Het Verkeerde Gesprek

Drie meter van mij vandaan zat een stel. Het was geen stel. Zij stelden zich aan. Ik was verguld met deze woordspeling en dacht: die moet ik nog eens in een gedicht gebruiken.
De één werd door de ander vernederd, en niet gering. Ik hoorde het aan. 5 minuten. 10 minuten. 15 minuten.

32 jaar geleden was ik bij een concert van King Kurt in Arena, een paar jaar voordat het Nighttown ging heten, en nog tien jaar voordat het Watt ging heten, waarna het failliet ging en waarna er zich een Chinese supermarkt in huisvestte. Het is allemaal een tijd geleden.
Maar ik weet het nog als de dag van gisteren.
Het concert stelde natuurlijk niets voor. Van te voren - ik was gewaarschuwd - was er reeds enige spanning. Niemand stond in het midden van de zaal. Iedereen stond aan de zijkant of aan de achterkant van de zaal. Daar was het veilig. Er kwamen alleen maar idioten. Er zou gevochten gaan worden. Ik stond tegen de achterwand geplakt. Ik keek wel uit.
Ik had niets tegen mijn moeder gezegd, en na afloop zei ik niet hoe het geweest was.

Maar hoe het concert ook geweest zou zijn, ik had me niets van die avond herinnerd als er vooraf niet iets was voorgevallen in de foyer. Ik draaide wat om mijn as en probeerde te ontdekken wat voor een houding ik mij moest geven, met mijn cola. Staan bij een kleine groep leek me wel wat. Een grote groep en je zou bij voorbaat uitgesloten zijn. Een te kleine en je zou automatisch in gesprekken betrokken raken waarvan je van te voren niet wist of je dat wel wilde.
Kijk, 3 personen daar, dat zag er veilig uit. Een dame en een heer, en een vriend van de meneer. Goedenavond.
De meneer kleineerde zijn dame. Hij vernederde haar. Zij kon niets tegen hem inbrengen. Zij mocht niet. Zij was zijn slaaf. Ik wilde hier niet zijn. Ik werd misselijk. De meneer maakte sarcastische opmerkingen over zijn dame en keek zijn maat aan voor bevestiging. Een high five met de ogen. De maat durfde niet te zeggen dat meneer een klootzak was, hij lachte mee. Het ging verder. En verder. En verder.
Meneer zei dat zijn dame alles moest doen en alles moest slikken. En de dame ontkende het niet. Ze gaf geen kik. Ze kon niet. Ze stond verstijfd van angst.

Meneer spuugde zijn dame in haar gezicht. En lachte.
En waag het niet iets terug te zeggen, hoer.
De dame waagde het niet iets terug te zeggen. Ze durfde niet eens haar gezicht af te vegen. Ze durfde niet te huilen.
De maat lachte gemaakt schaapachtig. Kennelijk was er niets gebeurd wat niet door de beugel kon.
Ik wilde iets... zeggen...
Ik sprak met mijn ogen en werd met zijn ogen neergesabeld. Droop af. Op het toilet kotste ik alles uit wat ik had gedronken. Dat ik niets had gedronken maakte niet uit. Ik was 16, machteloos. (Al was het niet te vergelijken met de machteloosheid van de dame.)
Tot op de dag van vandaag heb ik spijt dat ik die dag niet een vork heb gepakt en meneer zijn ogen heb bewerkt. Geef mij een teletijdmachine en ik doe het alsnog.

Barman zei dat ik me niet moest bemoeien met de vernederde meneer van 15 minuten geleden. 10 minuten geleden. 5 minuten geleden. Van nu.
Barman zei dat hij de zaken wel onder controle had, terwijl hij geen idee had van wat ik had gehoord.
Barman begreep niet dat een 'pub' een afkorting is van 'public house', een plek waar iedereen met iedereen praat.
Barman rekende mij af. Ik moest mij niet bemoeien met mensen die elkaar willen vernederen; daar had ik niets mee te maken.
Barman wilde vooral geen gedoe. Gedoe is.... ja dat is zo'n gedoe.

Ik kwam thuis en kotste alles onder.

lutek Dinsdag 09 Februari 2016 at 10:57 pm | | default | Geen reacties

De Verkeerde Knak

Ieder jaar zeg ik wel eens Knak! Misschien eet ik teveel knakworstjes, hoewel ik er niet volledig van overtuigd ben dat die in je lage onderrug gaan zitten.
De gevolgen van de Knak! verschillen, of beter gezegd: de ene keer duren de gevolgen langer dan de andere keer. Na de beruchte Canada-Knak! van anderhalf jaar geleden, vermoed ik dat alle toekomstige Knak!s gemiddeld langer zullen duren dan voorheen. De secundaire gevolgen daarvan zijn nog dagelijks merkbaar.

Vorige maand was het weer zo laat. Knak! zei mijn rug. En toen moest ik nog boodschappen doen die middag. Gelaten trok ik mijn schoenen aan, zonder de veters te strikken, mankte een ingekorte route door de Dirk en besloot die avond Chinees te bellen. Er is nu eenmaal niet zoveel aan te doen. Ik kan wel stampvoetend door het huis gaan lopen - oh nee wacht, dat dus niet - maar helpen doet het niet. Ik leg me er maar bij neer, vooral ook omdat dat ongeveer het enige is wat nog kans van slagen heeft.

Vrijdagmiddag anderhalve week later, 23 minuten voor 6 en een stuk of wat seconden. Kniek!, hoorde ik en veerde op - ik bedoel... sorry... ook dat is weer niet helemaal het goede woord. In elk geval schoot er iets van voor naar achter van links naar rechts of andersom. Mijn rug leek iets beter (al weet je dat meestal pas veel later vanwege de hoeveelheid zenuwen en spieren die op die plek hopeloos in de knoop liggen; dat heeft een dag of wat nodig om murw te geraken, waarna de eventuele verbetering pas merkbaar wordt).
Inderdaad, er was iets verschoven. Eén en ander ging wel ten koste van heup of bekken of wat zit daar allemaal nog meer in de buurt. Bij elke stap die ik in de week erna naar voren zette met mijn rechterbeen, zette ik met mijn linkerbeen een stap naar links. Hier hield ik rekening mee als ik 's morgens naar kantoor liep.

Vrijdagmiddag een week later. Geloof het of niet: 23 minuten voor 6 en een stuk of wat seconden: Kniek! Ik veerde opnieuw op en nu letterlijk. Het klonk als muziek in mijn botten. Dit zou wel eens.... Maar ik durfde niet te veel te hopen.
Wel keek ik halsreikend uit naar de volgende vrijdag. Die kwam en die ging en er gebeurde niets. Tot zover de macht van de getallen, dacht ik, en deed wat ieder verstandig mens op vrijdagmiddag doet: ik dook in bed en trok de lakens over mij heen. Doei!

Ondanks en nadat ik goedbedoeld advies (Zou je toch niet eens naar de dokter gaan, jongen?) in de stevige Januari- op Februariwind had geslagen, begon ik me toch eindelijk enige zorgen te maken. Het moest allemaal ook weer niet te lang duren, vond ik. Maar gelukkig was daar opeens zomaar weer een Knoek!
Nu dan is de redding nabij. Niet dat ik me direct ga inschrijven voor de Hitlandrun van dit jaar - eens per decennium is meer dan genoeg - maar ik kan weer redelijk over straat lopen zonder aangezien te worden als Smike of als de klokkenluider van de Notre Dame, en dat is ook wat waard.
Voorlopig pas ik alleen even op met het eten van knakworstjes.

lutek Dinsdag 02 Februari 2016 at 11:35 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Van Bosch Tot Bruegel

Wandelend naar Boymans bedacht ik dat ik maar bar weinig wist van Bosch, noch van Bruegel. Voor de zekerheid had ik wel de derde elpee van Deep Purple meegenomen om de hoes te laten signeren, maar voor het zelfde geld waren de heren er zelf helemaal niet.
Ik liep op wolken, wat kwam omdat ik een halve ris paracetamol als ontbijt achter en nog gedeeltelijk tussen de kiezen had. Een kopje koffie zou er best ingaan. Even zitten. Dan staan. Dan lopen. Dan zitten. Ik had het programma al helemaal uitgestippeld. Er kwam natuurlijk niets van terecht. Gelukkig had ik goed ontbeten.

Wandelend tussen een tweetal per afspraak aanwezige dames, beide een stuk kunstzinniger bewust dan ik, en tussen de prenten en schilderijen, overzagen we de periode van Bosch tot Bruegel waarin relatief weinig Bosch voorkwam. Maar goed, in iedere tentoonstelling kwam te weinig Bosch voor, naar mijn smaak, dus dat zei niets.
[Bosch zou van Februari tot Mei in Het Brabant Museum te zien zijn, een thuiswedstrijd voor hem. Zelfs daar zou ik nog vinden dat er te weinig Bosch was uitgestald.]
Het was een mooi overzicht en ik was blij dat de tentoonstelling van tekst en uitleg was voorzien, anders was mij het meeste ontgaan.

Wandelend, daarna, door de zalen van de vaste collectie merkte ik dat ik nog zo in het bordjesleesritme zat dat ik soms vergat te kijken waar ik naar aan het kijken was. De kunstzinnige dames bleken een iets van elkaar afwijkende smaak te hebben. Hier rende de ene langs de surrealisten, daar wist de andere niet hoe snel ze de zaal van de impressionisten achter zich moest laten. Ik zag hen even later weer terug in zaal 27 waar ze elkaar magisch realistisch weer hadden gevonden.
Het kan ook zaal 17 geweest zijn. Eigenlijk wist ik niet meer precies waar ik was. Bijna had ik het idee dat ik verdwaald was maar bedacht net op tijd dat als je niet weet waar je bent, je ook niet kunt weten of je wel bent verdwaald.
We liepen nog een paar blokjes om maar de aandacht begon te verslappen. En als je langs een Rembrandt loopt zonder ook maar op te kijken weet je dat de verzadiging heeft ingetreden. Tijd voor een kopje koffie.
Wandelend naar de metro probeerde ik een andere schilder dan Rembrandt te bedenken die algemeen bekend is en wordt aangeduid bij voor- in plaats van achternaam maar er schoot er mij geen te binnen. Wel wist ik inmiddels een stuk meer van Bosch tot Bruegel.

lutek Zaterdag 23 Januari 2016 at 11:57 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Donker

Ik loop van achter naar voor door Rotterdam CS en als ik om me heen kijk valt het me op dat ik louter mensen zie die niet in het bezit zijn van een werk van Barro Donker. Ik ben dat wel. Sterker nog, ik loop er mee in mijn handen. Zojuist aangeschaft bij de meester zelf in Den Haag. Behalve dan dat de meester zelf er zelf niet was. Hij werkt in Thailand. De gemaakte arbeid wordt met enige regelmaat naar zijn vriendin in Nederland verscheept.

Barro Donker schildert duister. Vrolijk is anders, gelukkig maar. Dikke lagen vernis zorgen ervoor dat de resultaten enigszins gehuld zijn in mysterie. Maar dat zijn ze sowieso al, ook zonder de lagen vernis.
Tot algehele hilariteit koop ik juist het lichtste werk uit de serie... althans wat betreft kleur, niet onderwerp. Laten we wel wezen.
Het werk heet "Room 5", uit de serie 'The conflict of creating art lies in the conflict of all human matters'. Eerst betekent de titel niets voor me, later geeft het juist meer houvast, al is het dan houvast aan een in aantal steeds groter wordende hoeveelheid puzzelstukjes.

Je gaat anders denken. "Zullen we de aankoop nog even vieren bij De Walenburg", zegt bier- en boswandelvriendin W. als we op de terugweg zijn. Nadat je drie kwartier naar Donkers schilderijen hebt gekeken en er in die tijd een twintigtal openeindige verhalen tot leven zijn gekomen, is het niet vreemd dat een dergelijke opmerking door een andere lens wordt gezien, door een caleidoscoop.
'Vieren'! 'Walenburg'! 'Even'! 'Bij'! Doorgaans doodnormale woorden kunnen plotseling van alles betekenen. Als ik de zin nu eens omdraai, of ondersteboven hou, aan elkaar plak, wat is dan het resultaat?

Biermanbuurman vraagt uitleg nadat ik hem gezegd heb dat ik iets prachtigs bij me heb en dat hij daar niet met zijn bolle kont op moet gaan zitten. Bij nadere beschouwing doet het hem aan iets denken, namelijk aan iets wat hij nog nooit gezien heeft. Dat is goed nieuws. Zo hoort het. Sterker nog, het doet mij nu ook aan iets denken wat ik nog nooit gezien heb, terwijl ik het vandaag toch niet voor het eerst zie. Het schilderij leeft.

Even later loop ik van achter naar voor door Rotterdam CS en om me heen zie ik louter mensen die geen werk van Barro Donker kennen. Ik heb het sterke vermoeden dat me dit ergens aan doet denken, namelijk aan iets wat ik tot vandaag nooit eerder had gezien.

https://www.facebook.com/Barro.Donker.Artist

lutek Dinsdag 19 Januari 2016 at 11:47 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Even Snel

Ik heb maar even, ben zo weer weg. Laat ik u niet ophouden. Wilde maar snel iets zeggen.
Ach, nu ben ik in de haast vergeten wat ik wilde zeggen.
Dat geeft helemaal niks. Dan zeg ik het toch gewoon toch.

Toch toch toch.... Daar zingt muziek in. Je zou er een lied van kunnen schrijven. Vraag jezelf waarom je het niet doet. Tenzij je het doet; dan heb je weer andere dingen te vragen, af te vragen, af te geven, af te vegen, af te nemen, af te wegen.

Dat gezegd hebbende, kan ik het ook anders zeggen.
Als ik hetzelfde anders zeg, heb ik dan hetzelfde gezegd.
Dat kan ook anders.
Heb ik het zelf, heb ik dezelfde, heb ik anders, anders heb ik ben ik.... Kijk, daar boven, je voeten. De eerste loodjes, laatste lootjes. Ik zou in de stad kunnen wonen, genieten van een weids uitzicht. Als je ziet waartoe je behoort, sta je er boven, ik bedoel buiten, ik bedoel onder, ik bedoel.

Wonderlijk wat mij overkomt. Het overkomt iedereen.

Ik ben blij dat ik heb gezegd wat ik me voorgenomen had. Het was iets heel anders dan ik had gedacht. Ik had heb namelijk geen idee wat het was. Ik ben vergeten dat ik het niet wist.
Kijk, daar beneden, de sterren. Dageraad.

lutek Maandag 11 Januari 2016 at 9:59 pm | | default | Geen reacties

Station Halfweg

Hoor je die band spelen? Niet? Dat klopt, ze spelen heel zachtjes. De nieuwe plaat van Half Way Station is uit.
Dat was die toch al?
Ja maar nu is de plaat ook op plaat.
Aha, dat scheelt. En daarom spelen ze heel zachtjes?
Precies. Nee! Nee, dat doen ze omdat je anders de buren hoort klagen.
Maar als je hard speelt heb je toch veel meer kans dat je de buren niet hoort klagen?
Ja, dat is ook weer zo. Maar HWS speelt namelijk elke keer anders dan de vorige keer. Nou, en zachtjes hadden ze dit jaar nog niet gespeeld dus daarom spelen ze nu zachtjes.
Ik denk dat ik het begrijp.
Mooi, we gaan naar binnen. Wil je iets drinken?

Heb je niks te drinken?
Nee, de bar is dicht. Dat wil zeggen, er is eigenlijk niet echt een bar maar als die er geweest was, dan was die nu dicht. En eigenlijk is de bar ook niet echt dicht, de bar die geen bar is, maar er heeft gewoon niemand zin om nu barman te spelen. Iedereen wil HWS zien en horen. Geef ze eens ongelijk.
Daar zit wel iets in. Ze zijn hartstikke goed.
Dat dacht ik, ja.
Zeg, waar zijn we nu eigenlijk?
Wij zijn in select gezelschap.
Ja goed, maar waar zijn we?
In een gebouw met ruimtes dat zijn oorspronkelijke functie heeft verloren, met ruimtes.
Met ruimtes..... Neem je me in de maling?
Oh je bedoelt waar we nu zijn?
Ja!
We zijn ehh.... Hoe heet het hier eigenlijk? Straks even vragen.

Dus dit is nou typisch HWS?
Ja. Ik bedoel nee. Ik bedoel, wat ik al zei: het is elke keer weer anders. Dus als ze niet klinken als de vorige keer, klinken ze dus precies als de vorige keer omdat ze toen ook niet klonken als de keer daarvoor.
Ik denk dat ik het snap. Of misschien ook niet.
Goed zo.
Ze kunnen natuurlijk ook voor elk optreden een andere bandnaam nemen.
Wat een belachelijk idee.

lutek Woensdag 30 December 2015 at 9:30 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Vingers

Laatst werd ik op mijn vingers getikt. Hoe bedoel je 'je weet niet of je 65 wordt', dat soort dingen zeggen wij niet.
Ik wist niet hoe ik het anders moest zeggen, of... als je erover nadenkt, hoe ik het anders niet moest zeggen. Maar ik zei het.
Ik vind het een raar idee, te willen leven tot het einde, vast met veel pijn ook, en uitstel. Met name omdat het einde vanzelfsprekend dán is wanneer het plaats vindt; het is niet een vaststaand moment.
Het feit dat je niet weet wanneer het einde is, maakt dat je 99% van je leven geen ruk uitvoert en wanneer je weet dat het inderdaad bijna gedaan is, ga je er nog snel even iets van maken. Uiteraard is het dan te laat iets van waarde te bewerkstelligen, als je dansen in je pyjama voor de DDH-kliniek en/of cliniclowns in elkaar slaan niet meetelt.

Ik heb eigenlijk niet die behoefte. Als ik rijk genoeg was niet te hoeven werken, derhalve jaren- en jarenlang geen mens zou hoeven zien, decennialang de mooiste mozaïeken zou kunnen maken - het is van geen enkel belang of die kunstwerken gezien of niet gezien worden - ja, misschien dat ik dan zou kunnen overleven.
Maar zo als de zaken staan, met het idee, misschien zelfs de wetenschap, dat er niets zal veranderen, weet ik niet goed wat de meerwaarde is van een volgende dag.
Net als ieder normaal mens ben ik ook depressief geweest, inmiddels lang geleden. Ik vermoed - met de bijkanse zekerheid de medische wereld voor het hoofd te stoten - dat depressie in feite een natuurlijke gesteldheid is die met name benarde omstandigheden met zich meebrengt wanneer - en dat is zowat altijd (en dáar wringt hem juist de schoen) - de patiënt het zich, gelijk zijn buitenwereld, niet kan voorstellen er niet meer te zijn.
Als je dat aspect vergeet, is van schaamte, misplaatstheid, geen sprake. Maar omdat de 'aandoening' automatisch gezien wordt als iets verkeerds, wordt het ook zo genoten. Met als gevolg meer ongelukkige mensen.
Ik weid teveel uit.

Nee, de wetenschap dat de totale zinledigheid bereikt is, en tóch om alles kunnen lachen, dát is het hoogst bereikbare. Er is niets hoger.
Het nadeel, helaas, is de wetenschap dat er niets hogers is. Dat is het.
Suggesties zijn welkom. Altijd. Ik wil nog graag een hoop kunnen lachen.

lutek Dinsdag 29 December 2015 at 11:11 pm | | default | Geen reacties

Schoenen

het voordeel van ouder worden
is wat je jonger al had moeten weten
en ook wel wist maar niet wilde

dat het is om het even
of je een pukkel op je neus
omslagen aan je pijpen
half geschoren baard (de rest vergeten)
hebt

Onbewust van de hoedanigheid was het deze waarin ik na 7 uur uitstel om half vier besloot nog snel even naar het Zuidplein te gaan voor rookwaar*, rookwaar** en ookwaar***.
( * sigaretten / ** zalm / *** schroeisel zonder R )
De eerste twee winkelbezoeken verliepen vlotjes maar het derde duurde iets langer. Alles langer dan een paar minuten bestempel ik reeds als langer - het woord zegt het al.

Schoenen had ik snel genoeg opgezocht maar net voordat ik naar de kassa wilde lopen, schoot me te binnen waarom ik schoenen nodig had. Waarom ik ze zo snél weer nodig had na de vorige aankoop. Dat is omdat ik raar loop.
Mijn schoenen slijten hard en doorgaans even hard aan de onderkant achter als aan de binnenkant achter. Afhankelijk van de stevigheid en prijs (2 zaken die niet altijd een wenselijke correlatie met elkander vertonen) raken de zolen reeds na enkele weken lek, wat onvoordelig uitpakt als je dagelijks door de seizoensgebonden natheid van Het Park loopt, natte, koude sokken en dito voeten tot gevolg de rest van de kantoordag, waarbij het rap slijten van de binnenkant, de hielbodem, dit proces versnelt en in de kaart speelt.
Bestaan er binnenzooltjes, vroeg ik mij af, halve, louter de hiel. Een hele binnenzool kan ook helpen maar het is nimmer de voorkant ervan die slijt dus hele zijn eigenlijk wat overbodig.
De medewerker van de schoenenzaak wist het niet zeker en ging het aan haar collega vragen. Haar collega was doorgewinterd en wist precies naar wie zij mij moest doorverwijzen om er zeker van te zijn dat ik, ongeacht de kans van slagen, niet meer bij haar terug zou komen, namelijk meneer de manager en die stond, zo wist ze, op dat moment net achter de kassa.

Met mijn rookwaar in de rechterhand, mijn rookwaar in de linker, en de geplande aankoop onder mijn arm stommelde ik de trap af, want de herenafdeling bevond zich op de eerste verdieping c.q. verhoging, met mijn halve baard, omgeslagen pijpen, en pukkel op mijn neus, want halverwege de heren en de dames hing een grote spiegel aan de wand.
Goedemiddag meneer de manager, voordat ik afreken, ik zoek een halve zool en uw collega's verwezen mij naar u.
Tot mijn verbazing bleek dat op dat moment net zijn pauze begon. Hij beende weg. Een invalster rekende de schoenen af. Aan de zooltjes kwamen we in de gauwigheid niet meer toe. Ik verliet de winkel toen achter me een wild gebulder losbarste maar ik bleef niet staan kijken wat daar precies aan de hand was. Ik kon tenslotte wel weer een paar weken vooruit.

lutek Woensdag 16 December 2015 at 12:05 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Beschonken Studenten 1 en 2

De laatste keer dat ik enkele studenten sprak - ik deel op regelmatige basis een terras met hen en vang de wonderlijkste gesprekken op - was ik getuige van de schande die zij spraken over het door externe entiteiten aangesproken worden op het gooien van emmers. Dat zou opeens niet meer mogen! Het idee! Hoe durven ze ons! Waar gaat dit heen! Ronduit belachelijk!
Ik informeerde wat er precies aan de hand was. Er was van hogerhand (of buitenhand of onderhands, daar kwam ik niet helemaal achter) gemaand te stoppen met het gooien van emmers tijdens of op of door het dispuut, iets wat altijd een populaire bezigheid is geweest op sommige avonden van de vereniging waartoe zij behoorden. Noem het een traditie, want dan klinkt het alsof het iets is waar niet aan getornd mag worden en kun je je bedienen van een grotere verontwaardigdheid dan je op puur rechtsgeldige basis toekomt wanneer iemand aan het tornen slaat.
Maar jullie bent toch geen 8 jaar meer? Zeker niet als ik al jullie leeftijden bij elkaar optel. Wat is er leuk aan het gooien met emmers? En trouwens, laat die leeftijd maar zitten ook, zoiets is nooit leuk, ongeacht.
Maar wacht, zei één van hen ter verheldering, we gooien niet echt met de emmers, alleen met de inhoud. Hij keek me aan of hij verwachtte dat ik dat opeens wel de normaalste zaak van de wereld zou vinden. Hij glimlachte bij het idee dat ik het misschien verkeerd begrepen had: nee, met de emmers zelf gooiden ze niet... terwijl hem een licht opging voor de volgende keer dat hij in de gelegenheid was.

Mijn begrip voor dit deel van het gilde is zo langzamerhand gelegen in de wetenschap dat zij allen rijkeluiszoontjes zijn, nu reeds op de VVD stemmen, homo's abnormaal vinden, vrouwen sexueel vernederen in woord en daad, kortom, Van Binsbergen c.s. in de schaduw stellen; waarbij ik wil aantekenen dat ik 'begrip' gebruik zoals je ook het Engelse 'appreciate' kunt gebruiken: neutraal en zonder waardeoordeel, hoewel ik dat wel degelijk heb over alles na het woord 'begrip'. Nederland zal nog veel van hen horen over een jaar of twintig, dertig.

Maar niet alle studenten behoren hiertoe. De ene is de andere niet. En de andere niet de ene. En omdat het bijna kerstmis is, zijn er weer andere ook en die staan bij de uitgang van de supermarkt te collecteren.
Meneer, mogen wij u vragen om een bijdrage?
Wat scheelt eraan?, merkte ik op. Een fractie van een seconde hield ik de pas in, afgeleid door zijn kerstmanpak, en dus was ik gevangen.
Wij zijn bescho... betrokken studenten en wij willen....
Wat zei je? Beschonken? Je zei beschonken. Jawel, jawel, geef het maar toe.
Hij lachtte het weg en vertelde een onsamenhangend verhaal over een kerstontbijt met kinderen. Wij willen iets terugdoen, ving ik op.
Wat de kinderen hen hadden misdaan om te rechtvaardigen iets terug te doen, werd me alles behalve duidelijker in de tijd dat ik naar wisselgeld zocht wat ik dacht niet te hebben maar wel had.
Wij zijn studenten van de Erasmus, wij zijn studerende studenten...
Zijn verhaal boette nog altijd niets aan onbegrijpelijkheid in, maar ik zag het stoplicht verderop op groen springen en wenste hen een prettige kerst. Met veel kinderen.

lutek Zaterdag 12 December 2015 at 08:24 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

PAUW Is Slecht Voor De Gezondheid

PAUW in Rotown was zo goed als uitverkocht. Toch was niet iedereen aanwezig. Dat kwam omdat Wandel-W. thuis ziek zat te liggen te zitten te zweten te zijn te wezen. Uitgerekend op de concertdag. Jammer. Ze haalde haar kaartje maar weer eens tevoorschijn en bekeek meewarig de inmiddels uitlopende printinktletters - een gevolg van haar klamme knuisjes - wat een zeker psychedelisch effect gaf, zeker in de toestand waarin ze reeds verkeerde, maar wat de ervaring van het live concert toch niet geheel kon vervangen.
Neem nog maar een dropdrankje, zei iemand tegen haar, terwijl ze alleen thuis was. Ze begon stemmen te horen. Nee, het ging niet best met haar.

Ondertussen had ik het uitstekend naar mijn zin met het voorprogramma, The Machete Nightclub. Ook ik hoorde stemmen maar die kwamen vanaf het podium tot mij, waarmee ik niet wil zeggen dat die stemmen minder vreemd waren dan die Wandel-W. op dat moment hoorde. Stel, je wilt - nog los van de muziek - een psychedelische indruk bij het publiek wekken, en je ouders hebben een enorme verkleedkist op de rommelzolder staan. Kans is groot dat je dan uitkomt bij de verschijning die ik voor mij zag. Tot mijn verbazing was de muziek niet volledig met de uitdossing mee uit de verkleedkist gekomen. Nee, die was best te pruimen.
Maar tering, wat had ik een pijn in mijn knieën en mijn heup of heupen - ik wist zo gauw niet hoeveel ik er had.

PAUW betrad het podium en ging ongeveer door bij waar ze 13 maanden geleden gestopt waren. Althans, dat was de tijd dat ik ze niet gezien had. Misschien waren ze in de tussenliggende tijd nooit gestopt, speelden ze al 13 maanden lang onafgebroken door. Ik was er niet bij dus ik kan het niet zeker weten.
In elk geval had ik geen moeite om de muziek te duiden. (Zie blog vorig jaar.)
Maar tering, wat had ik een last van mijn rug. Ik besloot de avond niet in zijn geheel af te maken. Helaas voor de uitvoering van dat besluit stond Rotown veel te vol om naar de uitgang te lopen en besloot ik in plaats daarvan tegen de wand naast de bar te gaan hangen. Het vermoeden ontstond dat al deze ziekte-zwakte-misselijkte-verschijnselen met de band zelf te maken hadden. Aan het eind van het optreden had ik inderdaad opeens veel minder last van lichamelijke ongemakken. Erg opvallend.

De verschijnselen konden natuurlijk ook alles met de Grimbergen Dubbel te maken hebben, of beter gezegd: het verdwijnen van de nare verschijnselen. Het optreden was al hallucinerend genoeg, zou je zeggen, maar met een paar Grimbergen erbij is het nog zo veel gemakkelijker de muziek door de ruimte te zien vliegen en alle kleuren licht te kunnen horen.
Wandel-W. stond op dat moment boven het aanrecht te hallucineren en dat deed ze helemaal zonder muziek. En zonder Grimbergen. Of ze ook kleuren zag vliegen wanneer ze naar beneden keek, durf ik niet te zeggen.

lutek Vrijdag 04 December 2015 at 11:59 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Groep

Toen ik nog jong was en veel meer wist dan nu, vroeg een wijze neef me eens hoe geweldloos ik was. Heel erg, meende ik, en er was geen woord van gelogen, voor zover ik kon overzien.
En zou ik meelopen in deze of die demonstratie?
Vast en zeker want als je de wereld wilt verschonen moet je ergens beginnen. Het best 's morgens meteen bij je onderbroek. En 's middags in een demonstratie. En dan 's avonds ergens laveloos demonstratief tegen een bushokje aanlopen.
Maar, zo stelde de in Amsterdam krakende neef die wist hoe de straten er daar uitzagen (of niet meer uitzagen, zo zonder kinderkopjes), zou je meedoen aan een demonstratie waarvan je van te voren weet dat er rellen ontstaan, dat er van alles naar de politie gegooid gaat worden, waar ramen sneuvelen en gewonden vallen?
Ik dacht even na, want ik had het idee dat dat intelligenter overkwam, en zei dat ik dat zou doen maar dat ik zelf natuurlijk niet zou gooien.
Neef had de val keurig opgezet en ik liep er boem in.
Als er 10 mensen demonstreren die allemaal stenen willen gooien, zal er geen steen gegooid worden. Maar als er 10000 mensen zijn waarvan er 10 stenen willen gooien, zullen die gegooid worden. In welke mate ben je verantwoordelijk - nee wacht, hij verbeterde zichzelf - heb je bijgedragen aan het succes van de stenengooiers?

Ik besloot niet langer naar demonstraties te gaan, wat sowieso goed uitkwam want ik moest nog huiswerk maken.

Toen ik nog jong was en veel meer wist dan ik had kunnen weten, sprak iemand mij op hoge toon aan over het speldje dat op mijn jas prijkte. Een gebroken geweertje.
Jullie zijn er verantwoordelijk voor dat Hitler Nederland in heeft kunnen nemen.
Nu dacht ik dat Hitler dat toch wel gedaan zou hebben, als niet in 5 dan wel in 6 dagen, maar ik begreep de insteek van de suggestie. Suggestie? Het was een verwijt. En nog aan mijn adres, terwijl ik WOII toch op een behoorlijke haar had gemist.
Ik stelde dat Hitler verantwoordelijk was voor het innemen van Nederland, niemand anders. Het leek me zo klaar als een klontje. Ietwat onhandig peuterde ik de suiker uit de verpakking, want ik zat net aan de koffie, en zag dat het klontje wat uit elkaar gevallen was, het plakte ook; van klaarheid was geen sprake.
De man rukte wat aan mijn jas, maar het speldje zat goed vast, en bovendien, wat kan je nu eigenlijk kapot maken aan een gebroken geweertje?

Ik denk dat je, als je zegt tot een groep te behoren, moet kunnen uitleggen waar die groep voor staat. Anders is het zinloos jezelf een label op te plakken.
Als er verdeeldheid in de groep is, maak je twee groepen, of stap je er geheel uit.
Dat laatste is zeker van toepassing als de groep een leider kent die de regels bepaalt. Het is zijn feestje.

Als je een tegenstander van een groep bent, geloof ik niet dat je verantwoordelijk kan zijn - nee wacht, ik verbeter mijzelf - dat je bij kan dragen aan het succes van die groep wanneer je niet handelt.
Als je echter een voorstander van een groep bent, en (al handel je zelf niet) door jouw aanwezigheid, doordat jij je bij die groep hebt aangesloten, zijn er individuen die in de massa niet opvallen, en daardoor vrijuit stenen kunnen gooien, in hoeverre heb je daaraan dan bijgedragen?

lutek Maandag 30 November 2015 at 7:59 pm | | default | Geen reacties

50 bis

Ik kan me nog goed de dag heugen dat mijn ene broer 50 werd. Dat was twee en een half jaar geleden. Nu werd mijn andere broer 50. Hier zou ik iets wiskundig-filosofisch over willen zeggen maar er schiet mij niets te binnen. Voorbeelden van dingen die mij niet te binnen schieten zijn:
1-de vraag of je liever 2 broers van 50 hebt of 4 broers van 25.
2-vaststellen dat te zeggen dat ze dús samen 100 zijn volstrekt onzinnig is
3-de constatering dat uit 2 volgt dat de vraag uit 1 ook onzinnig is

Broer had een verzameling vrienden uitgenodigd die zo ongeveer een afspiegeling was van zijn eigen leven. Dus als je alle mensen bij elkaar optelde en deelde door hun aantal kwam er een gemiddelde uit dat luisterde naar de naam Alek. Of juist naar Kela, omdat het ten slotte om een afspiegeling ging.
Ik zag mensen die ik in jaren of decennia niet gezien had. Een paar had ik er nog langer niet gezien, namelijk nooit, hoewel ik niet weet of nooit langer is dan lang niet.
Achter mij hoorde ik iemand vragen hoe ik ook alweer heette, zodat ik toen ik kort daarop op mijn schouder werd getikt mijzelf direct voorstelde als Hans.

De enige die het aangekondigde verbod op toespraken mocht overtreden was uiteraard broer zelf. Kort en bondig noemde hij enkele korte en bondige zaken van belang. Achter hem zag ik DJ Lato Uno alvast een passend plaatje op de draaitafel leggen. De tijd van schuifelen en handen schudden was voorbij, de tijd van beentjes van de vloer was aangebroken.
De muziek was de hele avond van een bijzonder hip en modern gehalte, althans als je net uit je teletijdmachine kwam gekropen waar je in broers geboortejaar was ingestapt. Sommige plaatjes waren zo oud dat je de B-kant er zowat doorheen hoorde, wat het dansen extra uitdagend maakte: dansen op één liedje is nog te doen, maar tegelijkertijd achterstevoren op een tweede liedje dansen vereist enige oefening.

Met andere broer, waarmee ik eigenlijk de ene bedoel, bekeek ik de cadeautafel die niet meer te zien was, wat duidde op een keurige opkomst. We smeedden een plan om bij een volgende verjaardag of beter: op een chique receptie een dergelijke cadeautafel halverwege de avond op te vrolijken met enkele porno-DVD's. Er gewoon onopvallend een paar mooie titels tussen foefelen en van een afstandje de reacties van andere gasten gadeslaan. Een heel goed idee, vonden wij zelf, dat slechts één jammerlijk aspect kende, namelijk dat wij nimmer meer worden uitgenodigd voor het bijwonen van chique recepties. Misschien verklaart het smeden van bovengenoemd plan enigszins waarom dat zo heeft kunnen komen.

Over twee en een half jaar zal ik mischien ook weer eens mijn verjaardag vieren. Ik voel dat dat nu wel een beetje moet. Maar eerst wordt er nog lang nagenoten van deze editie.
Gefeliciteerd, broer!

lutek Zondag 22 November 2015 at 6:28 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: , , , ,