Hoi

Vroeger toen ik nog dacht dat het vroeger was, speelde ik wel eens in een film. Ook heb ik ettelijke malen op het podium gestaan zowel in binnen- als in buitenland. En ik maakte nogal indruk, althans dat idee had ik. Of het maakte indruk op mij, dat kan ook.
Ik won in die tijd opvallend veel discussies, ik kan wel zeggen dat er geen discussie voorbijging of die had ik gewonnen. Toch bleef ik een heel gewone jongen.

Wanneer ik denk dat later te laat is, zal ik dingen tegen mensen zeggen in de trant van: Nu kan ik zeggen wat ik wil, om het even wat me te binnen schiet, omdat ik weet dat je het toch anders zal interpreteren dan ik bedoel, gesteld dat ik dat zelf al zou weten.

Maar voorlopig beperkt ik me tot zwijgen omdat ik denk dat het nu het heden is en omdat ik veel te bang ben, tot verlammends toe, iets in beweging te zetten waarvan ik de gevolgen niet kan overzien, noch iemand anders, los van goede intenties want wat zijn dát nu eigenlijk.

Ik zit in de metro en kijk om me heen en zie overal wonderschone dames. Het duurt nog lang voordat het eindpunt is bereikt. Ik zou best een praatje met één van hen willen maken. Die dame daar, zal ik die aanspreken. Ik maak oogcontact maar ze kijkt met doffe blik terug. Misschien ziet ze me niet eens. Ik wil me niet opdringen. Opdringen moest worden vermeden. Maar als ik geen gesprek in gang zet zal ik zeker niet... Oh, ze stapt uit. Een gemiste kans. Maar haar vriendin is blijven zitten, zij is bijna net zo leuk. Wat zeg ik, veel leuker. Nog 10 haltes. Ik zou haar kunnen zeggen dat ik - hou het nou zo simpel mogelijk - gewoon dat ze knap is. Meer weet ik ten slotte niet van haar. Van niemand in deze metro weet ik iets, dus ook niet van haar, en niemand weet iets van mij. Ik zit net iets te ver van haar vandaan om haar aan te spreken. Ik moet 2 stoelen opschuiven, dan kan ik - in een zogenaamd toevallig moment dat onze blikken zich kruisen - een gevatte opmerking maken, haar aan het lachen maken, als er juist op dat moment iets leuks te zeggen is, als ik iets leuks te zeggen weet. Ik sta op en.... zij staat op en loopt langs me heen, gaat zitten waar ik net zat. Ik sta in het gangpad, besluiteloos... Wilde zij net bij mij komen zitten of wilde ze per se dat ik niet bij haar kom zitten. Ik loop dan maar door, ga verderop zitten. In gedachten kijk ik even later in het gezicht van een meisje dat mogelijk al naar mij keek, maar dat weet ik niet zeker omdat ik zo in gedachten verzonken was. Nog 8 haltes. Nu kijkt ze weg. Ik glimlach. Niet dat ze het ziet. Ik kijk ook weg. Nu zie ik iemand anders kijken, maar of dat naar mij is weet ik niet. Ik zit natuurlijk nog met die glimlach op mijn gezicht, die allengs gespeelder overkomt. Ik steek mijn hand op - hoi - omdat ik ook niet weet wat ik moet zeggen of hoe ik me moet gedragen. De dames stappen uit bij de volgende halte. Andere stappen in. Ik kan zomaar iemand aanspreken maar ik wil niet dat iemand het idee heeft dat ik zomaar iemand aanspreek. Zijn deze dames net zo mooi als die daarnet, misschien, misschien niet. De mooiste hebben natuurlijk toch al aanspraak genoeg. Ik wil helemaal niet de mooiste, leukste, knapste aanspreken. Ik wil iemand aanspreken die dat leuk vindt. Maar dat weet ik pas nadat ik iemand heb aangesproken. Zal ik dat meisje daar... Ze stapt uit. Nog 5 haltes. Het wordt stiller in de metro. Er zitten verderop 2 dames te fluisteren en te lachen. Het is niet onmogelijk dat ze me al de hele tijd zien stuntelen en niets liever zien dan dat ik figuurlijk op mijn bek ga, desnoods letterlijk. Ze gaan er onterecht van uit dat ik denk dat iedereen inwisselbaar is, dat ik de hele metro af ga en kijk of ik... ja, ik ga inderdaad de hele metro af maar dat is anders. Nog 3 haltes. Ik kan de stoute schoenen aantrekken en expres naar die 2 giechelende dames toe lopen. Dat is dan toch niet het tegengestelde van wat mijn bedoeling is, nee... Alsof ik weet wat mijn bedoeling is. Ik heb er geen idee van. Nog 2 haltes. Ik moet nu haast maken of... Nee, ik moet helemaal geen haast maken. Wat een absurd idee, iemand aan te spreken in de metro. Dat is toch eigenlijk het raarste wat je kan doen. Iedereen stapt uit. Nog 1 halte. Ik kijk wat voor me uit, kijk nog eens naar achteren. Nee, niemand. Er zit niemand in de metro. Goed, ik ben trouwens erg moe. Lekker slapen zo.

lutek Dinsdag 14 Juli 2015 at 11:35 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Eén reactie

Theo Stepper
Moet spontaan denken aan Man in de metro van Hausmagger... ;-)
Theo Stepper, - 15-07-’15 10:05
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.