het nuttigen.)

Intussen deed ik ongelofelijk mijn best om te doen alsof ik wist wat ik deed. Ik klopte en ik sloeg, ik verwarmde en verkoelde. Niet altijd in de juiste volgorde, maar het zag er in elk geval indrukwekkend uit. Die Lutek, hoorde ik ze denken, die weet het wel, die hoef je niks te vertellen over de Soep van Perzik met Frambozen en Vanilleparfait.
Ik las verder in het recept en zag tot mijn grote opluchting dat 4 stappen verder stond geschreven dat we
-alles bij mekaar moesten flikkeren, en vervolgens
-alles in de blender gooien en fijnmalen.
(in iets andere bewoording).
Dat kwam goed uit. Dat gaf mij tijd om de frambozen eens uitgebreid voor te proeven. Altijd voorproeven, een goeie kok weet dat.


Groep Tussengerecht was enthousiast begonnen aan de Gebakken Rode Mulfillet met Komkommer en Dragon met Vissaus, maar nu begonnen ze te morren. In plaats van 2 takjes dragon en 1 blaadje laurier hadden ze slechts 1 takje dragon en 2 blaadjes laurier. Ook was er onenigheid over welk 'kwart komkommer' gebruikt moest worden.
De IT-man brulde dat het zo niet langer kon, waar moest hij de room vandaan halen zonder internet! Met man en macht werd hem duidelijk gemaakt dat de afkorting dl voor 'deciliter' stond en niet voor 'downloaden'. Een opstootje kon in de kiem worden gesmoord.

Toen we met z'n allen 2 kratjes en 4 flessen wijn verder waren, leken alle gerechten min of meer klaar om gegeten te worden, iets waar ze tot ieders stomme verbazing uitstekend voor geschikt bleken. Iedereen vertelde wat hij of zij gemaakt had. Ik liet voor ons gerecht J-K het woord doen. Zelf had ik geen idee meer wat ik er allemaal per ongeluk in had laten vallen. Alleen die halve fles Grand Marnier stond me nog voor de geest, maar het leek me beter om dat niet aan de grote klok te hangen. J-K moest even 2 keer kijken toen hij in zijn verhaal de frambozen aanhaalde, maar zag er toen gelukkig toch nog een paar liggen.


Ik kan het iedereen aanraden, zelf eten koken. Vooral als je niet weet wat je aan het doen bent, lukt eigenlijk alles.
Smakelijk eten.


Morgen zal ik ditzelfde verhaal vertellen aan de hand van een uitgebreide fotoserie. Mis dat niet!
lutek Woensdag 22 Augustus 2007 at 9:58 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.